Olympische Spelen of niet. America’s Next Top Model is voor mij vaste prik.

Want er mag geen twijfel over bestaan, op maandag zwaait mijn vriendin de scepter over de televisieavond. Met als absolute hoogtepunt de moeder van alle topmodel-tv: America’s Next Top Model.

Iedere aflevering staan de topmodellen in de dop een aantal opdrachten te wachten. In de aflevering van gisteravond moesten ze hun modellenloopje oefenen op een bowlingbaan. Daarna mochten de dames over een echte catwalk paraderen, waarbij één van de tutjes al naar huis werd gestuurd. Dat was even treuren natuurlijk, maar niet te lang want ze moesten nog voor de fotocamera poseren.

Presentatrice Tyra Banks beslist samen met een modenicht, een fotograaf, een oud-topmodel en een gastjurylid wie uiteindelijk ook nog naar huis moet. Dat is natuurlijk ontzettend moeilijk maar wonder boven wonder komen ze er toch altijd weer uit.

Na weet ik hoeveel seizoenen met de ontzettend getalenteerde topmodellen, de ongelofelijk goede fotografen die echt overal gepubliceerd hebben, de modenichten, de geflipte reacties op de make-over, de hoogoplopende ruzies tussen de kandidaten en de tranen van de afvallers, kan ik het niet meer aan. Voortaan vlucht ik op maandagavond het huis uit.

Geschreven in opdracht van Sp!ts.

Net wakker ben ik niet op mijn best. Dromerig en al gelukkig als ik een goede bak koffie weet te zetten. Niet handig als je KRO’s Goedemorgen Nederland wilt kijken.

We knalden er gisterochtend meteen in met een uitgebreide vooruitblik op het rapport van de commissie-Davids. Twee journalisten zetten de ingewikkelde situatie nog maar eens neer, oude beelden schieten voorbij en Harry van Bommel komt telefonisch ook nog even zijn zegje doen.

Mijn gedachten dwalen af; wat een vreemd decor eigenlijk. Achter presentator Sven Kockelmann staat een afbeelding van een stedelijke omgeving. Is het een foto van een echte stad? Zou het Rotterdam zijn? Nee, toch? En hoezo zit de presentator eigenlijk voor een stad, moet het decor suggereren dat hij niet in een Hilversumse studio zit? Waarom?

Geen tijd om daar uitgebreid bij stil te staan. Kockelmann gaat alweer verder over  drankmisbruik bij jongeren. Met zijn strenge coupe en statige krijtstreeppak – inclusief onontkoombaar pochet- lijkt de presentator op een mix tussen een staatsman uit de jaren ’50, en een stevige maffiabaas. Niet echt iemand die je gezellig aan de ontbijttafel uitnodigt.

Pff,  weer kon ik mijn gedachten er niet bij houden. Maar goed dat het programma twee keer achter elkaar wordt uitgezonden.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is koud, donker en Sinterklaas heeft het land al een tijdje verlaten. Tijd voor kerst-tv.

Het was even zoeken, maar Discovery Channel kon met American Chopper: Christmas Special aan mijn behoefte voldoen.

Tijdens de docusoap worden de werkzaamheden bij Orange County Choppers gevolgd. Baas van de motorzaak Paul Senior, drie vierkante meter groot, stoere zonnebril en tatoeages, heeft een opdracht van de Kerstman gekregen: bouw een kerstmotor om de kinderen van ouders die zijn omgekomen bij de aanslagen van 9/11 cadeautjes te brengen.

Zoals bij iedere aflevering ergert Paul sr. zich wezenloos aan zijn twee zonen, Mike en Paul jr., die ook in de werkplaats werken. Mike versiert een kerstboom. Paul sr.: ”Als je daar niet nu mee ophoudt, steek ik die kerstboom in je reet!” Paul jr. vindt het krankzinnige ontwerp van de kerstmotor niet bij de stijl van het bedrijf horen. Paul sr.: “Het gaat niet om het bedrijf, het gaat om fucking kerstmis!”

Gelukkig kalmeert Paul sr. weer als hij de cadeautjes uitdeelt. “Als je die blije kinderen vol bewondering naar de kerstmotor ziet kijken, dan maakt het allemaal niet meer uit. Daar draait kerstmis om: kinderen gelukkig maken.”

Na het aanhoren van zo’n cliché, ben ik weer genezen van mijn behoefte aan kerst-tv.

Geschreven in opdracht van Sp!ts.

Goh, topkok Gordon Ramsay werd gisteren tijdens een aflevering van zijn programma Hell’s Kitchen boos. Verrassend.

Tijdens het programma, dat iedere woensdag op Net 5 te zien is, strijdt een groep beginnende koks om een baan als chef-kok in een of ander toprestaurant ergens in de VS.

