Het is wat, zo’n radiostem. Ik hoorde de presentatrice van programma Vroege Vogels maar een keer of drie. Haar stem bleef me bij. Wie zou ze zijn?

Al zappend werd gisteravond de betovering verbroken: Vroege Vogels TV. Lisa Wade in beeld, minstens zo leuk als ik me had voorgesteld, maar nooit meer ‘die stem’.

De natuur zoek ik buiten, niet op tv. Ik zou dit programma daarom never-nooit met voorbedachte rade opzetten. Maar Lisa vertelt wat er komt – en ik blijf hangen. Blijkbaar is het stem-effect nog niet uitgewerkt.

Wat een leuk programma. Allemaal feitjes die je eigenlijk direct zou willen doorvertellen aan iemand anders. Ik weet nu dat kippen dertig geluiden maken. Ze kakelen verschillend voor overvliegende buizerds en duiven, en weer totaal anders voor een kat. Dit alles dankzij een korte reportage met een (jawel) kippenfluisteraar, die tussen neus en lippen door nog uithaalde naar de bio-industrie: kippen maken het ‘ik-vind-dit-niet-leuk’-geluid veel vaker in een legbatterij dan in een vrije ren.

Ook voor het laatste nieuws over mollen, jonge tuinmannetjes en het werk van de officieuze minister van Natuur moet je bij Vroege Vogels zijn.

De score: een nieuwsgierigmakende stem kwijt, maar een mooi programma rijker.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Sommige ouders zouden sowieso gaan steigeren als hun dochter met nieuwe vlam Jack Spijkerman aan zou komen zetten. De ouders van Anne (34 jaar, geen BN’er) zijn verrukt: “Hee Jack!” Ze vinden het juist jammer dat hij zo’n tijd van de buis was.

In My parents are gonna love you (NET 5) houden eeuwige vrijgezellen hun ouders voor de gek, door te doen alsof ze de liefde van hun leven hebben gevonden. Die liefde is wel een bekende Nederlander die zich tijdens het ‘meet the parents’-ritueel steeds onuitstaanbaarder gaat gedragen.

De goedgelovige ouders en de sterk acterende ‘verliefde’ Jack en Anne maken samen – zonder dat pa en ma dat weten – pijnlijk prachtige televisie. Tot presentatrice Katja Schuurman de ouders uit hun lijden verlost en de verborgen camera’s onthult.

Jack beledigt zijn aanstaande schoonvader (“Jij krijgt wel een buikje hè!”), verkondigt de ouders – trotse opa en oma – hartgrondig zijn hekel aan kinderen (“Sofietje kan toch gewoon bij jullie logeren als Anne hier komt wonen?”) en vertelt trots dat hij al vier keer is gescheiden.

Benieuwd naar de volgende afleveringen. Is moeder echt steeds de enige die kritisch is, gaan de vaders gewoon wat mee zitten hinniken met de foute aanstaande van hun dochter? Boeiend spul, die schoonouders.

Geschreven in opdracht van Spits

“Ik weet niet of ik verliefd ben. Ik weet wel dat ik van hem houd, maar niet of ik hem in m’n leven wil.” Huppakee, daar zat ik gisteren weer mee te leven met The Hills. Mijn mede-bankzitter (man) probeert een “O nee” te verbergen, waardoor ik op mijn beurt maar inslik dat ik me eigenlijk afvraag of ik deze aflevering al gezien heb.

Terug naar het dilemma van Audrina (met donker haar) over haar ex Justin. Ik heb mevrouw en haar halve-soapcollega’s niet zo hoog zitten, maar haar samenvatting van dit probleem is vrij kundig en zet me nog aan het denken ook.

Dat vormt mijn probleem met The Hills. De meisjes zijn rijk, mooi en doen ingewikkeld. Ze hebben tientallen exen met wie de relatie ‘complicated’ is. En die komen ze dan overal tegen. Maar net als het vervelende tv wordt, blijken de meisjes ook nog een beetje verstandig. Of oprecht verdrietig. Sympathiek dus.

Toch vind ik ze vooral vermoeiend. Ze zoeken het drama zo op: gaan de jongens (hun exen dus) er met de mannen op uit (naar Hawaii), bedenken de meisjes dat ze ook wel een weekendje weg willen. Naar Hawaii, inderdaad. Maar, zeggen ze tegen elkaar: “No drama.” Zucht.

Geschreven in opdracht van Spits

Leuk. Niet leuk. Ook niet. O die wel. Het niveau van Benidorm Bastards (RTL4) wisselde zaterdag nogal. Een geinig idee (overgenomen van de Belgische tv), maar niet helemaal af.

De ingrediënten zijn uitstekend: levensechte bejaarden die dingen doen en zeggen die op het eerste gezicht niet bij hun rijpe leeftijd horen. Rotgeintjes uithalen, blowen, praten over vibrators: je verwacht het niet. Een verborgen camera registreert de reactie van toevallige voorbijgangers op de 65-plus acteurs.

Dus: twee vrouwen in Leger des Heils-outfit zitten op een bankje te kirren omdat de een de ander vertelt dat ze broeder Hans weleens alle hoeken van de kamer wil laten zien. De meisjes die naast hen zitten weten van verwarring en hilariteit niet waar ze het moeten zoeken.

Leuk dus. Maar er zijn te veel van dat soort filmpjes, en daarom zijn ze te kort. Of andersom: te kort en daarom te veel? Ik zie liever een aantal goed uitgewerkte situaties, dan een stuk of honderd flauwe grapjes.

Toch is het bij een op de vijf filmpjes moeilijk om niet in de lach te schieten. En of de sketches nu goed of slecht zijn, de verwarde gezichten van de omstanders zijn prachtig.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Na In therapie beleefde gisteren ook komische variant Op de bank een vliegende start. Over de praktijk van een fake-psychiater, maar de patiënten zijn echte BN’ers en hun problemen schuren aardig dicht tegen hun eigen leven aan.

Gisteren op de bank: Christina Curry die haar hart lucht over moeder Patricia Paay: “Slet! Je bent gewoon een slet, mama!” en Henny Huisman die volgens de over-de-top psychiater onmogelijk gelukkig kan zijn zonder Soundmixshow: “Want wat doe je nu dan? Korenslag?”

Zelden een programma gezien dat uitnodigt om het van zoveel verschillende kanten te bekijken als Op de bank. Vanuit de BN’ers die zichzelf met hun semi-persoonlijke uitlatingen op de hak nemen. En die door de psychiater (tamelijk hilarisch neergezet door Martine Sandifort) worden neergesabeld. Misschien is dit geregisseerde realisme voor hen beter te verdragen dan een persiflage in een van de varianten van Kopspijkers?

En mag je in scène gezette openbaringen wel belachelijk maken in een setting van een therapie? Een iets te gevoelig onderwerp misschien?

En went elke kijker – net als ik – na vijf minuten kijken? Accepteer je het over-acteren en erger je je niet langer aan de mix van fictie en realiteit? Betrap je jezelf op een glimlach? Ik vermoed van wel.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Doelloos tv-staren heb ik bijna helemaal afgeschaft. Het blijkt achteraf vaak zonde van je tijd. Ik kijk zo veel mogelijk naar iets geweldig goeds, of laat me met opzet verrassen (positief of negatief) door nieuwe programma’s.

Bijna helemaal afgeschaft dus. Uitzondering: De grote verhuizing, om 18:00 uur te zien bij SBS. Mensen zoeken een huis, willen meer dan ze kunnen betalen, mensen balen, zoeken, vinden een huis, doen een bod, bod wordt afgewezen, mensen balen nu echt, vinden droomhuis, doen een bod, bod wordt geaccepteerd, mensen kopen droomhuis en leven nog lang en gelukkig.

Allemaal niet bijster verheffend of nieuw en daarmee vallend in mijn categorie: doelloos materiaal. Klopt. Waarom dan toch kijken? De zoektocht is die van Britten, die met hun accentjes – al speurend en zeurend – zo veel onderhoudender zijn dan Henk en Ingrid. Ze worden in hun zoektocht geholpen door mijn helden: huizenkenners Phil en Kirstie. Een subtiel komisch duo dat er niet voor terugdeinst te klagen over de door tunnelvisie geplaagde huizenzoekers. Alleen zichtbaar voor de kijker draaien ze met hun ogen, vervolgens geven ze de verwende huizenjager een subtiele preek.

Een klasse apart, suffe tv met een Brits sausje. En dan mag het ineens wel, dat doelloos kijken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

• Lees ook De bankzitters van Daan Wiegerinck over De grote verhuizing
  

“Vrolijke mensen op zoek naar sportieve grenzen”, noemt presentator Fons de Poel hen. Die omschrijving kan ook wat minder idyllisch. Een wandelaar over haar soortgenoten: “Vierdaagse-lopers zijn een beetje gek.”

Het gevoel van de Vierdaagse (KRO) vangt de essentie van de Nijmeegse Vierdaagse met sfeerverslagen en interviews. Het blijkt maar weer dat het simpelweg filmen van de alledaagse waarheid de mooiste verhalen oplevert.

Het wandelechtpaar Mientje en Martien (zo heten ze echt) overleefde zes jaar geleden een gasexplosie in hun huis. Ze herstelden van de brandwonden en langzamerhand ontstond een doel: samen de Vierdaagse lopen – hun ultieme overwinning. Ze waren er klaar voor, maar het lot besliste anders: Mientje werd uitgeloot.

Hun commentaar op deze domper vormt een instant tv-klassieker. Mientje: “Nou vind ik het jammer dat ik ben uitgeloot en dat jij bent ingeloot.” Martien knikt: “Ik vind het ook jammer dat ik ben ingeloot en dat jij uitgeloot bent.”

