Het filmpje Utrecht, laat je horen, van Emiel Elgersma is genomineerd voor een prijs in een korte filmwedstrijd van de Gemeente Utrecht. De 25 seconden durende video is een van de vijf genomineerden van Utrecht: mijn stad, mijn stem – twenty ten, een campagne rondom de gemeenteraadsverkiezingen. [Read more]

Sinds Vancouver is er een nieuwe vis in de kom die radio-tv heet: Edwin Evers. Het radioprogramma van de presentator is tijdens de Olympische Spelen elke middag een kwartiertje te zien op RTL 7. De beste grappen en gesprekken komen langs, zonder de vervelende muziek.

Radio op tv vind ik maar een vreemd concept. Je kan toch ook de radio aanzetten? Maar blijkbaar is er vraag naar, want je komt het overal tegen. Van de obscene nachtprogramma’s van 3FM, de schone Vlaamse radiodames op de Belgische tv, tot de saaiste regiozender met presentatoren met een typisch radiohoofd.

Vanuit de hoek van de studio krijg je een inkijkje in de vissenkom van Edwin Evers. Tegenover hem zitten sidekicks die op commando lachen. De beeldkwaliteit van een gemiddelde webcam is beter, maar dat doet er ook niet toe. Het enige wat je ziet zijn wat middelbare mannen met grote microfoons voor hun hoofd.

Het is eigenlijk ontzettend saaie televisie. Maar net als bij een vissenkom blijf ik er toch naar kijken, hopend op iets spannends. Dat die vis net wordt opgegeten door een uitgehongerde soortgenoot, of zo. Meer nee. Vandaag geen zielig, dronken guppy in de studio.

Morgen maar weer naar de tv luisteren.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: (c) Tobias Bos

Je kon dit weekend niet om Sven heen. Ja, Sven. Zonder achternaam. Want sinds hij de 5000 meter op de Olympische Spelen won, bestaat er nog maar een Sven in Nederland. Sven de held, Sven de meester. Zelfs Sven de god heb ik langs horen komen.

Het NOS Journaal deed gezellig mee met de Svenmania. Een verslaggever bezocht zaterdagavond een kroeg in het geboortedorp van de schaatser. Leuk om te zien natuurlijk, hoe zijn dorpsgenoten met een biertje en een peuk de race beleven. Alleen jammer dat Sven nog nooit in die kroeg was geweest.

De reportage uit Vancouver was voor het Journaal van acht uur bewaard. In beeld komen twee raar verklede Nederlanders die naar de ijsbaan fietsen. Want ja, als het om schaatsen gaat, doen wij Nederlanders gekke dingen. Maar daarom zijn wij volgens de burgemeester ook wel de beste supporters ter wereld.

Eigenlijk tellen wij hier in Nederland al drie jaar de medailles van Sven. Dat iedereen in het land al weet dat Sven gaat winnen maakt dan ook niet uit. En wie het niet weet, probeert waarschijnlijk met veel moeite de Olympische Spelen te vermijden. Die zullen het moeilijk krijgen. Svenmania zal nog twee weken duren.

Geschreven in opdracht van Spits

Na het mislukken van het niet zo satirische actualiteitenprogramma De Nieuwste Show moest BNN wel grappig terugkomen. Met VOC op Nederland 3 is dat goed gelukt. Het Verbond van Ongeleide Correspondenten brengt op de vrijdagavond het nieuws met ouderwetse BNN-humor.

Als je nog nooit van het Verbond van Ongeleide Correspondenten hebt gehoord, is dat niet vreemd. Vorige seizoen heb ik VOC ook gemist. Maar ondanks de wat tegenvallende kijkcijfers krijgt de show dit jaar een tweede kans.

Dat is maar goed ook. De show is een verademing na een week 1Vandaag, Netwerk en Nova. Bij BNN hoef je niet te zijn voor diepgaande analyses over Haags gedoe, maar wel voor hét nieuws met een knipoog.

VOC stelt zelfs de vraag die Clairy Polak bezig houdt: Kunt u ons de weg uit Uruzgan vertellen, meneer? Twee minuten lang staan de correspondenten te zingen en te dansen voor een serieuze staatssecretaris van Defensie. De arme man weet zich geen houding te geven. Jammer genoeg blijft het antwoord uit en daar gaat het ook niet om bij VOC. Antwoorden vind je maar bij die andere programma’s.

