Voor de camera zie je het fout gaan. De politie van Duisburg probeert de massale groep feestgangers tegen te houden, maar ze wordt omver gelopen. Iedereen wil naar de Loveparade. En daarom door dé tunnel.

Met zes cameraploegen was het Duitse Spiegel TV in Duisburg aanwezig om een reportage te maken over de Loveparade. Ze wilden de feeststemming vastleggen, maar waren getuigen van een drama. Dat was gisteravond te zien bij Terzake op Canvas.

Een dag van te voren is de organisatie goed gestemd: “Het ergste wat kan gebeuren is een flinke onweersbui.” Ook de veiligheidsdienst is er klaar voor. Net als de staf van het ziekenhuis, die vooral veel alcohol- en drugsoverdoses verwacht.

Tot er een telefoontje komt en iets later de eerste gewonden binnen komen. Hakkelend van de emoties vertelt een arts wat er is gebeurd. “Paniek in de menigte. Veel gewonden.” Een van die gewonden in shock: “Ik hoopte dat ik gewoon dood zou gaan.” Op het festivalterrein vertellen mensen over wat zij zojuist hebben meegemaakt.

Het is een unieke reconstructie, die vanaf verschillende plekken laat zien wat er vorig weekend allemaal heeft afgespeeld. Een reportage die de moeite waard is om terug te kijken via terzake.be of in het Duits op spiegel.tv (deel 1, 2, 3, 4).

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Echt grote verwachtingen had ik niet bij Holland”s got Talent op RTL 4. De zoveelste talentenzoektocht waarbij een jury onder leiding van Gordon “leuk” kandidaten mag afzeiken. Met mensen die op het podium staan omdat hun moeder nooit verteld heeft dat ze dat beter konden laten. Maar ik werd verrast, keer op keer.

Paparotti is een werkloze bakker die door zijn dochters het podium op werd gedreven. Arme man, gemene krengen. Maar met hart en ziel liet de man een stukje opera horen waar je u tegen zegt.

Of de jongen die niet zo trots was op zijn duistere verleden. Geen rap over geld, drugs en vrouwen, maar een prachtig klassiek pianostuk. Ook best verrassend: een stel dames dat kunstjes op een lopend paard presenteerde, maar het paard thuis lieten. Of een dame die wel haar paard meenam en deze liet rekenen.

Nu kan het zijn dat Nederland vol met talent zit en dat er geen slechte acts op het podium hebben gestaan. Waarschijnlijker is het dat ze bij Holland”s got Talent vooral de talentvolle audities tonen. Terecht, want mensen afzeiken is te makkelijk. Dit was feel-good-televisie die me kon verbazen. Daar kan ik nog wel een paar keer naar kijken.

Geschreven in opdracht van Spits

Voetbal is oorlog, maar ik betwijfel of oud-Dutchbatters die Srebrenica dienden het daar mee eens zullen zijn. Geen tranen van vreugde, maar intens verdriet werden gisteravond uitgezonden door de NOS. Een uur lang werd er stil gestaan bij de val van de Bosnische moslim-enclave.

“Ik ben zo blij dat ook jullie ons niet vergeten zijn,” zegt een vrouw in wit gewaad en tranen in haar ogen tegen de verslaggever. Beelden van honderden groene kisten en duizenden namen worden getoond. Mannen die zich afvragen waarom zij het wel overleefden en hun broer niet. Nederlandse VN-soldaten die zich jaren lang niet begrepen hebben gevoeld.

Het zijn verhalen en beelden die ik al tientallen keren hebt gehoord en gezien, maar toch word ik er elke keer stil van. Het contrast met de jubelstemming buiten kan bijna niet groter zijn. Het gebrul van vuvazela”s klinkt door de straat, auto”s rijden toeterend langs.

Met een brok in mijn keel stap ik op de fiets, richting het centrum van de stad om de WK-finale te kijken. Hopend op winst. Maar de westrijd met oorlog vergelijken? Na het horen van de verhalen uit Bosnië laat ik dat maar even uit mijn hoofd.

Geschreven in opdracht van Spits

Hoe ziet je dag er over exact zes maanden uit? Voor de meeste mensen zal het niet heel erg anders verlopen dan vandaag. Maar in de nieuwe TV-serie FlashForward op Veronica, is dat natuurlijk anders. Daar hebben zes miljard mensen een blackout, waarin iedereen kort ziet wat hij een half jaar later aan het doen is.

