Het gebeurt niet vaak dat ik tijdens het zappen blijf hangen bij Oprah Winfrey. Laat staan dat ik er over schrijf. Al die gespeelde emoties sla ik liever over.

Toch werd ik gistermiddag gegrepen door het programma. Niet omdat mijn afstandsbediening op het cruciale moment begaf, maar door het verhaal van een grote baas van een enorm afvalverwerkingsbedrijf, Larry O’Donnell. Hij had zijn maatpak een week lang verwisseld voor een fluorescerend hesje en grote handschoenen. O’Donnell had namelijk meegedaan aan het programma Undercover Boss, en mocht daar nu bij Oprah over praten.

Veel leuker dan het ‘Oh that is sooo great’-gesprek waren de vele fragmenten van Undercover Boss. Als vuilnisman ontdekte Larry dat het eigenlijk niet zo handig was dat er geen pauzes waren; plassen deden de werknemers in een potje tijdens de rit. Als schoonmaker van de toiletten kreeg Larry te horen dat hij er vijftien in een uur moest doen; onhaalbaar. En tijdens de lunch merkte hij dat het niet zo handig was dat werknemers maximaal 30 minuten pauze mochten hebben.

Eigenlijk gaat deze Bankzitter dus over het programma Undercover Boss, dat (morgen)vanavond te zien is op RTL 4. Volgende keer Oprah dan maar? Moet ze wel toiletten gaan schoonmaken.

Geschreven in opdracht va Spits

“Als je drinkt met je allerbeste vrienden, dan heb je aan duizend glazen nog niet genoeg.” Met die Chinese wijsheid begint de beste NOS Zomercolumn van dit jaar.

Journaal-correspondent Wouter Zwart bezocht gisteren het grootste bierfeest van China. Nou, het had ook zo ergens in Zuid-Duitsland kunnen zijn waar net een horde Chinese toeristen is vrijgelaten. Grote pullen bier, lange tafels en dronken mannen met dikke buiken vullen het beeld. Wat zijn die Chinezen toch meesters in het imiteren. Maar de pret was er niet minder om. Niet bij Wouter Zwart en ook niet bij mij.

Prachtig is het om te zien hoe de correspondent zijn nieuwe vrienden Nederlands laat praten. ‘Stipetje stjee’ (tip twee). Dat doet het bij mij beter dan een norse Duitse ‘zwei’. Of hoe Wouter biertje na biertje wegtikt omdat hij ‘kambe’ (leeg je glas) wil uitleggen. Nou, ik snap ‘m hoor.

Hoe bizar of leuk een onderwerp in de zomercolumn ook is, het valt of staat bij de afsluiter. Veel correspondenten hebben op papier vast een grappig idee, maar op tv werkt het gewoon niet. Bij Wouter wel. Hij laat zich verticaal naar huis dragen door zes dronken Chinezen. Want ook van Chinees bier word je gewoon zat.

Geschreven in opdracht van Spits

Iedereen kan van zijn leven een succes maken, als je de kansen maar grijpt. Als je faalt is dat je eigen schuld. Kijk maar om je heen, je vrienden lukt het wél om een geweldig leven te leiden.

Die vrienden zouden de vier hoofdpersonen uit de VPRO documentaire ‘Alles wat we wilden’ kunnen zijn. De twintigers hebben een droombaan, hippe feestjes en veel vrienden. Kortom, vier leuke, zorgeloze levens.
Maar eigenlijk zijn ze doodsbang. Bang om dood te gaan en niet herinnerd te worden. Bang voor de druk om een succesvol leven te moeten hebben.

Op een openhartige manier vertellen de vier hoofdpersonen over hun zorgen en angsten. Ze hebben last van paniekaanvallen, slaapproblemen en dwanghandelingen. Het zijn psychische problemen waar veel jonge mensen last van hebben, maar waar je weinig mensen over hoort praten. Eén van de geïnterviewden typeert het als een volksziekte van zijn generatie. “Iedereen is bang voor het feit dat we alles mogen doen, en altijd alles kunnen doen wat we willen.”

Door de prachtige filmbeelden, het afwisselende tempo in de montage en geweldige muziekkeuze is ‘Alles wat we wilden’ een document die de moeite waard is om terug te kijken op uitzendinggemist. Omdat het kan. Mag. Moet.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Een beetje in de zon zitten, op het terras een biertje drinken met vrienden, lang in bed blijven liggen en geen enkele verplichting. Dat is toch wel de ideale zomervakantie. Maar niet als je 18 bent en een kinderwens hebt. En dat hebben de vier koppels die mee doen aan het BNN programma Baby te huur – op vakantie.

