Je zult als hond maar bang zijn voor vuilnisbakken. Voor inbrekers, ok, maar vuilnisbakken? Word dan nog maar eens serieus genomen door je baasjes. Het is vooral onhandig, zeker als je uitgelaten wordt op de dag dat de vuilniswagen langskomt. Al die containers langs de weg – wat een hel.

Je hoop: Cesar Millan, Dog Whisperer. Een mannetje met bruine hondenogen en een zwaar Spaans accent. Hij maakt van elke valse hond een mak lammetje, en van ieder doodsbenauwd beestje een veel stoerder exemplaar.

Sadie, zijn project van gisteravond, is een bruinwit hondje met een sprietige vacht. Ze leidt aan een zware vorm van vuilnisbakkenvrees. Zodra ze een container in het vizier krijgt, stopt ze met lopen en rukt zichzelf weg van de plek des onheils. Een hilarisch beeld, zelfs voor iemand die elke langslopende hond (chihuahua”s daargelaten) direct wil adopteren.

Cesar komt, spreekt met baas en bazin en trekt zijn conclusie: Sadie is onzeker. Daarom moet ze in alle rust aan haar zelfvertrouwen werken. Het arme schepsel moet door een parcours van angstaanjagende vuilnisbakken heen.

Het lukt. Hondje blij, eigenaars trots en Cesar de held van de dag. Hoe simpel ook, Dog Whisperer is leerzaam en amusant genoeg voor een relaxte zondagavond.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

“Toen Jan Peter acht jaar geleden premier werd, zocht hij een nieuwe kapper. Dat werd Ap. Om de zes weken liet Balkenende bij Ap zijn veelbesproken kapsel knippen.”

Ja. Het is waar: Hart van Nederland interviewde gisteren de kapper (De Kapper!) van Balkenende over het tragische politieke afscheid van “een van zijn beste klanten”. Wat een briljant idee. Wat een briljant slecht idee.

Terwijl zijn vingers driftig de haardos van een levend decorstuk modelleren, vertelt kapper Ap, eigenaar van Ap”s Kappers in Den Haag, over de afscheidsspeech van Balkenende. Hoe “heel, heel indrukwekkend” hij de woorden van JP vond. En dat uit de mond van de man die verantwoordelijk is voor het beeld dat de hele Nederlandse natie over tientallen jaren nog altijd op het netvlies heeft: dat kapsel.

Glimmend van trots memoreert Ap zijn visie op de coupe van Balkenende, en hoe hij zijn ideeën maand na maand wat meer in z’n knipwerk verwerkte. Held.

Een einde van een tijdperk. Hoe groot is de kans dat Balkenende elke zes weken van Capelle aan den IJssel naar Den Haag rijdt? Met wat geluk heeft Geert gisteren naar SBS6 gekeken. Een nieuwe uitdaging voor Ap. En over vier jaar ongetwijfeld weer een zwaar inhoudelijke invalshoek voor een Hart van Nederland-reportage.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het contrast is groot. Beelden van sterspeler Eyong Enoh die een tegenstander loeihard onderuithaalt, gevolgd door diezelfde jongen, maar dan druk doende het geloof te verspreiden op de Amsterdamse Dappermarkt. En dat de dag voor hij met Ajax tegen PSV zou spelen.

De RKK portretteert in de serie Hand van God de geloofsbelevenis van voetballers die meedoen aan het WK in Zuid-Afrika. Gisteravond Enoh, die een fan op de markt zonder aarzelen een Ajax-shirt belooft. Als hij maar wel naar een kerkdienst komt.

Hand van God geeft in een half uur een intrigerend beeld van Enoh. Hij blijkt een gedreven persoonlijkheid die ooit op eigen initiatief voor het eerst naar de kerk ging. Zijn ouders en zusjes verklaarden hem voor gek. Hij bidt voor elke wedstrijd – en training – om inspiratie, kracht en leiding van God. Alleen, of in Kameroen samen met zijn hele team. Christenen en Islamieten samen. Zonder Hem zijn ze nergens.

Wat een sterke eerste aflevering. Wat betreft de mooie beelden van een voetballende of juist filosoferende Enoh, en ook vanwege interviews met zijn vrouw, pastor en zijn trainer, Martin Jol. Die – passend – een komische uitspraak doet. Of hij merkt dat Enoh geïnspireerd raakt door God? Jol: “Enoh heeft zo’n beetje de meeste kaarten van allemaal.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik ben zo’n tv-grijnzer. Je weet wel: dat je je ineens realiseert dat je gelukzalig naar de tv zit te glimlachen. Gisteravond een ultiem grijnsmoment: de eerste aflevering van het nieuwe seizoen Hello Goodbye.

Schiphol. Zwaaiende kindjes, dolblije geliefden, vriendinnen die opgewacht worden na een half jaar buitenland. Ik raak ontroerd, ben verbaasd (Nee! Niemand is blij met zo’n Mickey Mouse-ballon) of ben simpelweg overdonderd door hoe schattig een jongetje ‘papa’ zegt. Daar is de grijns weer.