En dat is voor de hoofdpersoon (foto) niet mis. De FBI-agent en ex-alcoholist ziet in 2 minuten en 17 seconden zijn toekomst: Hij moet het mysterie rond die blackout oplossen, en tegelijkertijd voorkomen dat hij zijn huwelijk verknalt omdat hij weer naar de fles grijpt. Als kijker weet je dus wat je te wachten staat komend seizoen.

Na het zien van de eerste aflevering geloof ik niet dat ik voor FlashForward een zomeravond thuis zal blijven. De verhaallijn is vooral erg onduidelijk, maar dan niet op een manier als bij Lost, waar je langzaam iets ontdekt. Daarnaast mist het de spanning die een serie als 24 heeft, waardoor je iedere week weer wilt kijken, seizoen na seizoen.

In de Verenigde Staten zijn ze daar al achter. Na het eerste seizoen werd de stekker al uit FlashForward getrokken, maar dat zagen de makers natuurlijk wel aankomen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De Publieke Omroep staat sinds gisteren gelijk aan voetbal. Wie tussen Nederland 1, 2 en 3 zapte, kwam regelmatig een rollende bal tegen.

Het begon iets voor vieren. Op het Nederland 1 kon je live naar Zuid Afrika tegen Frankrijk kijken, op Nederland 2 de andere wedstrijd, Mexico tegen Uruguay. Een uurtje na de wedstrijd begon de voetbalavond op Nederland 1 met het WK journaal, gevolgd door een korte voorbeschouwing en wéér twee wedstrijden op twee zenders, om daarna nog even lekker door te praten over voetbal.

Prima dat er veel aandacht is voor het WK, maar twee poulewedstrijden live uitzenden is overdreven. Helemaal als het ‘s avonds ten koste gaat van een mooie dinsdagavond documentaire, of een Lingo. Het lijkt of de netten zich plots niet meer hoeven te onderscheiden. Was 1 niet voor de populaire programma’s, 2 voor de diepgang en 3 voor experimentele tv? Daar was gisteren weinig van te merken. Net als het idee dat de Publieke Omroep van iedereen, voor iedereen is. Of is heel Nederland tegenwoordig voetbalfan?

Als mensen meerdere wedstrijden op het zelfde moment willen kijken, dan zetten ze hun laptop maar naast de tv. Dan kan de niet-voetbalfan gewoon weer naar zijn favoriete programma’s kijken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: @NatashaV

Je zou ze bijna zat worden: al die programma’s die rond het WK iets met Zuid Afrika doen. Maar de documentaireserie Getto Champs die de NPS zondagmiddag uitzendt, is zeker de moeite waard. Het laat in vier afleveringen het andere Zuid Afrika zien. Dat van de townships, de aids-epidemie en al het geweld.

Hoewel het tamelijk zware onderwerpen zijn die al vaak vertelt zijn, weet Mildred Roethof (van Sex Sells, de docu over Breezerseks) iets nieuws neer te zetten. Niet alleen door Roethofs oprechte interesse waarmee ze de jongeren interviewt, maar ook door de onderwerpkeuzes.

Zo vertelt een homoseksuele jongen openhartig over hoe hij door anderen wordt bedreigd en ‘s avonds niet over straat kan, dat hij bang is om vermoord te worden. Over het feit dat hij er aan heeft gedacht zelfmoord te plegen. Over de grote kans op aids. Maar ook hoe hij plezier heeft in het homovriendelijke centrum van Kaapstad en hoe zijn moeder zijn geaardheid direct accepteerde.

Het is die combinatie van bittere ernst en het geluk van een individu die er voor zorgt dat Getto Champs boven de rest van de op Zuid Afrika geïnspireerde programma’s uitsteekt. Jammer dat volgende week alweer de laatste aflevering is.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Een nieuw hoogtepunt in de mediaoptredens van Jan Peter Balkenende. Na het vallen van een skateboard en het presenteren van Boulevard, schoof de alleskunner gister aan als gast bij Life4You, het gezellige babbelprogramma van Carlo en Irene op RTL4.

Met een open jasje en afgezakte schouders sjokt Balkenende de studio binnen. Het lijkt wel of de man te klein is geworden voor zijn maatpak. Na wat gespeeld zenuwachtig gegiechel volgt er, in de woorden van de premier, ‘een bijzonder waardig gesprek’.

Maar de combinatie van iemand die praat als een dominee en populistische uitspraken over X Factor en bamihappen op het Catshuis, is vooral tenenkrommend. Geen wonder dat er maar drie (!) mensen in het publiek toegeven op het CDA te gaan stemmen.

