Man Bijt Hond, een programma dat grofweg iedereen aanspreekt, maar uitgezonden wordt op een tijdstip (vijf voor zeven) waarop alleen mensen die stipt om zes uur eten het kunnen zien. Ik mis het – altijd.

Daarom: hulde voor de Man Bijt Hond zondag-editie. De beste fragmenten van de week, te zien op een tijdstip (kwart voor acht) dat ik niet noodzakelijkerwijs met koken of eten associeer.

Een half uurtje kijken naar een schijnbaar onuitputtelijke bron bijzonder doodgewone mensen. Een strandjutter op Terschelling probeert de dood van zijn vrouw wat draaglijker te maken door in zijn tuin een groot monument van lege wijnflessen voor haar te maken. Ooit zagen ze iets soortgelijks samen op Ibiza, vandaar.

In ‘De flat’ een kort portret van een over-de-top geïntegreerde Iraanse vrouw, die in zowat elke meepraat-raad zit die je maar kunt bedenken. Bijzonder geslaagde items die in andere programma’s eens in de zoveel tijd voorbijkomen; Man Bijt Hond heeft er een abonnement op.

Zelfs met een hoogtepuntenuitzending mis je waarschijnlijk de hoogtepunten; alle andere filmpjes. Dus als deze zondageditie als stiekeme reclame voor de doordeweekse edities is ingezet: het werkt. Voortaan vaker met het bord op schoot.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Op visite bij Wilfried de Jong. Acteur Pierre Bokma weet van tevoren dat zijn gastheer iets bijzonders, iets veelzeggends uit hem wil krijgen. Hoewel in de uitzending de kalmte overheerst, moet de druk op gast en interviewer groot zijn.

Het vierde seizoen van 24 uur met… (VPRO) is al bijna op de helft, de serie telt slechts vijf afleveringen. Slechts ja, want dit soort televisie zou zich net zo goed kunnen lenen voor een dagelijkse uitzending.

Relaxt hangen, onbeperkt praten, zwijgen, lezen, afwachten, provoceren. Vriendelijk tast Wilfried de grenzen af. Te privé? Of iets waar de gast eigenlijk wel over wil verder filosoferen? Want hoe vaak maak je mee dat iemand urenlang naar je luistert, doorvraagt, meedenkt? Maar goed, wil je dat dan op tv?

In deze aflevering vertelde een charmant nukkige Pierre over vroege herinneringen, desillusies en het acteurschap. De eerste dag werd opgeleukt door de slapstick van het bereiden van een voortreffelijke Boeuff Bourgignon. Uren en uren zijn de mannen er mee bezig, om kwart voor elf is hun kindje klaar. Bij het proeven glimlacht Pierre – voor het eerst.

De aandacht van Wilfried en de verhalen van de gasten maken een prima programma, de kleine interacties tussen de twee geven 24 uur met… een gouden randje.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Na de eerste verlossende woorden van vorige week was het gisteravond de beurt aan Thijs om zijn coming out met Nederland te delen in KRO’s Uit de kast. Met Arie Boomsma als steuntje in de rug vertelde Theo zijn moeder, de leden van zijn orkest en tot slot zijn vader dat hij “graag oud wil worden met een jongen”. Even wennen, daarna blijdschap en opluchting aan alle kanten.

Ik betwijfel of de deelnemers achteraf nog blij zijn dat ze Arie en cameraploeg hebben meegenomen. Vooral de ouders balanceren zichtbaar ongemakkelijk tussen het oprecht reageren en het verfoeien van de camera’s.

Natuurlijk zijn ze niet boos vanwege hun zoons geaardheid, maar misschien wel omdat hij het hen op deze manier heeft verteld. Maar laat je dat merken voor tv? De moeder van Thijs wist haar gevoel goed te verwoorden: “Als hij maar gelukkig is. Maar waarom moet je dat nou voor die camera’s vertellen?”

Of dat nodig was? Ja, voor Thijs blijkbaar wel. En tegelijkertijd voor anderen die zich afvragen of, hoe en aan wie ze willen vertellen dat ze homoseksueel zijn, en vrezen voor negatieve reacties. Rolmodellen zijn nodig, als is het alleen maar om zelf niet met een camera op je ouders af te hoeven stappen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Deze week komen 30.000 mensen – voornamelijk jongeren – samen voor een christelijke bijeenkomst in Ahoy in Rotterdam. In Taizé aan de Maas doen de EO en RKK daar gezamenlijk, lekker oecumenisch dus, verslag van. Dat betekent veel stilte, eerbied en zoeken naar woorden die uitdrukken wat God voor de bezoekers betekent. En gelukkig ook mensen die laten doorschemeren dat ze eind van de week wel op een feestje hopen.

