“Vrolijke mensen op zoek naar sportieve grenzen”, noemt presentator Fons de Poel hen. Die omschrijving kan ook wat minder idyllisch. Een wandelaar over haar soortgenoten: “Vierdaagse-lopers zijn een beetje gek.”

Het gevoel van de Vierdaagse (KRO) vangt de essentie van de Nijmeegse Vierdaagse met sfeerverslagen en interviews. Het blijkt maar weer dat het simpelweg filmen van de alledaagse waarheid de mooiste verhalen oplevert.

Het wandelechtpaar Mientje en Martien (zo heten ze echt) overleefde zes jaar geleden een gasexplosie in hun huis. Ze herstelden van de brandwonden en langzamerhand ontstond een doel: samen de Vierdaagse lopen – hun ultieme overwinning. Ze waren er klaar voor, maar het lot besliste anders: Mientje werd uitgeloot.

Hun commentaar op deze domper vormt een instant tv-klassieker. Mientje: “Nou vind ik het jammer dat ik ben uitgeloot en dat jij bent ingeloot.” Martien knikt: “Ik vind het ook jammer dat ik ben ingeloot en dat jij uitgeloot bent.”

Een optocht van wonderlijke verhalen, waar nodig met humor verteld. Martien wandelt noodgedwongen alleen – met een foto van Mientje op zak. Twee jonge verliefden vieren hun huwelijksreis met vijftig kilometer per dag. Ene Sylvia, “een optimistische doorzetter”, barst voor de eerste kilometers gelopen zijn al in tranen uit. Waarom? De KRO geeft meer dan een antwoord.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is afgelopen, ook het WK Journaal. En Hugo Borst en Henry Schut leken juist een beetje aan elkaar te wennen. Vaak dacht ik dat Hugo zijn gesprekspartner met z’n provocaties de studio uit probeerde te treiteren.

Maar gisteren was de strijd gestreden en kwam de tijd voor het mooiste doelpunt, het mooiste juichmoment, hét talent en dé speler van het WK in Zuid-Afrika. Natuurlijk kwam ook de laatste Big 5 voorbij. Vervolgens werd er netjes rekening gehouden met onze tere zieltjes: in een compilatiefilmpje over de finale werd alleen de aanzet naar de winnende goal van Iniesta getoond, op het moment dat de bal de doellijn passeerde werd het beeld stemmig zwart. Het hielp een beetje.

Toen deed het toch weer pijn. We zijn gewend het liedje Sunshine te horen terwijl we naar een filmpje van hoogtepunten uit de laatst gespeelde wedstrijd kijken. Gisteren kwamen de beschaafde Deense jongens van Ginger Ninja hun hitje in de WK Journaal-studio spelen. Met het verlies vers in het geheugen kwam hun energie totaal niet binnen.

Toen schakelde de regie heel even naar Hugo en Henry. Gelukkig. Gebroederlijk knikten ze met hun hoofd op de maat van de muziek. Glimlachend. Het maakte alles weer wat dragelijker.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Een kijkcijferknaller was het, Nederland – Uruguay. Maar ook Lingo scoorde goed, zo ingeklemd tussen het Sportjournaal en het WK Journaal. Afgelopen vrijdag, kort na de kwartfinale, keken er ruim twee miljoen mensen naar Lucille Werner. Ook gisteren bleven we anderhalf uur voor de wedstrijd al massaal hangen.

En dat terwijl er deze weken niet veel meer over is van Lingo. Geen vijf- of zesletterwoorden, alleen de balletjes. Sinds de start van het WK kondigt Lucille dagelijks aan dat we vanavond niet kunnen meespelen met Lingo, maar dat er wel prijzen te winnen zijn. Dan volgt een loterijtrekking en is ‘Lingo’ afgelopen.

Lucille baalt ongetwijfeld: zend je niets noemenswaardigs uit, verdubbelen je kijkcijfers. Ze weet het goed te verbergen; haar woorden klinken niet al te mat en ze oogt nog vrij fris. Maar kom op, steeds een andere outfit aantrekken, enkel en alleen om aan te kondigen dat er die avond op Lingo-gebied weinig te beleven valt? Pieken is anders.

Amusant detail: al die minuutjes Lucky Day-trekking zijn op Uitzending Gemist terug te zien. Elke dag dezelfde tekst, voorzien van andere balletjes en kleertjes voor Lucille. Mooi om achter elkaar te zien. Voor wie de combinatie van spanning en ballen nog kan verdragen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Je zal het maar hebben is een programma dat je moet zien vlak nadat zo’n Van Persie gefrustreerd het veld verlaten heeft vanwege zijn te vroege wissel. Het is namelijk ultieme relativeertelevisie.

BNN zoekt in elke aflevering twee jongeren op die uiteenlopende, meestal fysieke problemen hebben. De kwalen variëren van irritant tot vervelend tot ongelooflijk pijnlijk. Presentator Valerio trekt een tijdje met hen op en stelt ze de meest voor de hand liggende vragen. Die best lomp mogen zijn: hoe red je jezelf eigenlijk op de wc als je geen armen hebt? Tsja.