De grappen van Balkenende zijn nog steeds niet echt succesvol. Volgens onze premier is zijn seksistische opmerking ‘U kijkt zo lief‘ een heus commercieel succes. “Ze willen er zelfs t-shirts mee bedrukken,” grapt de vertolker van de christelijke normen en waarden misplaatst.

Nee, aan alles merk je dat dit een man is met visie.

Gelukkig heeft hij wel zelfkennis: “Als je dit vak doet moet je om jezelf kunnen lachen.” Hopen dat Balkenende en zijn campagneteam net zo veel lachen als ik bij de evaluatie van zijn televisieoptreden.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De meester van de documentaire heeft zijn zinnen gezet op de schuwe PVV. En als Frans Bromet iets wil, dan gebeurt het ook. Hoe lang hij er ook op moet wachten, Bromet wacht er wel op. Want wachten loont altijd, weet hij. Dat bleek wel weer bij zijn nieuwste film Voet tussen de deur bij de PVV, die de NCRV gisteravond uitzond op Nederland 2.

Terwijl het journaille al snel de interesse is verloren in de Almeerse avontuur van de PVV en op weg is naar het volgende hypje, blijft cameraman Bromet de ontwikkelingen in het stadhuis volgen.

Wat volgt is een interessant politiek spel op lokaal niveau. De PVV houdt zijn mond, gaat de discussie uit de weg, en botst met alle andere partijen. Iedereen wil met Bromet praten, behalve de PVV. Die hebben het te druk.

Maar Bromet houdt vol. En terwijl hij aan het wachten is, spreekt hij met een paar moslima’s die de dialoog met de PVV’ers aan willen gaan over het verbod op hoofddoekjes. Weer geen tijd, maar wel voor een blonde dame die tegen een bouwplan strijdt.

Volgende week komen we er achter of de schuwe PVV’ers meer van zich gaan laten horen, dan zendt de NCRV het tweede deel uit. Nog even wachten dus.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Jan Mulder en schrijver Abdelkader Benali lijken mij twee gevatte mannen. Prima idee dus van de NPS om de heren te vragen voor Wereldkampioen van Afrika, een nieuw programma dat aan de hand van voetbal de situatie in Afrika probeert te duiden. Maar bij de eerste aflevering over Ghana ontbreekt de verduidelijking en een kritische houding.

Voorbeeld: Als Benali bij de voorzitter van de nationale voetbalbond begint over het gesjoemel met leeftijden van jonge voetballers, wordt dat glashard ontkend. Uiteraard. Wat hadden de programmamakers verwacht? Een biecht van de beste man?

En zo gaat het programma naar een van de volgende vijf onderwerpen; slavernij tot een beroemde voetballer worden behandeld. Maar door die vele onderwerpen en oppervlakkige uitwerking wordt de situatie niet veel duidelijker en roept het alleen maar meer vragen op.

Dat vragende gevoel wordt nog erger als Mulder en Benali op bezoek gaan bij de de voetbalschool van Feyenoord. Op zo’n school worden jonge Afrikanen klaargestoomd voor de Europese competities. De vraag die de twee duiders zouden moeten beantwoorden is of dit nu een goede of een slechte ontwikkeling is. Maar ook hier blijft het antwoord achterwege, laat staan een duiding.

Zonde, want de onderwerpen die worden aangeschoten zijn zeker de moeite waard. Alleen jammer dat niemand weet te scoren.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Dakloos zijn, is een keuze. Tenminste, zo denkt Jean-Jacques François de Beaucour er over. De jongen met dure naam is een van de vier deelnemers aan Stinkend Rijk & Dakloos, een nieuw programma van de KRO. Een week lang moeten mensen die in het dagelijks leven genoeg geld hebben om voor 9000 euro kleren te shoppen, op straat leven.

Gisteren kwam het zwerverbestaan nog niet heel realistisch over. Dat is niet zo gek. Voorbijgangers gaan zich toch net even anders gedragen als je met een camera een zwerver volgt. Dat verklaart misschien ook waarom twee van de vier daklozen zomaar een slaapplek krijgen aangeboden. Macht van de camera? Geen van mijn vrienden heeft ooit een zwerver uitgenodigd om op de bank te pitten.

Het is te hopen dat in de komende zes afleveringen het allemaal wat echter wordt. Ik wil die miljonairs zien smeken voor elke euro, slapen onder de brug bij min tien, bedreigd worden voor wat centen door een agressieve junk. Meer emotionele verhalen horen over het ruwe straatleven dat je niemand gunt. Zodat niet alleen miljonairs als Jean-Jacques François de Beaucour, maar ook wij ons eens realiseren dat het leven van een dakloze geen keuze is.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: Wim Kluvers / KRO