Wat hebben Ali B, rapper Negativ en Stef Bos met elkaar gemeen? Niet veel, behalve dat ze alle drie gisteren te zien waren in het TROS-programma Ali B op volle toeren. Iedere week gaat Ali met een bevriende rapper op bezoek bij de grootste Nederlandstalige artiesten ooit. Niet op de koffie, maar om een nummer uit te wisselen. Ali en zijn vriend rapten gisteren een eigen versie van ‘Papa’, en een rap van Negativ werd omgetoverd tot een echt Stef Bos-nummer.

In het begin is het programma zo luchtig als een reallifesoap van Jan Smit. Maar al snel verandert de show en krijgt het een serieuze inslag. Stef Bos praat over zijn liedje ‘Papa’ en goede jeugd, terwijl rapper Negativ, die nooit een vader heeft gekend, vertelt over ‘dingen die hij op straat heeft gedaan’. Twee werelden zouden bijna niet verder uit elkaar kunnen liggen.

Juist dat grote contrast maakt van Ali B op volle toeren wel echt een mooi programma. Het laat ook zien dat de drie veel meer met elkaar gemeen hebben dan je op het eerste gezicht zou denken. Allen zijn het geweldige artiesten die op magische wijze met woorden kunnen spelen. Ieder in hun eigen stijl.

Geschreven in opdracht van Spits

Koken is topsport. Tenminste, wel bij Iron Chef UK op Discovery. De keuken heet er stadion en de presentatoren zijn commentatoren. Hoog boven kitchen stadium staat een soort Frank Snoeks op de toon van “komt die bal” enthousiast verslag te doen over de werkzaamheden in de keuken: “Nu komt die oranje saus… ja daar is dieeeee!”

In Iron Chef nemen vier extreem goede hobbykoks het op tegen een pro: de Iron Chef. Iedere dag koken ze gerechten en de jury geeft ze daar punten voor. Wie aan het eind van de week de meeste punten heeft, wint. Een niet al te uniek concept, maar briljant uitgewerkt.

Tijdens de show schiet de camera van links naar rechts en schakelt het beeld om de paar seconden van kandidaat. De tijd tikt weg terwijl de koks hun meesterlijke gerechten afronden. Prachtig opgemaakte borden presenteren ze waarvan je alleen maar kan dromen dat je ze zelf zou kunnen maken. Nadoen zit er niet in, daar gaat de show te snel voor. Maar dat maakt ook niet uit. Van dat soort educatieve kookshows zijn er al honderd op tv. Nee, Iron Chef is anders. Het maakt van koken weer topsport, iets wat niet voor elke sterveling is weggelegd.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Na het zien van BNN’s De Beste Slager van 2010 had ik direct zin om een paar vers gesneden koteletjes in de pan te gooien. De zender had gisteravond eens geen zeurmeisjes naar een eng land gestuurd om dingen te laten doen die ze toch niet durven, maar zette de droge Valerio tussen een groepje jonge slagers die wel weten hoe je vlees uitbeent.

Zoektochten naar talent zijn er genoeg op tv, maar “De Beste … van 2010″ is verfrissend. Hier zie je mensen die echt al iets kunnen. Als ware vleeskunstenaars maken ze in een mum van tijd van een schapenpoot een opgemaakte rollade.

In een aantal afvalrondes gaat het van vijf naar één kandidaat, zoals gebruikelijk bij talentenshows. Maar hier geen ellenlange sms- en stemrondes doordrongen van reclames. Het gaat lekker snel. En het leuke van De Beste is dat je ook nog wat leert. Want hoe maak je eigenlijk een goede gehaktbal? Van X-Factor ben ik nog nooit beter gaan zingen.

Vanavond zit ik dus met een verse gedraaide bal en een prakkie op schoot te kijken naar De Beste Loodgieter van 2010. Mijn vriendin is nu al bang wat ik woensdag met onze badkamer ga doen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Uitgezakt op de bank probeer ik op die ene artiest van dat ene nummer te komen. De naam ligt op het puntje van mijn tong, maar gelukkig weten mijn mede-bankzitters het ook niet. De volgende quizvraag wordt wel razendsnel beantwoord en vervolgens zingen we mee met die hit van Gloria Jones. Op die manier beleef ik de Top 2000 a Gogo jaarlijks.