Sander staat in zijn studentenhuis bekend als ‘de naakte man’. Niet dat hij nou zo’n exhibitionist is, nee, maar zonder shirt zweet hij minder. Sander heeft hyperhidrosis, waardoor hij overmatig transpireert. Hij zweet zich door zeven shirtjes per dag. Belangrijk detail: zijn aflevering is opgenomen toen het hartje winter was (sterkte vandaag!).

Nu zijn Sander en Kim (geboren zonder armen) ook heus niet blij dat ze rekening moeten houden met hun situatie. Het zou hen een hoop gedoe schelen als dat niet nodig was. Maar gefrustreerd zijn de twee bij lange na niet.

Van de zijlijn heb je makkelijk praten, toch hoop ik dat elk boos voetbalmannetje dit programma ook eens ziet.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Je zult als hond maar bang zijn voor vuilnisbakken. Voor inbrekers, ok, maar vuilnisbakken? Word dan nog maar eens serieus genomen door je baasjes. Het is vooral onhandig, zeker als je uitgelaten wordt op de dag dat de vuilniswagen langskomt. Al die containers langs de weg – wat een hel.

Je hoop: Cesar Millan, Dog Whisperer. Een mannetje met bruine hondenogen en een zwaar Spaans accent. Hij maakt van elke valse hond een mak lammetje, en van ieder doodsbenauwd beestje een veel stoerder exemplaar.

Sadie, zijn project van gisteravond, is een bruinwit hondje met een sprietige vacht. Ze leidt aan een zware vorm van vuilnisbakkenvrees. Zodra ze een container in het vizier krijgt, stopt ze met lopen en rukt zichzelf weg van de plek des onheils. Een hilarisch beeld, zelfs voor iemand die elke langslopende hond (chihuahua’s daargelaten) direct wil adopteren.

Cesar komt, spreekt met baas en bazin en trekt zijn conclusie: Sadie is onzeker. Daarom moet ze in alle rust aan haar zelfvertrouwen werken. Het arme schepsel moet door een parcours van angstaanjagende vuilnisbakken heen.

Het lukt. Hondje blij, eigenaars trots en Cesar de held van de dag. Hoe simpel ook, Dog Whisperer is leerzaam en amusant genoeg voor een relaxte zondagavond.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

“Toen Jan Peter acht jaar geleden premier werd, zocht hij een nieuwe kapper. Dat werd Ap. Om de zes weken liet Balkenende bij Ap zijn veelbesproken kapsel knippen.”

Ja. Het is waar: Hart van Nederland interviewde gisteren de kapper (De Kapper!) van Balkenende over het tragische politieke afscheid van “een van zijn beste klanten”. Wat een briljant idee. Wat een briljant slecht idee.

Terwijl zijn vingers driftig de haardos van een levend decorstuk modelleren, vertelt kapper Ap, eigenaar van Ap’s Kappers in Den Haag, over de afscheidsspeech van Balkenende. Hoe “heel, heel indrukwekkend” hij de woorden van JP vond. En dat uit de mond van de man die verantwoordelijk is voor het beeld dat de hele Nederlandse natie over tientallen jaren nog altijd op het netvlies heeft: dat kapsel.

Glimmend van trots memoreert Ap zijn visie op de coupe van Balkenende, en hoe hij zijn ideeën maand na maand wat meer in z’n knipwerk verwerkte. Held.

Een einde van een tijdperk. Hoe groot is de kans dat Balkenende elke zes weken van Capelle aan den IJssel naar Den Haag rijdt? Met wat geluk heeft Geert gisteren naar SBS6 gekeken. Een nieuwe uitdaging voor Ap. En over vier jaar ongetwijfeld weer een zwaar inhoudelijke invalshoek voor een Hart van Nederland-reportage.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het contrast is groot. Beelden van sterspeler Eyong Enoh die een tegenstander loeihard onderuithaalt, gevolgd door diezelfde jongen, maar dan druk doende het geloof te verspreiden op de Amsterdamse Dappermarkt. En dat de dag voor hij met Ajax tegen PSV zou spelen.

De RKK portretteert in de serie Hand van God de geloofsbelevenis van voetballers die meedoen aan het WK in Zuid-Afrika. Gisteravond Enoh, die een fan op de markt zonder aarzelen een Ajax-shirt belooft. Als hij maar wel naar een kerkdienst komt.

Hand van God geeft in een half uur een intrigerend beeld van Enoh. Hij blijkt een gedreven persoonlijkheid die ooit op eigen initiatief voor het eerst naar de kerk ging. Zijn ouders en zusjes verklaarden hem voor gek. Hij bidt voor elke wedstrijd – en training – om inspiratie, kracht en leiding van God. Alleen, of in Kameroen samen met zijn hele team. Christenen en Islamieten samen. Zonder Hem zijn ze nergens.

