Foto: Johannes Ouendag, Flickr under CC-license
Stel je voor dat over pakweg een jaar of honderd, groepen mensen zich gaan inzetten om dat ene prachtige windmolenpark te behouden voor het dorp. Of dat piekfijne winkelcentrum dat bij aanleg zo supermodern was gebleken maar de tand des tijds toch niet heeft doorstaan. En dat er dan termen vallen als ‘authentiek’, ‘emotie’ en ‘geloofwaardig’. Je moet er toch niet aan denken. Toch bekruipt me dat gevoel ineens als ik kijk naar Het Mooiste Pand van Nederland op SBS 6, een soort Idols voor bouwvallen.

Want in dit programma proberen groepen vrijwilligers een miljoen euro los te peuteren van de BankGiro Loterij voor de restauratie van hun geliefde molen, winkeltje of vervallen café. Panden die op instorten staan omdat de eigenaren er geen heil in zagen om ze te onderhouden. Geld dat ze niet kregen van de gebruikelijke instanties zoals Monumentenzorg. De reden? Waarschijnlijk waren deze panden, molens en kerken niet bijzonder genoeg om te behouden. Net zoals ik mag hopen dat ze over honderd jaar inzien dat ook windmolenparken niet zo bijzonder zijn en winkelcentra nog zoveel emoties kunnen losmaken bij sommige mensen, zonder functie is het gewoon een hoop staal en glas. En daar wordt Nederland toch echt niet ‘een beetje mooier’ van wat het programma pretendeert.

Jaap den Ouden/Mediacontainer.nl

Gordon Ramsay is een chefkok en een televisiester die vooral bekend is vanwege zijn grove optreden. Ramsay bezit namelijk de gave om voor de camera te transformeren in een ongekende bruut die mensen zo tot het bot weet te kwetsen tot ze piepklein worden, zonder enige vorm van eigenwaarde. Ramsay is het vleesgeworden kwaad, de keuken zijn domein, Hell’s Kitchen zijn programma.

Gisteravond vond de finale plaats van dit extreme kookprogramma waarin twee teams het maandenlang tegen elkaar opnamen. Elke week moest er een kandidaat vertrekken, meestal begeleid door een diarree van scheldwoorden van Ramsay. Twee kandidaten waren overgebleven. In het begin waren ze sloofjes, nu moeten ze zelf een keuken leiden. De winnaar krijgt een restaurant in een hotel.

Maar hoe doe je dat als je maandenlang niets anders gedaan hebt dan met knikkende knieën in dezelfde ruimte staan als Ramsay? Die wolf in schaapskleren die zelfs als hij aardig probeert te zijn, angst inboezemt? Die al je collega’s letterlijk heeft uitgekotst, bijvoorbeeld wanneer de groenten te koud werden opgediend?

Ramsey mag dan een geweldige kok zijn. Zijn voorkomen is zo onmenselijk dat het tegen de grens van het verdraagbare aanzit. Je dromen moeten wel erg groot zijn om je door zo iemand te laten uitkafferen.

Filmpje vanaf 01:15 bekijken…

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De VARA is een omroep met een boodschap. Die boodschap luidt: wees verschillig, wat dan weer betekent dat je stelling durft in te nemen en extra geëngageerd bent. Van Zon op Zaterdag is een nieuw satirisch programma waar de omroep duidelijk stelling inneemt.

In een viertal afleveringen gaat een groep cabaretiers aan de slag met een aantal ‘linkse’ onderwerpen zoals klimaat, inspraak en feminisme. De setting is een uitgesproken ‘rechts’ programma, een talk show met Henk van Zon, gespeeld door Erik van Muiswinkel.

Want dit is hoe de televisie er volgens de VARA uit gaat zien na de introductie van omroepen als WNL en Powned op de buis. De nuance is ver te zoeken, slechte grappen, overal een kookeiland in de studio en whiskydrinkende, brallende presentatoren die maar al te graag hun onderbuik laten brommen.

En dat is in het begin best geestig. Henk van Zon is leuk op het moment dat hij zichzelf verliest in grove tirades over buitenlanders, pedofielen en Alexander Pechtold. Maar er vallen gewoon teveel grappenmakers over elkaar heen. In een half uur toch zeker een stuk of tien. En die zijn lang niet allemaal even grappig. Ook niet als ze heel verschillig zijn.