De Top 2000 is misschien wel de meest voorspelbare lijst die aan het eind van ieder jaar langskomt. En om heel eerlijk te zijn luister ik ook helemaal niet naar de Top 2000 op Radio 2. Toch kijk ik met plezier naar de bijbehorende dagelijkse tv-show met Matthijs van Nieuwkerk op Nederland 3. Ieder jaar weet de show prachtige muzikale verhalen boven water te krijgen, zoals een fotograaf die een dag op pad was met een jonge Bono van U2. En Leo Blokhuis kan over zo’n beetje iedere plaat enthousiast een verhaal vertellen.

Zelfs als je helemaal niets met de muziek hebt, is Top 2000 a Gogo leuk om naar te kijken. Het is een gezellige pubquiz waarmee je die laatste dagen van het jaar mee doorkomt. En die hit van Gloria Jones? Tainted Love: 2 punten!

Geschreven in opdracht van Spits

“Ik houd de digital natives een spiegel voor.” Zo omschreef IJsbrand van Veelen zijn documentaire ‘iPod, iPhone, iAm‘ die gisteravond werd uitgezonden door de VPRO op Nederland 3.

Geïnteresseerd zat ik als zo’n digital native (iemand die opgegroeid is met computers) klaar voor de tv-spiegel, maar om eerlijk te zijn zag ik weinig reflectie in de documentaire. Er werd een oppervlakkig beeld geschetst van twintigers die opgaan in hun iPod, telefoon en social media. Iets wat veel mensen doen en ook een interessant onderwerp is, maar in deze vorm totaal oninteressant was.

De interviews met iPone, Facebook en Twitter-junks over hun drang om constant te updaten, misten diepgang. Waar komt het verlangen vandaan om dagelijks van al je 500 vrienden de updates te willen lezen? Ook werd er maar even ingegaan op de sociale gevolgen van al dat gefacebook.

De gehele documentaire werd aangevuld met nietszeggende quotes als: “We zijn alleen, maar toch niet”, en: “De uitknop bestaat niet meer”. Naast de nietszeggendheid, was ook de vormgeving tenenkrommend: een Windows 95-look aangevuld met Word-art. Welkom in 2010.

Nee, ‘iPod, iPhone, iAm’ hield mij geen spiegel voor. Dat moet ik zo maar even op Facebook posten.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Deze column mag u integraal voorlezen aan uw buurman of -vrouw. Na iedere zin dient een korte kort intermezzo te worden gehouden, waarna u de zin nogmaals uitspreekt. Dit alles naar voorbeeld van Philip Freriks, de oud-presentator van het achtuurjournaal, die gisteravond het Groot Dictee der Nederlandse Taal voorlas op Nederland 1.

Schrijft uw reisgenoot mee? Eminent! Wat volgt zijn onmogelijke zinsconstructies met zo veel mogelijk moeilijke woorden, zodat de schrijver wordt geconfronteerd met zijn gelimiteerde kennis van de Nederlandse taal.

Voor sommigen is al dat spellingsgedoe typisch geneuzel over pietluttigheden die een beetje spellingcontrole er wel uit filtert. Niet voor doorgewinterde taalnazi’s. Die blijven maar uitweiden over het belang van het correct gebruiken van de Nederlandse taal en het gevaar van diploma-inflatie door hyvende pabomeisjes. De vraag rijst of de teloorgang van onze gezamenlijke taal ook het geval is bij onze zuiderburen, die zitten immers niet op Hyves. Gelukkig zaten er in het dictee dit jaar geen belgicismes, anders zou het een valse strijd zijn geweest tussen de quasi-intellectuele Bekende Nederlanders en Vlamingen.

Mocht u abusievelijke taalconstructies in deze column tegenkomen, dan wordt u bij deze hartelijk uitgenodigd om te solliciteren naar de functie van eindredacteur bij deze krant?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is een lange tijd geleden dat ik echt ben ga zitten voor een televisieserie, maar Boardwalk Empire heeft mij sinds vorige week te pakken. Gisteravond zond BNN, na een lange week wachten, eindelijk de tweede aflevering uit van deze serie vol drank, misdaad en geweld.

Boardwalk Empire speelt zich af in Atlantic City in de jaren ’20. De Eerste Wereldoorlog is net voorbij en in de VS is officieel geen druppel alcohol meer te krijgen. Saaie boel, zou je zeggen, maar niet als je de hoofdpersoon van de serie volgt.  Enoch “Nucky” Thompson is een lokale, corrupte politicus die ook in de onderwereld zit. Hij probeert goed geld te verdienen aan de drooglegging, maar wordt goed in de gaten gehouden door agenten.