Of het de VOC-mentaliteit is waar Balkenende trots op is, betwijfel ik. Maar het zijn wel het soort grappen waar Bart de Graaff dubbel om zou liggen.

Geschreven in opdracht van Spits

Er zijn van die programma’s die maar blijven terugkomen op de tv. Wie is de Mol? is er daar een van. Gisteren was de aftrap van alweer het tiende seizoen op Nederland 1. Dit keer heeft de Avro tien bekende Nederlanders, en dat ben je tegenwoordig al heel snel, naar Japan gevlogen.

De grote vraag vanaf het eerste moment is natuurlijk: wie loopt de boel te saboteren. Is het Tim? Kim? of Erik? Om daar achter te komen moeten de kandidaten spelletjes spelen.

Op papier zal dat allemaal heel overzichtelijk zijn, maar bij het eerste spel snap ik er al niets meer van. Er wordt met namen gesmeten, met vlaggen gewapperd en met windrichtingen geschoten. Indrukwekkend zo boven op een brug, maar wat zijn die kandidaten nou eigenlijk aan het doen? Gelukkig hebben de BN’ers ook geen flauw idee.

Het tweede spel lijkt eenvoudiger: een persoonlijk object bij de bijbehorende foto plaatsen. Maar op een of andere manier raken de kandidaten ook hier de draad kwijt. En ik trouwens net zo goed.

Door alle chaos zou je bijna vergeten dat we hier opzoek waren naar een mol. Wie het kan zijn, ik heb geen flauw idee. En ik zal het ook nooit te weten komen.

Geschreven in opdracht van Spits

Na het zien van Bite Me op National Geographic, stel ik die vakantie naar Australië nog maar even uit. Als je moet geloven wat presentator Mike Leahy allemaal vertelt, is de kans dat je het land levend verlaat nul.

Het programma lijkt veel op die van die andere held uit Australië: Crocodile Hunter Steve Irwin. Maar waar Irwin het leven liet door een steek van een enorme pijlstaartrog, tart Leahy het lot met kleine kwallen en dodelijke brandnetels.

Het klinkt niet heel spannend, maar dat is geen reden om het niet zo te brengen. Vol enthousiasme vertelt hij over de dooskwal. Als die je pakt, verga je van de pijn. Hoe erg dat is laat hij wel even zien. Een paar centimeter van de tentakel op zijn been en hij schreeuwt het minuten lang uit. Het eindoordeel: tien uit tien.

Hou je niet van het strand? Dan ruïneert Leahy je vakantieplannen wel met de enorme jachtkrabspin die graag in je auto kruipt, of de zeer dodelijk trechterspin die in zwembaden rondhangt. Ben je meer een natuurmens, dan is er altijd nog de ‘killer’ brandnetel. Even aanraken met je vinger en je crepeert een kwartier op de grond. Tot kotsen toe.

Als dat geen topvakantie wordt.

Geschreven in opdracht van Spits

Wildervank. Wie gisteren Het Leukste Dorp van Nederland op TMF zag, moet het zo op de kaart kunnen aanwijzen. Voor de rest van Nederland: het is een klein dorp in het noorden zuidoosten van Groningen. Zo’n dorp waar de jeugd vol trots twintig keer achter elkaar “boeren, boeren” schreeuwt, op en neer springt en met bier gooit. Want dat is leuk.

Zo leuk, dat ze daar denken het leukste dorp van het land te zijn. Om dat te testen hebben TMF-presentatoren Willy en Saar totaal nutteloze opdrachten verzonnen. Punten scoor je door met je scooter zo veel mogelijk rondjes te racen, zwemmen door de sloot en een kussengevecht. Ondertussen moet iedereen natuurlijk zo hard mogelijk schreeuwen.

Het programma geeft een leuk inkijkje in de niet-stadse jeugdcultuur. De jongens en meisjes sloven zich wat uit voor de camera, laten de lokale zuipkeet zien en, zoals dat hoort bij boeren-boeren, worden er een paar witte billen met haar getoond. Allemaal zo herkenbaar uit mijn eigen jeugd.

Waar ik me aan ergerde is het boerse accent dat stadsmeisje Saar en rapper Willy imiteren. Het komt respectloos en dom over. Verder schreeuwt Saar elk woord eruit als een hees koormeisje. Dat maakt het bijna ondragelijk om naar het programma te kijken.