Inmiddels is het vijfde seizoen van Hell’s Kitchen op de buis dus we weten ondertussen wel waar het programma om draait: de bombastische scheldkanonnades van Ramsay. Want dat hij kan als de beste, schelden. Zeker wanneer een van zijn protegés weer iets heeft verprutst: ,,Are you fucking stupid? What the fuck are you doing?Where is the fucking lobster? Oh fuck me senseless.”

Ja, temperament heeft hij wel. Vies kijken kan hij ook goed. Vooral als hij weer eens een ongelofelijk smerig gerecht van één van de deelnemende koks proeft. Dan schiet zijn hoofd meteen in de ‘ik-moet-bijna-kotsen’-stand.

Probleem? Na vier seizoenen Hells Kitchen, heb ik ze nu te vaak gezien, de walgelijkste gerechten ooit gemaakt en de slechtste koks van de planeet. Iedere aflevering is het weer raak. Ik vond het altijd een heerlijk programma maar de topkok kan me niet meer boeien. Ramsay is boring, fucking boring.

Geschreven in opdracht van Sp!ts.

Tijdens mijn zoektocht naar pareltjes van de Nederlandse televisie stuitte ik gisteren op Helder, een talkshow van Teleac.

Nooit eerder had ik van het programma gehoord. Misschien wel volledig ten onrechte. Misschien zal ik vanaf nu altijd naar Helder gaan kijken. Een blik op de programmawebsite leert dat het programma gaat over ‘de dagelijkse dingen’.

Ditmaal waren die dagelijkse dingen roodharigen en dat zal de kijker weten ook. In de studio zat roodharig publiek, er was een roodharige actrice te gast, het nummer Meisjes met rode haren werd gedraaid, een deskundige op het gebied van rode haren kwam voorbij, Midas Dekkers vertelde over zijn fascinatie met rode haren en om het af te maken had presentatrice Mirella van Markus een rood jasje aangetrokken.

Gisteren was rood, dat is helder. Mijn probleem: roodharigen interesseren me niet bijzonder. Goed, naar een gesprekje van vijf minuten hierover blijf ik nog wel kijken, maar een hele uitzending is mij wat veel gevraagd. En dat is jammer want het programma kan wel de moeite waard zijn. Het was goed gepresenteerd en had relevante gasten. Ik moet voortaan alleen wel even van te voren checken wat het onderwerp is want Helder is blijkbaar niet voor dagelijks gebruik.

Geschreven in opdracht van Sp!ts.

Aan tafel eten, stofzuigen en het handmatig bevruchten van varkens zijn bizarre dingen in het leven van de westerling. Tenminste als je het de ambassadeurs van het eiland Tanna uit de Stille Zuidzee vraagt.

Dat weten we dankzij Meet The Natives, een nieuw programma van National Geographic. Het programma volgt de mannelijke vertegenwoordigers van Tanna terwijl ze zoeken naar dingen die de cultuur van Engeland en Amerika typeren.

De eerste aflevering, die gisteravond werd uitgezonden, bestond uit het bezoek van vijf mannen aan een Engelse boerderij. Vooral de varkens op de boerderij maken indruk, ze zijn gigantisch. Maar dan zien ze dat de zielige beesten kunstmatig geïnsemineerd worden. Bizar, vinden ze. Hoe kunnen de varkens zo aan hun seksuele behoeftes komen? Nee, dat is geen natuurlijke situatie.

Ook vinden de mannen het ongelofelijk dat er tijdens het leven op het Engelse platteland zo veel tijd wordt verspild aan schoonmaken. Volstrekt onnodig als die gekke bacon and eggs eters zich eens wat minder met onnuttige spullen zouden omringen.

Goed, echt origineel is het programma niet. Het is nogal een kloon van het SBS 6-programma Groeten terug, maar dat is niet erg. De merkwaardigheden van verschillende culturen zien, verveelt nooit.

Geschreven in opdracht van Sp!ts.

Ik had zin in ongecompliceerde tv. Een snelle blik in de tv-gids bood de oplossing: Future weapons: Kill zone op Discovery. Sterke naam. Vooral ‘Kill Zone’. Stoeremannentv, dat kan niet missen.

Mack, een kale, breedgeschouderde ex-commando, verzorgt de presentatie. Voor de gelegenheid heeft hij zich in een zwarte leren jas gestoken. Met zijn dunne, samengeperste lippen kijkt hij streng in de camera.

Een stoere naam, een stoere presentator en nieuwe wapens waarmee killen voortaan nog simpeler zal worden. Ik ging er eens goed voor zitten.

Het programma begint ontspannen met de X47B, een Stealth-vliegtuig dat afstamt van de B-2 bommenwerper. Mede ontwikkeld dankzij het zogenoemde UCTS-programma. Al snel heb ik in de gaten: dit wordt opletten.