Kijken kan hier.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Niemand wil dat een pedofiel naast hem komt wonen. Ook al heeft hij zijn straf uitgezeten, is hij in therapie geweest en genezen verklaard, dan nog hoop je dat het niet naast jou is. En dus is de enige oplossing voor pedofielen in Californië om ze te blijven behandelen in gevangenschap. De nerdy Engelsman Louis Theroux, die bekend staat om zijn taboedoorbrekende programma’s, bezocht de gevangenis Coalinga aan de Amerikaanse westkust waar pedofielen behandeld worden.

Coalinga bereidt ze zogenaamd weer voor om terug te keren in de samenleving. Zogenaamd, want dat gaat nooit meer gebeuren. Een man wachtte al een jaar lang op een woning, zonder resultaat. Of zoals een therapeut het uitlegt: “De meeste mensen vinden het best dat een behandelde pedofiel terugkeert, zolang dat maar niet in de buurt is.”

En dus is Coalinga meer een resort voor uitgekotste mensen. Een resort waar ze opgesloten zitten, maar waar wel veel vrijheid is. Er is alcohol, er zijn feestjes en de gevangenen mogen eigenlijk alles doen op het terrein, zolang ze er maar niet buiten komen. Een gevangene verwoordt het mooi terwijl hij in de punch voor een feestje roert. “Dit is geen gevangenis, daar weet je waar je aan toe bent. Hier zit je levenslang, zodat je geen misdaad begaat.”

Jaap den Ouden/Mediacontainer.nl

Foto: Funadium under creative commons

Elke dag krab ik me weer even achter de oren als ik de krant opensla. Klopt dit wel? Is dit wel mogelijk? Meisjes van veertien die alleen over de wereld reizen? Als het niet zeilend kan dan wel met een vliegtuig? Normaal zou je dit soort verhalen naar het rijk der fabelen verwijzen. Of naar de Fabeltjeskrant, die meneer De Uil weer braaf elke avond voorleest op RTL 8.

De Fabeltjeskrant? Dat zal bij sommige lezers geen enkel belletje doen rinkelen en vast ook niet bij Laura Dekker. Het beste kinderprogramma ooit gemaakt, stopte in 1992. Dus elke oudere jongere boven de 25 jaar, wordt acuut stil bij het horen van de stem van Frans van Dusschoten als hij ‘Dag lieve kijkbuiskindertjes’ aanheft.

Misschien is het schaamteloos herkauwen, al dat herhalen van oude kinderseries. Maar ach, waar vul je anders dat dozijn Nederlandstalige kanalen mee. Die vijf minuten per dag kijk ik veel liever naar de avonturen van Bor de Wolf, de gebroeders Bever en juffrouw Ooievaar dan naar wat voor nieuws dan ook rondom het zeilmeisje. En die heeft duidelijk nooit De Fabeltjeskrant gekeken. ‘Oogjes dicht en snaveltjes toe.’

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ze zijn allemaal nog bij elkaar! Gisteravond mochten alle boeren en boerinnen bij DWDD hun ode aan de liefde nog een keer uitdragen. Nog nieuws? Niet echt. Neeltje heeft d’r weddenschap nog niet gewonnen en houdt dus nog steeds de schijn op met stille Wietse. Poldercasanova Jos en Dycke deden het echt nog niet voor het programma en de grofgebekte Peter heeft ook nog dezelfde omgangsvormen (houd je bakkes en eet je bak leeg!) met zijn Hanneke.

Het echte schokkende nieuws kwam van Yvon Jaspers. Die ochtend had namelijk Sinterklaas in d’r tuin gestaan. Dat dit een lokkertje was van paparazzi-fotograaf Joop van Tellingen om haar in badjas op de foto te kieken, had ze niet direct doorgehad. Verontwaardiging alom.

Niet in de laatste plaats bij mij. Want dit schokkende nieuws suggereert dat Yvon Jaspers een ster is waar de roddelbladen kennelijk vol mee staan. Ik zie de koppen al. ‘Is Yvon wel zoet geweest afgelopen jaar?’ Ik wil het niet weten.