Geschreven in opdracht van Spits

Je begrafenis is niet iets waar je het dagelijks over hebt. Doodzonde, vindt de EO. Nadenken over je sterfelijkheid zorgt er voor dat je weet wat echt belangrijk is in het leven. Tijd dus voor een goed gesprek over de dood.

In De Kist op Nederland 2 gaat presentator Herman Wegter in een oude gele Fiat 500 met doodskist op het dak, langs bij bekende Nederlanders. Gisteren sprak hij Gerda Havertong van Sesamstraat.

De eerste vijf minuten van het programma zijn wat onwennig. Niet alleen voor mij, maar ook voor Gerda Havertong. Praten over de dood voelt raar. Er naar luisteren ook. Om het nog vreemder te maken hebben de programmamakers bedacht dat het leuk is als de twee samen de kist gaan versieren. Ondertussen praten de twee over de dood van haar ouders en over haar begrafenis.

Havertong wordt mooi en persoonlijk geportretteerd, alleen toont presentator Herman Wegter totaal geen affectie. In de gesprekken zijn nep-uitziende knikjes gemonteerd en zijn uitspraken komen niet gemeend over.

Verder zijn delen van het gesprek erg clichématig. Gerda wil een vrolijke begrafenis, mensen moeten niet treuren en er moet veel muziek zijn. Ja, dat willen we allemaal wel, maar op hoeveel begrafenissen ben jij geweest dat dat het geval was?

Geschreven in opdracht van Spits

Zit je nu naar de Teleac te kijken?” vroeg mijn vriendin gisteravond vol verbazing. “Uh, ja,” gaf ik toe. “Maar dit is echt heel interessant, en goed gemaakt.” Het programma dat ik aan het kijken was: De Bovenkamer op Nederland 2.

In een fraai vormgegeven studio met allerlei dingen aan de muur die ik alleen nog maar herken van mijn biologielokaal, ontmoet cabaretier Jan Jaap van der Wal een wetenschapper. Dit keer ontwikkelingsbioloog en stamcelexpert Christine Mummery. Samen proberen ze een hele eenvoudige vraag te beantwoorden: Wat is het menselijk leven? Antwoord daarop vinden is bijna onmogelijk. Uiteindelijk gaat het vooral over stamcellen, waar het leven allemaal mee begint. Wat zijn het? Wat kun je er mee? Kunnen we klonen? Vragen die bij mij opkomen, maar ook bij Jan Jaap.

Gelukkig stelt hij die dan ook. Dit, in combinatie met zijn normale-mensen-redeneringen die voor wetenschappers altijd te kort door de bocht zijn, zorgt voor een leuk gesprek tussen een geïnteresseerde leek en een expert.

Eigenlijk heb ik hemelaal niet het gevoel dat ik een Teleac-programma zit te kijken. Het educatieve wordt niet op het irritante af benadrukt. Volgende week sleur ik mijn vriendin voor de tv. Verplicht een half uur nadenken over wat is de crisis?

Geschreven in opdracht van Spits

Tom Waes is een Vlaaming die wel van een uitdaging houdt. In zijn programma Tomtesterom (België Een) brengt hij elke week een ‘how to’-boekje in de praktijk. Hoe word je een spion, een top-boxer, of hoe overleef je in de wildernis. Gisteravond kwam Tom erachter hoe je van Engeland naar Frankrijk kan zwemmen.

Met het boekje ‘Hoe zwem je Het Kanaal over’ onder zijn arm ging hij eerst maar eens te rade bij een aantal zwemexperts. Wat bleek: Hij heeft een atletische bouw. Enige puntje waar hij aan moet werken is zijn kleine buikje. Als je in het koude water ligt, kan een beetje vet op je lichaam namelijk geen kwaad.

Na twee maanden keihard trainen en goed vet eten is Tom eindelijk klaar om twintig uur in het koude zeewater te gaan liggen. Maar Tomtesterom is meer dan de onemanshow. De trainers, de hulpjes, iedereen die hem bijstaat krijgt een mooie rol in het spektakel.

Zo ook geluidsman Pascal, een dikke knuffelbeer met grijze haren en baard. Zo’n man waar je alleen maar van houden kan. Hij moedigt Tom aan, troost hem als hij uiteindelijk na uren ploeteren zijn oversteek staakt en hij heeft wijze woorden. “Volgens mij is dat geen goed boekske.”

Geschreven in opdracht van Spits