Een optocht van wonderlijke verhalen, waar nodig met humor verteld. Martien wandelt noodgedwongen alleen – met een foto van Mientje op zak. Twee jonge verliefden vieren hun huwelijksreis met vijftig kilometer per dag. Ene Sylvia, “een optimistische doorzetter”, barst voor de eerste kilometers gelopen zijn al in tranen uit. Waarom? De KRO geeft meer dan een antwoord.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is afgelopen, ook het WK Journaal. En Hugo Borst en Henry Schut leken juist een beetje aan elkaar te wennen. Vaak dacht ik dat Hugo zijn gesprekspartner met z’n provocaties de studio uit probeerde te treiteren.

Maar gisteren was de strijd gestreden en kwam de tijd voor het mooiste doelpunt, het mooiste juichmoment, hét talent en dé speler van het WK in Zuid-Afrika. Natuurlijk kwam ook de laatste Big 5 voorbij. Vervolgens werd er netjes rekening gehouden met onze tere zieltjes: in een compilatiefilmpje over de finale werd alleen de aanzet naar de winnende goal van Iniesta getoond, op het moment dat de bal de doellijn passeerde werd het beeld stemmig zwart. Het hielp een beetje.

Toen deed het toch weer pijn. We zijn gewend het liedje Sunshine te horen terwijl we naar een filmpje van hoogtepunten uit de laatst gespeelde wedstrijd kijken. Gisteren kwamen de beschaafde Deense jongens van Ginger Ninja hun hitje in de WK Journaal-studio spelen. Met het verlies vers in het geheugen kwam hun energie totaal niet binnen.

Toen schakelde de regie heel even naar Hugo en Henry. Gelukkig. Gebroederlijk knikten ze met hun hoofd op de maat van de muziek. Glimlachend. Het maakte alles weer wat dragelijker.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Een kijkcijferknaller was het, Nederland – Uruguay. Maar ook Lingo scoorde goed, zo ingeklemd tussen het Sportjournaal en het WK Journaal. Afgelopen vrijdag, kort na de kwartfinale, keken er ruim twee miljoen mensen naar Lucille Werner. Ook gisteren bleven we anderhalf uur voor de wedstrijd al massaal hangen.

En dat terwijl er deze weken niet veel meer over is van Lingo. Geen vijf- of zesletterwoorden, alleen de balletjes. Sinds de start van het WK kondigt Lucille dagelijks aan dat we vanavond niet kunnen meespelen met Lingo, maar dat er wel prijzen te winnen zijn. Dan volgt een loterijtrekking en is “Lingo” afgelopen.

Lucille baalt ongetwijfeld: zend je niets noemenswaardigs uit, verdubbelen je kijkcijfers. Ze weet het goed te verbergen; haar woorden klinken niet al te mat en ze oogt nog vrij fris. Maar kom op, steeds een andere outfit aantrekken, enkel en alleen om aan te kondigen dat er die avond op Lingo-gebied weinig te beleven valt? Pieken is anders.

Amusant detail: al die minuutjes Lucky Day-trekking zijn op Uitzending Gemist terug te zien. Elke dag dezelfde tekst, voorzien van andere balletjes en kleertjes voor Lucille. Mooi om achter elkaar te zien. Voor wie de combinatie van spanning en ballen nog kan verdragen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Je zal het maar hebben is een programma dat je moet zien vlak nadat zo’n Van Persie gefrustreerd het veld verlaten heeft vanwege zijn te vroege wissel. Het is namelijk ultieme relativeertelevisie.

BNN zoekt in elke aflevering twee jongeren op die uiteenlopende, meestal fysieke problemen hebben. De kwalen variëren van irritant tot vervelend tot ongelooflijk pijnlijk. Presentator Valerio trekt een tijdje met hen op en stelt ze de meest voor de hand liggende vragen. Die best lomp mogen zijn: hoe red je jezelf eigenlijk op de wc als je geen armen hebt? Tsja.

Sander staat in zijn studentenhuis bekend als ‘de naakte man’. Niet dat hij nou zo’n exhibitionist is, nee, maar zonder shirt zweet hij minder. Sander heeft hyperhidrosis, waardoor hij overmatig transpireert. Hij zweet zich door zeven shirtjes per dag. Belangrijk detail: zijn aflevering is opgenomen toen het hartje winter was (sterkte vandaag!).

Nu zijn Sander en Kim (geboren zonder armen) ook heus niet blij dat ze rekening moeten houden met hun situatie. Het zou hen een hoop gedoe schelen als dat niet nodig was. Maar gefrustreerd zijn de twee bij lange na niet.

Van de zijlijn heb je makkelijk praten, toch hoop ik dat elk boos voetbalmannetje dit programma ook eens ziet.

Geschreven in opdracht van Sp!ts