Zo’n gevoel van ‘wat-maken-we-toch-een-hoop-mee-met-z’n-allen’. En wat houdt iedereen zich sterk. Verbroken liefdes, nieuw gevonden geluk, een oma die afscheid komt nemen van haar kleinzoon, een tienjarig meisje dat haar vader voor het eerst gaat zien. Al het drama komt samen in een enkel moment: de omhelzing.

Een zorgvuldig opgezochte omhelzing – de makers werken ongetwijfeld hard -, maar daarom niet minder bijzonder.

En dat ondanks presentator Joris Linssen. Die grijns ik gemakshalve van het beeldscherm af. Hij stelt te veel vragen, te snel achter elkaar. Laat die mensen rustig hun verhaal doen. Echt, het komt er wel uit!

Als Eyjafjallajökull geweten had welke prachtige ontmoetingen hij (zij?) had verstoord, was die hele aswolk er waarschijnlijk nooit gekomen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Eind van de middag, Martin Gaus en een flink aantal puppy’s. Dan kan ‘t niet meer misgaan.

VrijeTijd TV van Teleac geeft zo nu en dan snelcursussen; over bijvoorbeeld het opknappen van je fiets, acryl schilderen of – deze week – puppytraining.

Vier afleveringen apporteren, zitten en afliggen met jeugdheld Martin Gaus. Martin, met zijn vertrouwde Natte Neuzen-hoofd. Als ik zijn stem hoor zie ik direct voor me hoe duizenden honden een onmogelijke route over een parcours met wipwap-plankjes moeten afleggen. Ik zou me eigenlijk best mogen schamen voor het aantal keer dat ik daar vroeger naar keek.

Maar terug naar het begin: puppy’s! We zien keeshondjes, een Drentse Patrijshond (huh?) en – gelukkig – een Golden retriever. Schattig. En zolang zo’n hondje niet van jou is maakt het eigenlijk ook niet uit of-ie nou luistert of niet.

Martin doet goed zijn best. Hij legt uit, analyseert en leert flink wat bruikbare trucjes aan. Wil je dat je pup gaat zitten? Houd een snoepje boven z’n hoofd en wacht tot hij zo ver achterover leunt dat hij zit. Klaar! Hij kent zijn natte neusjes door en door. “Apporteren. Dat vindt-ie Fan-Tas-Tisch. Dat is een feest voor de hond.” En als Martin het zegt is het waar.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Humor op tv valt of staat bij het talent van de maker. Bij De wereld draait door vierde André van Duin gisteren zijn 45-jarig jubileum. Dat haal je niet zomaar, bewees hij live én in de talloze fragmenten die zijn feestje opleukten. Flauw, maar goed doordacht. Het kan ook anders.

Wat eerder op de avond zond RTL 7 de tegenhanger van Van Duin uit: Stom, stommer, stomst. Een verzameling amateurfilmpjes van onhandige acties, valpartijen en gekke sporten. En allemaal “om te lachen”. Dat moeten ze er wel steeds bij zeggen.

Stom, stommer, stomst is een slechte mix van Lachen om Home Video”s en de overlevingsverhalen die je soms ziet bij Discovery. Alles bij elkaar zou het lachwekkend moeten zijn – dat is het niet.

De kleurloos flauwe voice-over vormt het dieptepunt. Over een golfer die na een mislukte slag in de sloot valt: “Zijn beste slag is z”n golfslag”. Een motor gaat over de kop in een zanderig landschap: “De motorrijder maakt een verpletterende indruk. Maar hij moet z”n kop niet in het zand steken”.

Het kan niet stommer, zou je denken. Jawel: twee afleveringen Stom, stommer, stomst achter elkaar. Echt. RTL, kijk in het belang van ons allemaal De wereld draait door nog even terug.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Vorige week plakte NET 5 een rode sticker op Met de deur in huis van Renate Verbaan, gisteravond was het programma al van de buis. Om de lege plek op te vullen, grabbelde de zender in een bak herhalingen en vond Ghost Whisperer, een “bovennatuurlijke serie” met Jennifer Love Hewitt.

Rond 19:00 uur daarom geen kamer-makeovers, maar ronddwalende geesten. Geesten die hoofdrolspeelster Melinda als enige kan zien, waardoor ze bij haar aankloppen voor hulp. Het ene probleem is groter dan het andere, zo kan een dode simpelweg de enige zijn die weet waar die verdraaide kluissleutel is opgeborgen. Een gedachte waar hij niet mee kan leven – of dood zijn. Melinda helpt, en de geest kan gerustgesteld vertrekken naar “het licht”.

Het ligt er allemaal wat te dik bovenop. Love Hewitt met haar knipperende wimpers, haar begripvolle naasten, het suffe Amerikaanse dorpje.