Altijd gek, als ineens blijkt dat er relatief dichtbij iets plaatsvindt waar duizenden mensen blijkbaar al maanden naartoe leven. Een soort ‘Vierdaagsegevoel’ dringt zich op: als je de tv aanzet blijkt heel Nederland rondjes om Nijmegen te lopen – maar jij wist nergens van. Een aflevering meepakken is dus niet verkeerd.

Presentator Herman (EO) en Roderick (RKK) volgen de Nederlandse en internationale bezoekers, gastgezinnen, deelnemende kerken en vrijwilligers in en rond Ahoy. En bieden overal een helpende hand; Herman kijkt rond bij een gastgezin en ruimt meteen een kinderkamer op om ruimte te maken voor de logés. Roderick sleept eigenhandig stoelen uit een kerk omdat de Taizé-gangers liefst op de grond te zitten.

Wat een brave mannen. Benieuwd of alle jongeren 2011 ook zo vroom inluiden. Even het verslag van Herman en Roderick afwachten.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Verbreding van je kennis is altijd wel ergens goed voor. Je leert iets nieuws, kan meepraten over een ander onderwerp of doet onverwachte inspiratie op.

Zoiets moet door m’n hoofd geschoten zijn toen ik bleef kijken naar Giants Live Ukraine 2010 bij Eurosport. Beren van kerels die elkaar laten zien wie de sterkste is; de sterkste van de wereld welteverstaan. Van die mannen in mouwloze shirts waarbij je onder de spieren nog net een arm ziet zitten.

Wat doen ze zoal, die giants? Ze trekken – bijvoorbeeld – aan een touw waar dan weer een blok gewicht (500 kilo) aanhangt, in een wanhopige poging dat ding een paar meter te verslepen. Soms komt daar nog een straaltje bloed aan te pas, als een ader in de neus de spanning niet meer aankan. Prima dat zoiets op tv komt, mannen zijn toch een keer voetbalmoe.

Tijdens het ruwe beeldgeweld van vloekende kleerkasten, uitpuilende spierballen en van inspanning ontploffende gezichten kwam daar als donderslag bij heldere hemel de openbaring: de bevalling. Deze mannen willen bewijzen dat ze net zo veel fysieke ongemakken aankunnen als barende vrouwen.

Kennis verbreed, nieuw inzicht opgedaan, missie geslaagd. Krachtsport meets denksport op Eurosport.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het ziekenhuisleven komt in talloze programma’s aan bod. Vooral het leed van de patiënten; vanaf het moment dat iemand op een brancard wordt binnengereden bij de eerste hulp, tot aan het afscheid van de lieve verpleegster. Maar wat zien we van de belevingswereld van de artsen? Weinig, tenzij je de fictieve dramaseries meerekent.

De doktoren kwamen gisteren wel aan bod in de serie De medisch specialist als dokter en als mens. (Met zo’n lange programmatitel weet je tenminste direct wat je voorgeschoteld krijgt.)

In de eerste aflevering moet een arts die al tien jaar in een ziekenhuis werkt euthanasie plegen op een doodzieke patiënt. Verschrikkelijk, maar het hoort inmiddels vast bij je vak – ben je als kijker geneigd te denken. Wat blijkt: voor de arts is dit pas de derde keer dat ze iemand uit z’n lijden gaat verlossen. Geen wonder dat ze na een week nog van slag is.

Natuurlijk weten we dat de dokter ook een mens van vlees en bloed is. Maar na het zien van dit programma, realiseer je je dat toch net even meer.

De komende weken volgt RTL 4 vijf artsen, niet alleen op het werk, maar ook thuis. Een bijzondere kijk in de wereld van de witte jassen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik dacht dus dat ik The Kardashians succesvol ontlopen had. De serie over drie rijke zussen zou nogal geestdodend en inhoudsloos zijn, hoorde ik. Blijkt dat ik al twee keer vrij geboeid naar een spin-off heb gekeken: Kourtney and Khloé Take Miami (NET 5). Oeps.

Dat dit leden van de familie K waren, had ik trouwens best wat eerder door kunnen hebben: weinig intelligente uitspraken als ‘Ik ben misselijk, misschien ben ik zwanger?’ en ‘We rijden in de middle of nowhere, stel je voor dat de benzine opraakt?’ vliegen je om de oren. De ironie: dat het dan steeds nog waar blijkt te zijn ook. Verlaten in de wildernis en zwanger, in één enkele aflevering. En natuurlijk gaat het ook nog regenen.

Dat is logisch. Want als je een serie maakt rondom zussen die een winkel hebben in Miami en daar in werken (dat meen je niet!), moet er vanzelfsprekend wel iets extra’s gebeuren.