Wie de moeite neemt om een klein uurtje naar Boardwalk Empire te kijken heeft het gevoel een goede film te zien. De beelden zijn prachtig geschoten en de muziekkeuze is bijzonder. Ook de verschillende verhaallijnen worden steeds interessanter, maar ontwikkelen zich wel een beetje langzaam. Om het compleet te maken zit er in Boardwalk Empire voldoende drank, seks, maffia en bedrog, waardoor het misschien wel een echte mannenserie is: Genieten van tieten, schieten en bandieten.

Geschreven in opdracht van Spits

Je bent tien en je hebt een onzichtbaar vriendje. Geen probleem want die verdwijnt vanzelf weer. Kinderen hebben een levendige fantasie. Maar wat nou als je ouders er van overtuigd zijn dat je speciaal bent? Speciaal, zoals in The Sixth Sense: I see dead people? Dan kom je terecht in de kwaliteitshow Paranormale Kinderen op SBS6.

Als je het programma moet geloven – en dat doen vast een hoop mensen – kent ons land honderden jonge Char- en Uri Geller-figuren met bovennatuurlijke krachten. Deze kinderen worden stapelgek, maar is dit door hun ouders of hun gave?

Met treurige gezichtjes doen ze hun verhaal aan kinderredder Liesbeth van Dijk. In de aflevering gisteren werd Sam, die een lieve geest ziet als ze buiten aan het spelen is, gerust gesteld door het SBS-medium.

Ook met het tweede paranormale patiëntje gaat het beter. Hij werd ontzettend onrustig en presteerde slecht op school door zijn paranormale krachten. ADHD? Nee, dat heeft iedereen al, Mickey is speciaal.

SBS, laat die kinderen met rust! Dat kinderen en ouders geloven in paranormale dingen, prima. Maar moet dat zo uitgebreid op TV? Ik krijg er hoofdpijn van. Of is dat de kater van mijn huisgenoot die paranormaal doorkomt?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Als je seksueel misbruikt bent zoek je steun. Bij je familie als dat kan. Als die je niet wil vermoorden om de familie-eer te redden. Of je vervolgens koppelt aan een oudere neef die volgens je ouders de ideale man is. Die je alsnog vermoordt als je weigert. De meiden die dit meemaakten vertelden er gisteravond over in de documentaire Code Rood: Eerwraak (NCRV).

Documentairemaakster Jessica Villerius interviewde drie jonge, Nederlandse vrouwen met roots in India, Afghanistan en Irak – landen waar eerwraak nog veel voorkomt. Maar ook in Nederland worden jaarlijks vrouwen bedreigd. En vermoord. Dat het serieus is blijkt wel uit het verhaal van een Belgisch/Indiase man. Zijn verloofde is door haar familie vermoord omdat hij van de verkeerde kaste is.

Om het verschijnsel beter te begrijpen spreekt Villerius ook mannen in Turkije en India die de cultuur van eermoord uitleggen. Dat maakt wel iets duidelijk, maar begrijpen doe ik het nog steeds niet. Hoe kan een vader, moeder of broer een onschuldig meisje vermoorden?

Het is te hopen dat Villerius met deze documentaire eerwraak zó op de kaart heeft gezet dat er voldoende hulp komt. Om met haar woorden af te sluiten: Zeggen dat we het niet wisten, kan niet meer.

Geschreven in opdracht van Spits

“Je moet wel gewoon realistisch blijven.” Het zijn de laatste woorden van de documentaire ‘Losgeslagen gangstermeisjes’, die gistermiddag werd uitgezonden in het programma Rauw en Puur (NTR). Een pijnlijke afsluiting, zeker na de heftige ruzie bij De Wereld Draait Door. De gangstermeiden herkennen zich niet in de ‘shock doc’ van Mildred Roethof.

Na het zien kan ik het mij goed voorstellen. In de slotscène vertelt een van de meiden dat ze haar leven op de rails probeert te krijgen: “Ik ga naar school, hou me aan de regels.” Maar dat is niet het beeld wat naar voren komt in de documentaire. Daar zie je port zuipende en joints rollende chicks die vertellen hoe je een vent het beste in elkaar kan meppen.

Roethof probeert een illustratie te geven bij een maatschappelijk probleem: extreem gewelddadige tienermeisjes. Maar niet in de traditie van ‘show, don’t tell‘, zoals bijvoorbeeld Louis Theroux. Dus geen berovingen, drugshandel en mishandelingen met riemen. Misschien zijn de dames toch niet zo gangster als ze zeggen, anders hadden we dat wel in beeld gezien. Wat je wel ziet zijn vier meiden die elkaar voor de camera stoer overbluffen, maar ondertussen stiekem wel iets van het leven proberen te maken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts