Ik twijfel aan de vooruitgang. Ik twijfel aan nerds op televisie die me de ene dag een supersonisch afstandbedienbaar scheerapparaat met ingebouwde cloudtools aansmeren in DWDD. Aan dezelfde nerds die me de volgende dag vertellen dat alles in dit leven te hacken valt. Van je bankpas tot de ingebouwde camera in je computer tot aan je OV-chipkaart waarmee je zo fijn kunt reizen. Ik twijfel aan de overheid die niet luistert naar deze slimme jongens die gewoon -omdat het kan- miljardenoperaties naar de prullenbak verwijzen. In een paar uurtjes wordt er een ‘programmaatje’ geschreven door wizzkids en OV-chipkaarten gevuld met euro’s. Deze fraude dient uiteraard niets anders dan een hoger nobel doel: het falen van de overheid blootleggen.

Maar het is ook mijn falen. Ik heb al die jaren geloofd in vooruitgang. Ik dacht dat het juist goed was om te automatiseren. Ik ben bijvoorbeeld gestopt met brieven schrijven omdat er e-mail is uitgevonden. Ik dacht dat het internet grote welvaart zou brengen en gelijkheid, zelfs in landen die geen Alexander Klöpping op de televisie te zien krijgen. Nu blijkt dat idee van verlichting op een leugen gebaseerd. De droom is geworden tot een nachtmerrie: Matthijs van Nieuwkerk kan mijn OV-chipkaart hacken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De finale van Expeditie Robinson is bekend: één Nederlander en één Belg. Een TV-spel waarmee we eindelijk eens onze zuiderburen kunnen verslaan. Vroeger moest ik altijd lijdzaam toezien hoe de Belgen ons keer op keer wisten te verslaan met bijvoorbeeld Tien voor Taal. Een spel waarbij verdorie de Nederlandse taal centraal staat. Niet de Belgische taal, want die bestaat niet. Of het moet dat vreselijk zachte, belachelijke taaltje zijn wat ze doorgaans uitbezigen. Later kreeg je Het Groot Dictee der Nederlandse Taal wat erg leuk was, totdat die verschrikkelijke Belgen ook mee gingen doen. U raadt het al, we speelden vanaf dat moment de spreekwoordelijke tweede viool. We kwamen er totaal niet aan te pas, nog niet op dezelfde foto.

Co-producties op televisie met onze zuiderburen probeer ik dan ook te vermijden met de afstandbediening, bang voor de gebruikelijke teleurstelling. Weer een te grote bek gehad, te dom gespeeld of teveel de nek uitgestoken; typisch Nederlandse trekjes. En toch gaan we ook nu weer verliezen. Twee Nederlanders gaan die ene knappe Belgische Tatiana niet verslaan. Nonchalant staat ze minutenlang op een evenwichtsbalk met d’r hoedje op. Ik ga zeker kijken volgende week, maar tegen beter weten in. Want Belgen winnen altijd.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Jong Lokaal Bokaal – Den Haag from Mediacontainer on Vimeo.

Voor de Jong Lokaal Bokaal mocht Mediacontainer drie items maken om te laten zien op de prijsuitreiking. De drie genomineerden voor de prijs hebben een bijzondere prestatie geleverd op het gebied van jongerenbeleid.

Emiel Elgersma heeft het camerawerk gedaan en Marije Drenth de montage. Voor Mediacontainer was dit een grote klus en die hebben we bijna af en de reacties zijn tot nu toe lovend.

De bedoeling was om de genomineerden uit te lichten. Waarom zijn Oss, Den Haag en Rotterdam zo bijzonder m.b.t. tot hun zogenaamde jongerenraden? Gekozen werd om met de fotocamera van Emiel Elgersma te werken. Dit is dus eigenlijk geen video meer maar fotografie die beweegt.

De audio hebben we apart opgenomen. We wilden geen ‘talking heads’ in beeld maar de inhoud moest mooi vormgegeven worden door het beeld. De beelden zijn natuurlijk door de camera prachtig geworden. Ook is er gebruik gemaakt van GlideTrack om de beelden nog iets dynamischer te maken.

Oss:

Jong Lokaal Bokaal – Oss from Mediacontainer on Vimeo.

Rotterdam:

Jong Lokaal Bokaal – Rotterdam from Mediacontainer on Vimeo.