De jonge wannabe-ouders zitten gezellig in een bungalowpark waar ze iedere aflevering bezoek krijgen van een kind waarvoor ze moeten zorgen. Gisteren kwamen er een paar peuters logeren. Vijf schatten van een kinderen, zouden de echte ouders zeggen. Maar daar denken de stelletjes na afloop toch anders over.

Stuk voor stuk ontdekken de koppels dat het toch niet zo makkelijk is, een kind grootbrengen. Je hebt minder tijd voor jezelf en voor elkaar. En dan moet er áltijd rekening worden gehouden met dát kind. Om gek van te worden! Een mooi educatief momentje van BNN.

De uitkomst van de serie ligt natuurlijk voor de hand: de stellen zullen nog wel even wachten met het krijgen van kinderen. Misschien kunnen ze in de tussentijd wel doorgaan met baby’s huren. Kunnen de echte ouders ook weer eens genieten van een zorgeloze vakantie. Net alsof ze weer 18 zijn.

Geschreven in opdracht van Spits

Voor de camera zie je het fout gaan. De politie van Duisburg probeert de massale groep feestgangers tegen te houden, maar ze wordt omver gelopen. Iedereen wil naar de Loveparade. En daarom door dé tunnel.

Met zes cameraploegen was het Duitse Spiegel TV in Duisburg aanwezig om een reportage te maken over de Loveparade. Ze wilden de feeststemming vastleggen, maar waren getuigen van een drama. Dat was gisteravond te zien bij Terzake op Canvas.

Een dag van te voren is de organisatie goed gestemd: ‘Het ergste wat kan gebeuren is een flinke onweersbui.’ Ook de veiligheidsdienst is er klaar voor. Net als de staf van het ziekenhuis, die vooral veel alcohol- en drugsoverdoses verwacht.

Tot er een telefoontje komt en iets later de eerste gewonden binnen komen. Hakkelend van de emoties vertelt een arts wat er is gebeurd. ‘Paniek in de menigte. Veel gewonden.’ Een van die gewonden in shock: ‘Ik hoopte dat ik gewoon dood zou gaan.’ Op het festivalterrein vertellen mensen over wat zij zojuist hebben meegemaakt.

Het is een unieke reconstructie, die vanaf verschillende plekken laat zien wat er vorig weekend allemaal heeft afgespeeld. Een reportage die de moeite waard is om terug te kijken via terzake.be of in het Duits op spiegel.tv (deel 1, 2, 3, 4).

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Echt grote verwachtingen had ik niet bij Holland’s got Talent op RTL 4. De zoveelste talentenzoektocht waarbij een jury onder leiding van Gordon ‘leuk’ kandidaten mag afzeiken. Met mensen die op het podium staan omdat hun moeder nooit verteld heeft dat ze dat beter konden laten. Maar ik werd verrast, keer op keer.

Paparotti is een werkloze bakker die door zijn dochters het podium op werd gedreven. Arme man, gemene krengen. Maar met hart en ziel liet de man een stukje opera horen waar je u tegen zegt.

Of de jongen die niet zo trots was op zijn duistere verleden. Geen rap over geld, drugs en vrouwen, maar een prachtig klassiek pianostuk. Ook best verrassend: een stel dames dat kunstjes op een lopend paard presenteerde, maar het paard thuis lieten. Of een dame die wel haar paard meenam en deze liet rekenen.

Nu kan het zijn dat Nederland vol met talent zit en dat er geen slechte acts op het podium hebben gestaan. Waarschijnlijker is het dat ze bij Holland’s got Talent vooral de talentvolle audities tonen. Terecht, want mensen afzeiken is te makkelijk. Dit was feel-good-televisie die me kon verbazen. Daar kan ik nog wel een paar keer naar kijken.

Geschreven in opdracht van Spits

Voetbal is oorlog, maar ik betwijfel of oud-Dutchbatters die Srebrenica dienden het daar mee eens zullen zijn. Geen tranen van vreugde, maar intens verdriet werden gisteravond uitgezonden door de NOS. Een uur lang werd er stil gestaan bij de val van de Bosnische moslim-enclave.

“Ik ben zo blij dat ook jullie ons niet vergeten zijn,” zegt een vrouw in wit gewaad en tranen in haar ogen tegen de verslaggever. Beelden van honderden groene kisten en duizenden namen worden getoond. Mannen die zich afvragen waarom zij het wel overleefden en hun broer niet. Nederlandse VN-soldaten die zich jaren lang niet begrepen hebben gevoeld.