En het was nog niet eens de echte Sinterklaas! Dus dat moest ze d’r kinderen ook nog uitleggen. Kutfotograaf. Ze had wel heel veel bewondering voor de boeren en boerinnen die toch maar net zoveel kijkcijfers als zij hadden gescoord de afgelopen maanden. Joop van Tellingen is onderweg, Neeltje ontmaskeren.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Toen ik gistermiddag een blik wierp op het televisieaanbod van die avond en zag dat de EO een programma over stamceltechnologie en medisch-ethische vraagstukken ging uitzenden, was ik toch even verrast. In de christelijke wereld staat stamceltechnologie namelijk gelijk aan dansen met de duivel. Waarom? Er is maar een schepper, god, en die maakt leven. Wij mogen zo links en rechts wel wat herstellen aan een menselijk lichaam maar van embryo’s blijf je af. Dat is namelijk ‘menselijk leven’ en verdient het niet om als testmateriaal te dienen. Dat je juist van die cellen elk denkbaar lichaamsdeel kan kweken tot aan een hart aan toe, en oplossingen kunt bieden bij tal van ziektes, doet daar volgens christenen niets aan af.

Ik hoopte dus op een ‘coming out’ van de EO. Een statement naar hun eigen achterban waarin het uitlegt dat het niet langer de wetenschap voor de voeten wil lopen. Dat stamceltechnologie mensen daadwerkelijk beter kan maken. Dat het ethisch kwalijker is er geen gebruik van te maken, zoals bijna elke wetenschapper beweert.

Helaas. De conclusie van De Perfecte Mens van de 21e Eeuw was natuurlijk weer dat er betere methodes zonder stamcellen zijn en de gevaren van stamceltechnologie te groot. Zucht.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ongeveer een half jaar geleden schreef Christel van der Meer een blog voor HUmedia over verlaten zijn en verlaten worden. Mooi en dapper.

Vandaar dat besloten werd haar blog als beeldverhaal te verfilmen. Dit keer met hulp van Casper Meijer (bekend van zijn docu Utrecht Centraal) en met in het achterhoofd een vrouwenblog als Viva.nl. Kijk en oordeel zelf.

Dag from jaapdenouden on Vimeo.

“Houdt het dan nooit op?” De bekendste zin uit de Nederlandse oorlogsfilm Zwartboek zou zomaar kunnen slaan op de onuitputtelijke stroom aandacht die er is voor de Tweede Wereldoorlog in de Nederlandse film en literatuur. Logisch ook natuurlijk. Zelden speelde er zo’n dramatische gebeurtenis af in dit land.

In de serie De Oorlog probeert de NPS het kunststukje van Lou de Jong over te doen die als directeur van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) tussen 1960 en 1965 de legendarische serie De Bezetting maakte. In dertien afleveringen proberen de makers zo’n realistisch beeld van die vijf jaren te laten zien. Alle streekarchieven en documentatiecentra zijn wederom doorzocht voor dat ene unieke dagboek of filmrolletje.

Dat is nodig, want anders blijft misschien bij een jongere generatie alleen het beeld hangen uit de ontelbare films en boeken. De aflevering van gisteravond over de begindagen van de bezetting toont een land zonder al te grote zorgen. Dat er in de jaren die volgen zouden de gruwelijke Jodenvervolging ingezet zou worden, kon niemand nog weten. Die grote gebeurtenissen zijn bij iedereen wel bekend. De Oorlog laat echter zien dat het leven in Nederland desondanks gewoon doorging. Gelukkig is de documentatie van de oorlog nooit opgehouden.

De gehele aflevering is terug te zien op de site van De Oorlog.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is 4 augustus 2006. In Alkmaar wordt het DSB Stadion geopend. Een gloednieuwe sportarena aangelegd door Dirk Scheringa, de suikeroom van AZ. De club is in korte tijd opgeklommen van een kneuterige laagvlieger tot een topclub en klaar om de top van Europa te bestormen. Bij de opening van het stadion werd gelijk hoog ingezet met Arsenal als tegenstander.

Gisteravond speelde AZ opnieuw tegen Arsenal in het DSB Stadion. Maar deze keer voor de Champions League, het sterrenbal van het Europese voetbal. In het stadion de supporters van AZ die zich als een man schaarden achter de man die dit allemaal mogelijk maakte. ‘Dirk, je blijft onze topper’ was van een spandoek af te lezen. Verder was ‘Dirk’ zoveel mogelijk weggepoetst. Zelfs op de shirtjes van AZ was niet meer af te zien dat dit ooit de briljant was van Dirks imperium. De gevallen keizer zelf zat thuis met zijn geitenwollen sokken op tafel te kijken naar zijn voormalige speeltje.

De supporters moeten gevoeld hebben dat dit het einde is van hun topclub. Die ‘rijke arabier met een zak geld’, die de club moet overnemen, gaat natuurlijk nooit het kneuterige AZ kopen. De hymne van de Champions League is de wrange, onwerkelijke realiteit voor een stadion vol gedupeerden.

Geschreven in opdracht van Sp!ts