Het is een serie die te zwaar leunt op schrikmomenten (help een geest), opwellende tranen (arme dolende dode), en getroost (Melinda heeft een meelevende echtgenoot). Blijkbaar kun je er toch flink lang naar kijken; op zondagavond wordt het vijfde seizoen uitgezonden.

Of Ghost Whisperer het doordeweeks herhalen waard is, merken we vanzelf. Anders grijpt NET 5 wel weer in.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Daar zat Joran aan de leugendetector. De natte droom van flink wat rechercheurs en misdaadverslaggever Peter R. de Vries. Na wat aarzelen zond RTL5 gisteravond Joran Spreekt uit, een dubieuze mix van interviews, een leugendetectortest en een handjevol deskundigen.

Bij de start ben ik eerder benieuwd naar de ontstaansgeschiedenis van dit programma dan naar verklaring nr. 463 van Joran. Terror Jaap die zich als interviewer ontpopt? Privé-beelden van Jaap en Joran in gesprek, gemaakt met meerdere camera”s? Joran die geld ontvangt voor zijn vriendschap en gesprekken met Jaap? En trots en tranen prima kan combineren?

Tijdens de vrijwillige leugendetectortest ontkent Joran alles, zelfs dat hij Natalee Holloway ontmoet heeft. Hij probeerde ondertussen bewust de leugendetectortest te beïnvloeden door vreemde spierspanning te realiseren; onder andere door z”n bilspieren aan te spannen. Het zit “m in de details.

De uitkomst van de test: Joran is de persoon die verantwoordelijk is voor de doodsoorzaak en verdwijning van Natalee. Joran vervloekt het “kutapparaat”. Maar deskundigen werpen tegen dat de test niet betrouwbaar is.

En dan begint Joran zelf te vertellen. In een soort gefrustreerde trance. Verdrietig. Maar oprecht. Of niet. Gatver. Doodeng. Voor het laatst op het podium of op naar het volgende mediaoptreden?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ongemeen spannend was het gisteravond bij de NOS. Want natuurlijk, er broeit iets in Den Haag. Maar op de achtergrond speelde iets anders, iets dat ook miljoenen Nederlanders treft.

“Marco Verhoef, jij hebt een nieuw weerscherm.” Nieuwslezeres Sacha de Boer brengt het alsof het niets is.

“Kun je vertellen wat je er allemaal mee kan?” Weerman Verhoef glimt. “We kunnen inzoomen op de Olympische Spelen in Vancouver, we kunnen het weerbeeld langzaam laten lopen in de tijd. En kijk, we kunnen wat dichterbij komen.”

Verandering, verandering. Het blijft lastig om daar ongevraagd mee geconfronteerd te worden. Zoevende beelden over groen en blauwe vlakken, je zou er bijna een 3D-bril van opzetten. Bewegende windpijlen. “Ook nieuw,” zegt Marco. Gebiologeerd blijf ik de razende pijlen volgen over de Noordzee.

“We gaan vliegen over Nederland.” Dat blijkt ook aan de andere kant van de tv even wennen. Marco worstelt zich nonchalant door het beeld om niet pontificaal voor achtereenvolgens Zeeland, Brabant en Limburg te staan.

Ik mis iets. De kijkersfoto”s! Bevroren meren, mooie zonsondergangen. Marco?

“Dat kan gelukkig nog steeds. En die zullen we ook blijven tonen.” Een prachtig plaatje van een bevroren kreek in Zeeland volgt.

Marco, jongen, bedankt. Gelukkig hebben we de foto”s nog.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Een uur naar Cook County Jail kijken is heftig, daar echt binnen zijn moet je volkomen uitputten. Een gemiddelde gevangene kan wat hebben – je komt er niet zomaar terecht – maar dit is bikkelen.

Discovery Channel neemt in de nieuwe serie Cook County Jail een kijkje in de grootste gevangenis van Amerika. Geen verrassend concept, maar als je de flitsende beelden (word ik oud?) en de theatrale voice-over negeert, valt er veel te beleven.

“Welcome to hell”, kraste iemand in de muur. Een welkomstwoord voor de 300 criminelen die er dagelijks nieuw binnenkomen. In een hal die tegelijkertijd wachtruimte, wc en gekkenhuis is, zitten de gevangenen hutjemutje op elkaar. Ze wachten in hun eigen kloffie, hun gevangenispak krijgen ze later. Wie een wit, papieren pak aanheeft, zat bij z”n arrestatie te erg onder het bloed. Door dit soort ongemakkelijke wetenswaardigheden kijk ik graag verder.

Eenmaal ingecheckt zitten ze hun tijd uit. Ze gedragen zich roekeloos; wat hebben ze te verliezen? Hun gangsterleven gaat door, binnen de cellen en tunnels van het complex. De gevangenis-ME (!) zit er bovenop. Iedereen is voortdurend alert. Bijzonder om te zien hoeveel bewakers van gevangenen weten, en omgekeerd.

Heftig eerste deel van een serie waar je een stuk wijzer en mismoediger van wordt.

Geschreven in opdracht van Sp!ts