Door naar de volgende vinding: de Aimfinder, stabilisatiesoftware voor je vizier waardoor je Hollywood-stijl vijanden kunt afknallen.

Dan de Beowulf, een geweer met .50 kaliber kogels. Dat schijnt groot te zijn. “Vergelijk het maar eens met de M4,” houdt Mack de kijker voor.

De aflevering eindigt met de niet te versmaden AH6X. Een UAV-helikopter met een ATK-kaliber .50 ding erop.

Bent u er nog? Ik niet, leuk hoor stoeremannentv maar niet als het voelt als het ondergaan van een gecompliceerd college.

Geschreven in opdracht van Spits

Ik geef het liever niet toe maar ik kijk graag naar het Net 5-programma Grenzeloos Verliefd.

Als stoere man heb ik normaal gesproken natuurlijk een hekel aan emo-tv. Doe mij maar sport of een maffiaserie.

Maar toen kwam Grenzeloos Verliefd.  Waar andere tranentrektelevisie excelleert in over de top dramamuziek en snelle montages, trekt dit programma je maar liefst anderhalf uur lang rustig mee in de romantische verhalen van Nederlandse vrouwen die voor hun lief naar het buitenland verhuizen.
En het buitenland is in Grenzeloos Verliefd niet België. Het buitenland is vooral ver, arm en vaak gevaarlijk.

Neem Gwenny. Samen met vrienden en familie had ze het prima naar haar zin in Venlo. Nu verhuist de Limburgse voor de liefde van haar leven Michael naar de Zuid-Afrikaanse stad Durban waar ze geen werk heeft en niet alleen over straat durft.

Dat is dan ook de vraag waar het programma om draait: hoe kan iemand zomaar alles opgeven en inruilen voor een onzeker bestaan ergens in een achterwijk van een derdewereldland?

Gwenny weet het wel: “Het vooruitzicht dat Michael weer om half 6 thuis kwam van zijn werk maakte het weer goed.”

Noem me een pathetische romanticus, maar dan smelt ik.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Eindelijk was er gisteravond weer een nieuw programma op de buis: De tafel van 5. Volgens de programmabeschrijving bespreken vijf vrouwen tijdens de door Net 5 uitgezonden talkshow actuele onderwerpen die hen bezighouden. Van vrouwen voor vrouwen dus.

Een innerlijke strijd voltrok zich. Kan ik hier als man iets over zeggen? Stel dat ik het niets vind, ben ik dan een ouderwetse vent die de vrouwtjes in de keuken wil houden?

De oplossing voor mijn dilemma werd gevonden in buurvrouw L. Gezamenlijk zagen wij hoe Daphne Bunskoek, Aaf Brandt Corstius, Marina Bosman, Georgina Verbaan en Hedy d’Ancona babbelden over de farmaceutische industrie, spaaracties bij supermarkten, jeugdfoto’s en andere ‘actuele onderwerpen’.

Buurvrouw L verzuchtte al snel: “Waar gaat dit héén?”

Het programma kabbelde verder. Met gast Femke Halsema werden haar kinderen en toekomst besproken.

L: “Pff. Ja, laten we het nog even over het glazen plafond hebben…”

Terug naar de actuele onderwerpen: het vijftigjarig bestaan van Barbie. Eén van de dames: “Ken was toch duidelijk ondergeschikt aan Barbie.”

L oordeelde hard: “Haha, wat een vreselijk programma.”

En ik? Het is pas de eerste uitzending. Genoeg ruimte voor verbetering dus, maar vooralsnog pas ik niet in de doelgroep.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Iedere dag zie ik Maurice de Hond in een reclamespotje van bedrijf X wachten totdat hij de straat over kan steken. Hij kijkt in de camera en vertelt over iets met overstappen en dat wij Nederlanders daar niet zo van houden.

Maurice lijkt daar zelf wel van te houden want hij gaat nu met een groep gezellige Nederlanders de straat overstappen.

Hij gaat door met praten, maar moet nu tegelijkertijd lopen. Daar gaat het mis. Zijn armen zwaaien kordaat op en neer maar het ziet er ontzettend houterig uit.

Bij nader inzien lijkt Maurice helemaal niet van overstappen te houden. Hij was veel liever blijven staan, toen ging het allemaal nog prima. Voor dat soort mijmeringen is het al te laat. Nu moet hij wel doorgaan, stoppen is geen optie.

Zijn loopje wordt nog onnatuurlijker. Hij loopt niet meer, hij marcheert. Alsof er iemand buiten beeld roept: ‘Lopen De Hond!’

Maurice heeft het zwaar, zal hij de overkant van de straat ooit halen? Ik voel aan dat het tijd is voor een duwtje in de rug, dus ik schreeuw luidkeels: ‘Schaamteloos cashen. Ik zeg: doen!’

En Maurice haalt toch de overkant.

Geschreven in opdracht van Sp!ts