Voor de leek geeft het stof tot nadenken. Dat de makers de zussen met opzet laten verdwalen in een moerasgebied is duidelijk, maar is die zwangerschap dan ook nep? En daar ga je: filosoferen over een serie die je helemaal niet wilde zien. Toch benieuwd naar de volgende aflevering.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Een vader en dochter die tegelijkertijd borsten krijgen. Daar wil je het fijne van weten.

Er zijn van die verhalen die het goed doen op verjaardagen en die meestal beginnen met ‘heb je gehoord van het nichtje van die-en-die?’ Daarna volgt er een tot de verbeelding sprekend relaas, helaas vaak met een verdrietige oorzaak.

Bij Je zal het maar zijn (BNN) worden deze verhalen verteld. En dan niet alleen het meest spectaculaire gedeelte, maar ook hoe het daarna verder ging.

Gisteravond was te zien hoe drie dochters omgaan met een familiesituatie die niet zo doorsnee is als die van hun vrienden en vriendinnen. Hoe Simone (18) sinds de dood van haar ouders samen met haar broertje door het leven gaat, en het huishouden en uitgaan combineert. En hoe Eva (17) haar vader langzaamaan zag veranderen in Alice, een vrouw. Lola Brood (25) vertelde over de jaren voor en na haar vaders zelfmoord, Lola was toen 15.

Je zal het maar zijn heeft – vanzelfsprekend – veel van voorloper Je zal het maar hebben. In minder dan een uur tijd worden drie sterke mensen geportretteerd die er (hier komt een cliché) het beste van maken. Positief, zonder daar een big deal of prestatie van te maken. Mooie mensen, mooie tv.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Na een dag van regen, storm en vertraging is je bank een zegen. Voorspelbare tv, verstand op nul. Bijkomen. Kan iemand dat aan RTL7 uitleggen?

Midden in het herfstgeweld komt de zender met de Amerikaanse realityserie Operation Repo: Payback time. Cameramensen volgen een groep van vreemde figuren die spullen terughaalt die niet zijn afbetaald. Wie de maandelijkse afbetaling voor z’n auto niet op tijd voldoet, komt in aanraking met deze wegsleeppolitie. De mannen bellen niet aan, maar beginnen direct met slepen. Ze zijn dus volkomen legaal bezig, maar zien er uit zoals je je een gemiddelde Amerikaanse gangster voor zou stellen. Geen handige combinatie dus.

En het wordt erger. Want de slepers realiseren zich niet dat ze er onbetrouwbaar uitzien en dat elke wanbetaler daarom denkt dat het Repo-team uit autodieven bestaat. En omdat de wanbetalers zelf ook geen lieverdjes zijn, lopen de drie inbeslagnames uit de eerste aflevering stuk voor stuk uit op een vechtpartij.

Schreeuwen, slaan, weggebliebte ‘fuck you’-s, onnodige misverstanden, onredelijke mensen en een beetje rockmuziek op de achtergrond. Alle ingrediënten die je nodig hebt om uit te rusten: na tien minuten Operation Repo moet de tv wel uit en kan het bijkomen beginnen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voor ons was het al geen mysterie meer: Loesie is Wendy van Dijk. Begin deze maand kwam ze uit de kast bij De Wereld Draait Door, daarna was het wachten op de eerste aflevering. Maar was het beste niet al weggegeven bij DWDD?

De score: Loesie was overtuigend onherkenbaar en haar verhaspelde uitdrukkingen tamelijk hilarisch (“Ik ben toch een vreemde eend die bijt”). Wendy wist met haar nieuwe typetje zelfs vriend Marco Borsato flink voor de gek te houden. Maar eigenlijk, eigenlijk draait Ushi & Loesie om Ushi.

Ushi met haar ‘ghello’, ‘interbiew’ en haar bestraffende ‘ok’. Ze zorgt op een oprechte en natuurlijke manier voor talloze vertwijfelde, verbaasde en geamuseerde blikken van de mensen die ze interviewt.

Terwijl ik het bij Loesie leuk vind als Wendy die pruik van haar hoofd trekt om haar grap te onthullen, denk ik bij Ushi altijd: blijf Ushi. Plak er nog een kwartiertje aan vast. En alsjeblieft, stel rare vragen, zorg voor meer ontwapenende reacties. Mensen die van hun stuk worden gebracht zijn prachtig.

De beelden van Loesies ontmoeting met Borsato overtroffen de preview bij Matthijs van Nieuwkerk niet, Ushi deed dat wel. Loesie is een prima voorprogramma voor de zaterdagavond, maar Ushi blijft de klapper.

Geschreven in opdracht van Sp!ts