In het oude Japan wisten krijgers nog hoe ze fatsoenlijk de eer aan zichzelf konden houden. Je had de keuze uit twee smaken: Seppuku is het op eervolle wijze zelfmoord plegen door het samuraizwaard in de eigen buik te plaatsen en dan langzaam omhoog te werken. Een langzame en eervolle dood die wordt beëindigd door een genadevolle onthoofding door een bevriende krijger. Harakiri is de eerloze variant die tot hetzelfde bittere lot leidt maar dan zonder eervolle onthoofding. PVV’er, ‘krijger voor de vrijheid’ en vermeend ‘brievenbussenplasser’ Eric Lucassen koos gisteravond voor de laatste variant bij Een Vandaag.

Hij kwam te laat aan in de studio zodat er voor zijn executie nog maar een paar minuten overbleef. Desondanks deed het kersverse kamerlid het aardig in z’n broek tegenover Pieter Jan Hagens die maar een paar minuten kreeg om het vonnis bij Lucassen te voltrekken.

Zo kon hij de standaardzinnetjes die hij uit het hoofd had geleerd blijven opdreunen als strafregels. “Spijt, schaam en blij met tweede kans van Geert.” Lucassen stapt dus niet uit de Kamer maar laat zich door zijn fractiegenoten wegpesten naar de bezemkast achter de laatste bankjes. De meest eerloze harakiri die een krijger kan plegen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Varkens zijn vlees en verder niets. Vroeger deden we ook nog wat met het vel en de ingewanden maar dat is min of meer voorbij. In de documentaire Goddelijk Varken die gisteravond speciaal voor dierendag vertoond werd bij Holland Doc, zien we hoe de relatie tussen dier en mens inmiddels behoorlijk hysterisch geworden is.

Gerard Zwetsloot is een zogenaamde scharrelslager. Hij koopt een big, noemt die Dorus en geeft dat beest twee jaar lang een prachtleven. Dorus mag wandelen door het dorp, Dorus krijgt een vorstelijk dieet en Dorus krijgt vooral heel veel liefde en aandacht. Op het eerste gezicht denk je dat Dorus een huisdier is, maar dat is natuurlijk niet zo. Dorus is 200 kilo karbonade. Bestemd voor de toonbank die echte liefhebbers van vlees weten te vinden. Dat Dorus zo heeft mogen leven komt door de visie van de slager dat goed vlees een gelukkig leven gehad moet hebben.

En toch willen mensen ook Dorus redden van het slagersmes. Miljoenen varkens in de vleesfabrieken ten spijt, de fortuinlijke Dorus moet naar een verblijfsoord. Gelukkig laat slager Zwetsloot zijn boerenslagersverstand uiteindelijk spreken. Dorus heeft gesmaakt. In alle opzichten.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Als praktiserend gelovige van de onregelmatige werkweek zit ik “s ochtends nogal eens het loopje van het NOS Journaal uit. Dan kan het gebeuren dat je om 09:15 uur zomaar naar een tiental pompende en hossende bejaarden zit te kijken bij Nederland in Beweging.

Ze zien er fit uit in hun strakke stretchbroeken, die bejaarden van tegenwoordig. Af en toe komen er oefeningen langs die mij nog aan het zweten zouden brengen. Veel van deze zestigplussers zouden mij waarschijnlijk kloppen op de trap omhoog, als ik die zou nemen want waar heb je anders roltrappen voor?
Waar is de tijd gebleven dat een pensioengerechtigde kapotgewerkt z”n dagen achter de geraniums uitzat? Veel zaniken over vroeger, fles jonge jenever onder handbereik en een benauwd rokerskuchje. Zo hoort het te zijn, althans bij de bejaarden die ik ken.

Deze pensionado”s kunnen nog moeiteloos werken, te zien aan die big smiles op het televisiescherm. En daarom mogen we toch maar blij zijn met de ouderenomroep MAX. Want MAX laat toch maar mooi zien dat de AOW-leeftijd moeiteloos met een jaar of tien omhoog kan.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Zaterdagavond verpulverde My Name Is die andere Idols-kloon Popstars van SBS met twee keer zoveel kijkcijfers. En dat is meer dan terecht want waar Popstars nog steeds een freakshow is met zure juryleden die in kale ruimtes talentloze slachtoffers staan af te plassen, neemt RTL”s My Name Is de deelnemers wel serieus.

Natuurlijk wordt er niet gezocht naar een echte popster. Gelukkig mogen de deelnemers zich bij dit programma uitdossen als hun favoriete artiest. Een act die al een half leven geoefend is voor spiegel en familie, wordt in de voorrondes uitgevoerd voor een sympathieke jury onder leiding van Albert Verlinde. Uiteindelijk mogen de meest geslaagde imitatoren hun kunsten vertonen in een theathershow die het hele land door zal gaan en waar alle imitaties van Beyoncé, Amy Winehouse, Elvis en André Hazes voor volle zalen moeten zorgen.