Wat een sterke eerste aflevering. Wat betreft de mooie beelden van een voetballende of juist filosoferende Enoh, en ook vanwege interviews met zijn vrouw, pastor en zijn trainer, Martin Jol. Die – passend – een komische uitspraak doet. Of hij merkt dat Enoh geïnspireerd raakt door God? Jol: “Enoh heeft zo’n beetje de meeste kaarten van allemaal.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik ben zo’n tv-grijnzer. Je weet wel: dat je je ineens realiseert dat je gelukzalig naar de tv zit te glimlachen. Gisteravond een ultiem grijnsmoment: de eerste aflevering van het nieuwe seizoen Hello Goodbye.

Schiphol. Zwaaiende kindjes, dolblije geliefden, vriendinnen die opgewacht worden na een half jaar buitenland. Ik raak ontroerd, ben verbaasd (Nee! Niemand is blij met zo’n Mickey Mouse-ballon) of ben simpelweg overdonderd door hoe schattig een jongetje ‘papa’ zegt. Daar is de grijns weer.

Zo’n gevoel van ‘wat-maken-we-toch-een-hoop-mee-met-z’n-allen’. En wat houdt iedereen zich sterk. Verbroken liefdes, nieuw gevonden geluk, een oma die afscheid komt nemen van haar kleinzoon, een tienjarig meisje dat haar vader voor het eerst gaat zien. Al het drama komt samen in een enkel moment: de omhelzing.

Een zorgvuldig opgezochte omhelzing – de makers werken ongetwijfeld hard -, maar daarom niet minder bijzonder.

En dat ondanks presentator Joris Linssen. Die grijns ik gemakshalve van het beeldscherm af. Hij stelt te veel vragen, te snel achter elkaar. Laat die mensen rustig hun verhaal doen. Echt, het komt er wel uit!

Als Eyjafjallajökull geweten had welke prachtige ontmoetingen hij (zij?) had verstoord, was die hele aswolk er waarschijnlijk nooit gekomen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Eind van de middag, Martin Gaus en een flink aantal puppy’s. Dan kan ‘t niet meer misgaan.

VrijeTijd TV van Teleac geeft zo nu en dan snelcursussen; over bijvoorbeeld het opknappen van je fiets, acryl schilderen of – deze week – puppytraining.

Vier afleveringen apporteren, zitten en afliggen met jeugdheld Martin Gaus. Martin, met zijn vertrouwde Natte Neuzen-hoofd. Als ik zijn stem hoor zie ik direct voor me hoe duizenden honden een onmogelijke route over een parcours met wipwap-plankjes moeten afleggen. Ik zou me eigenlijk best mogen schamen voor het aantal keer dat ik daar vroeger naar keek.

Maar terug naar het begin: puppy’s! We zien keeshondjes, een Drentse Patrijshond (huh?) en – gelukkig – een Golden retriever. Schattig. En zolang zo’n hondje niet van jou is maakt het eigenlijk ook niet uit of-ie nou luistert of niet.

Martin doet goed zijn best. Hij legt uit, analyseert en leert flink wat bruikbare trucjes aan. Wil je dat je pup gaat zitten? Houd een snoepje boven z’n hoofd en wacht tot hij zo ver achterover leunt dat hij zit. Klaar! Hij kent zijn natte neusjes door en door. “Apporteren. Dat vindt-ie Fan-Tas-Tisch. Dat is een feest voor de hond.” En als Martin het zegt is het waar.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Humor op tv valt of staat bij het talent van de maker. Bij De wereld draait door vierde André van Duin gisteren zijn 45-jarig jubileum. Dat haal je niet zomaar, bewees hij live én in de talloze fragmenten die zijn feestje opleukten. Flauw, maar goed doordacht. Het kan ook anders.

Wat eerder op de avond zond RTL 7 de tegenhanger van Van Duin uit: Stom, stommer, stomst. Een verzameling amateurfilmpjes van onhandige acties, valpartijen en gekke sporten. En allemaal ‘om te lachen’. Dat moeten ze er wel steeds bij zeggen.

Stom, stommer, stomst is een slechte mix van Lachen om Home Video’s en de overlevingsverhalen die je soms ziet bij Discovery. Alles bij elkaar zou het lachwekkend moeten zijn – dat is het niet.

De kleurloos flauwe voice-over vormt het dieptepunt. Over een golfer die na een mislukte slag in de sloot valt: “Zijn beste slag is z’n golfslag”. Een motor gaat over de kop in een zanderig landschap: “De motorrijder maakt een verpletterende indruk. Maar hij moet z’n kop niet in het zand steken”.

Het kan niet stommer, zou je denken. Jawel: twee afleveringen Stom, stommer, stomst achter elkaar. Echt. RTL, kijk in het belang van ons allemaal De wereld draait door nog even terug.

Geschreven in opdracht van Sp!ts