Het zijn verhalen en beelden die ik al tientallen keren hebt gehoord en gezien, maar toch word ik er elke keer stil van. Het contrast met de jubelstemming buiten kan bijna niet groter zijn. Het gebrul van vuvazela’s klinkt door de straat, auto’s rijden toeterend langs.

Met een brok in mijn keel stap ik op de fiets, richting het centrum van de stad om de WK-finale te kijken. Hopend op winst. Maar de westrijd met oorlog vergelijken? Na het horen van de verhalen uit Bosnië laat ik dat maar even uit mijn hoofd.

Geschreven in opdracht van Spits

Hoe ziet je dag er over exact zes maanden uit? Voor de meeste mensen zal het niet heel erg anders verlopen dan vandaag. Maar in de nieuwe TV-serie FlashForward op Veronica, is dat natuurlijk anders. Daar hebben zes miljard mensen een blackout, waarin iedereen kort ziet wat hij een half jaar later aan het doen is.

En dat is voor de hoofdpersoon (foto) niet mis. De FBI-agent en ex-alcoholist ziet in 2 minuten en 17 seconden zijn toekomst: Hij moet het mysterie rond die blackout oplossen, en tegelijkertijd voorkomen dat hij zijn huwelijk verknalt omdat hij weer naar de fles grijpt. Als kijker weet je dus wat je te wachten staat komend seizoen.

Na het zien van de eerste aflevering geloof ik niet dat ik voor FlashForward een zomeravond thuis zal blijven. De verhaallijn is vooral erg onduidelijk, maar dan niet op een manier als bij Lost, waar je langzaam iets ontdekt. Daarnaast mist het de spanning die een serie als 24 heeft, waardoor je iedere week weer wilt kijken, seizoen na seizoen.

In de Verenigde Staten zijn ze daar al achter. Na het eerste seizoen werd de stekker al uit FlashForward getrokken, maar dat zagen de makers natuurlijk wel aankomen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De Publieke Omroep staat sinds gisteren gelijk aan voetbal. Wie tussen Nederland 1, 2 en 3 zapte, kwam regelmatig een rollende bal tegen.

Het begon iets voor vieren. Op het Nederland 1 kon je live naar Zuid Afrika tegen Frankrijk kijken, op Nederland 2 de andere wedstrijd, Mexico tegen Uruguay. Een uurtje na de wedstrijd begon de voetbalavond op Nederland 1 met het WK journaal, gevolgd door een korte voorbeschouwing en wéér twee wedstrijden op twee zenders, om daarna nog even lekker door te praten over voetbal.

Prima dat er veel aandacht is voor het WK, maar twee poulewedstrijden live uitzenden is overdreven. Helemaal als het ’s avonds ten koste gaat van een mooie dinsdagavond documentaire, of een Lingo. Het lijkt of de netten zich plots niet meer hoeven te onderscheiden. Was 1 niet voor de populaire programma’s, 2 voor de diepgang en 3 voor experimentele tv? Daar was gisteren weinig van te merken. Net als het idee dat de Publieke Omroep van iedereen, voor iedereen is. Of is heel Nederland tegenwoordig voetbalfan?

Als mensen meerdere wedstrijden op het zelfde moment willen kijken, dan zetten ze hun laptop maar naast de tv. Dan kan de niet-voetbalfan gewoon weer naar zijn favoriete programma’s kijken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: @NatashaV

Je zou ze bijna zat worden: al die programma’s die rond het WK iets met Zuid Afrika doen. Maar de documentaireserie Getto Champs die de NPS zondagmiddag uitzendt, is zeker de moeite waard. Het laat in vier afleveringen het andere Zuid Afrika zien. Dat van de townships, de aids-epidemie en al het geweld.

Hoewel het tamelijk zware onderwerpen zijn die al vaak vertelt zijn, weet Mildred Roethof (van Sex Sells, de docu over Breezerseks) iets nieuws neer te zetten. Niet alleen door Roethofs oprechte interesse waarmee ze de jongeren interviewt, maar ook door de onderwerpkeuzes.

Zo vertelt een homoseksuele jongen openhartig over hoe hij door anderen wordt bedreigd en ’s avonds niet over straat kan, dat hij bang is om vermoord te worden. Over het feit dat hij er aan heeft gedacht zelfmoord te plegen. Over de grote kans op aids. Maar ook hoe hij plezier heeft in het homovriendelijke centrum van Kaapstad en hoe zijn moeder zijn geaardheid direct accepteerde.

Het is die combinatie van bittere ernst en het geluk van een individu die er voor zorgt dat Getto Champs boven de rest van de op Zuid Afrika geïnspireerde programma’s uitsteekt. Jammer dat volgende week alweer de laatste aflevering is.

Geschreven in opdracht van Sp!ts