De deelnemers die door zijn naar de halve finale, zijn eigenlijk allemaal geslaagd. Het publiek in de zaal zorgt voor een geweldige sfeer die ook in de huiskamer overkomt. Bij My Name Is is de kijker geen voyeur die naar bij voorbaat kansloze optredens kijkt, maar een goedwillende toeschouwer bij een sympathieke talentenjacht. Uiteindelijk geeft dat veel meer kijkplezier dan al die zure opmerkingen van Henkjan Smits en co. bij Popstars kunnen opwekken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

LLink wilde afsluiten met een feestje want heel lang heeft de idealistische omroep niet meer. Op 1 september valt het doek zo goed als definitief voor de boomknuffelaars en wereldverbeteraars met het hart op de goede plek. Helaas wist de omroep maar weinig te overtuigen de afgelopen jaren: de programma”s misten urgentie. En gezien de tijdgeest sloeg de omroep natuurlijk de plank volledig mis.

Gisteravond was het tijd voor de LLinkpop, een top 100 van protestsongs. In een halfvol maar rumoerig Paradiso mochten de kale knikkers van Leon Verdonschot en Rudy Mackay de laatste idealen de buis in slingeren.
Veel muziek uit de jaren “60 passeerde de revue, gespeeld door bandjes die altijd wel komen opdraven zoals Go Back to the Zoo en Bertold. Maar ook met deze protestsongavond sloeg LLink wederom de plank volledig mis. Want tegenwoordig protesteren we juist tegen het ideaal van LLink. We protesteren het hardst tegen windmolens en tegen tolpoortjes. Echte rebellie komt tegenwoordig uit andere hoek. Dat protest van LLink is net zo oud als de liedjes die gespeeld werden. En vooral een beetje muf.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Als aanstaande zondag Robin van Persie voor de zesde keer faalt in de spits, en zijn vervangers Klaas-Jan Huntelaar en Dirk Kuyt allebei een penalty missen in de verlenging en zo de titel aan Duitsland schenken, kunnen we maar over een iemand mijmeren: Ruud van Nistelrooy.

De spits die altijd en overal scoorde. Die het heilige vuur toonde als hij voor Oranje speelde. Zelfs ruzie maakte met de godenzoon en zijn idool Marco van Basten, en terecht. Uiteindelijk was er maar een de grootste en dat was Ruud.
Wilfried de Jong ging zes keer bij “m langs voor Holland Sport door z”n hele carrière. Gisteren werden die zes prachtige items met de Brabander in een uitzending vertoond. Soms tijdens zijn afschuwelijke blessures waarin hij kwetsbaar was maar altijd met een doel voor ogen: terugkomen op het oude niveau met nog meer doelpunten.

Het is bijna homo-erotisch om een man van zo dichtbij te zien, zo open en eerlijk over z”n gevoelens. Met een sluiproute naar de training in Manchester, tijdens het scheren in een Madrileense kappersstoel. Het herwonnen zelfvertrouwen met de vele goals voor de Koninklijken. Het liep anders. Ruud raakte weer geblesseerd en Nederland werd weer geen wereldkampioen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Kijk een hele dag naar MTV en je begrijpt Osama Bin Laden gelijk een stuk beter. Want na 4 uur My Super Sweet 16 Marathon ben je bijna zelf in staat om een vliegtuig te kapen om het vervolgens de plas over te vliegen en in de eerste de beste wolkenkrabber te planten. Wat een ellende. Als dit de popcultuur in Amerika van tegenwoordig moet voorstellen, is het land reddeloos verloren. Verwende 16-jarige pubers die een peperduur feest mogen geven omdat ze 16 worden. Ruzies over gastenlijst, welk merk sportauto er cadeau gedaan moet worden en of die ene hete jongen wel kontje komt schuren. Osama moet gedacht hebben: Het einde der tijden is aangebroken. Wil ik me nog nuttig maken voor De Almachtige, moet ik snel zijn. En dat terwijl MTV vroeger een lichtend voorbeeld van het Westen was. Met name in de landen achter het IJzeren Gordijn stond MTV voor Westerse popcultuur. Muziekclips, kleding en jongerencultuur met iconen als Madonna en Michael Jackson als ambassadeurs voor het vrije Westen. Nu zien ze in Wit-Rusland alleen nog maar verwende postnatale draken. Niet iets om naar te verlangen in ieder geval.

En dan nu ga ik even met m’n tot pletterpet vermomde bomgordel een Oranjecafé bezoeken. Peeeeehhhhp.

Geschreven in opdracht van Sp!ts