“Houdt het dan nooit op?” De bekendste zin uit de Nederlandse oorlogsfilm Zwartboek zou zomaar kunnen slaan op de onuitputtelijke stroom aandacht die er is voor de Tweede Wereldoorlog in de Nederlandse film en literatuur. Logisch ook natuurlijk. Zelden speelde er zo’n dramatische gebeurtenis af in dit land.

In de serie De Oorlog probeert de NPS het kunststukje van Lou de Jong over te doen die als directeur van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) tussen 1960 en 1965 de legendarische serie De Bezetting maakte. In dertien afleveringen proberen de makers zo’n realistisch beeld van die vijf jaren te laten zien. Alle streekarchieven en documentatiecentra zijn wederom doorzocht voor dat ene unieke dagboek of filmrolletje.

Dat is nodig, want anders blijft misschien bij een jongere generatie alleen het beeld hangen uit de ontelbare films en boeken. De aflevering van gisteravond over de begindagen van de bezetting toont een land zonder al te grote zorgen. Dat er in de jaren die volgen zouden de gruwelijke Jodenvervolging ingezet zou worden, kon niemand nog weten. Die grote gebeurtenissen zijn bij iedereen wel bekend. De Oorlog laat echter zien dat het leven in Nederland desondanks gewoon doorging. Gelukkig is de documentatie van de oorlog nooit opgehouden.

De gehele aflevering is terug te zien op de site van De Oorlog.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is 4 augustus 2006. In Alkmaar wordt het DSB Stadion geopend. Een gloednieuwe sportarena aangelegd door Dirk Scheringa, de suikeroom van AZ. De club is in korte tijd opgeklommen van een kneuterige laagvlieger tot een topclub en klaar om de top van Europa te bestormen. Bij de opening van het stadion werd gelijk hoog ingezet met Arsenal als tegenstander.

Gisteravond speelde AZ opnieuw tegen Arsenal in het DSB Stadion. Maar deze keer voor de Champions League, het sterrenbal van het Europese voetbal. In het stadion de supporters van AZ die zich als een man schaarden achter de man die dit allemaal mogelijk maakte. ‘Dirk, je blijft onze topper’ was van een spandoek af te lezen. Verder was ‘Dirk’ zoveel mogelijk weggepoetst. Zelfs op de shirtjes van AZ was niet meer af te zien dat dit ooit de briljant was van Dirks imperium. De gevallen keizer zelf zat thuis met zijn geitenwollen sokken op tafel te kijken naar zijn voormalige speeltje.

De supporters moeten gevoeld hebben dat dit het einde is van hun topclub. Die ‘rijke arabier met een zak geld’, die de club moet overnemen, gaat natuurlijk nooit het kneuterige AZ kopen. De hymne van de Champions League is de wrange, onwerkelijke realiteit voor een stadion vol gedupeerden.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Holland Sport begon deze week al zondagavond. De Nederlandse volleybaldames speelden de finale van het EK. Hoogst uitzonderlijk live uitgezonden op televisie. Binnen een uur werden onze blonde reuzinnen weggemept door de Italiaanse reuzinnen. Weinig eer viel te behalen aan het spel, maar wat zagen ze er beeldschoon uit.

De boomlange vrouwen Manon Flier, Debby Stam en de gezusters Staelens komen rechtstreeks uit een willekeurige natte droom gewandeld. Helemaal opgemaakt en prachtig in beeld gebracht door de Poolse televisie, die er een sport op zich van maakte deze eenzijdige finale zo sexy mogelijk in beeld te brengen met vertraagde beelden. Iets waar Holland Sport om bekend is.

Sport is al lang niet meer een beetje zweet, bloed en tranen op zondag. Het moet ook emotie hebben en esthetisch ogen. Iets wat ze bij Holland Sport begrepen hebben. Wilfried de Jong die altijd met een eerste prangende vraag die emotie weet los te maken. “Ik moet er eigenlijk om huilen”, antwoordde Manon Flier met grote ogen op Wilfried de Jong’s eerste vraag.

Schermen, dammen, vrouwenvolleybal; Holland Sport weet er raad mee en maakt het boeiend met beeld en emotie. De Poolse televisie doet de rest.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

“Wij zijn de Keuringsdienst van Waarden. U vergist zich vaak bij het uitspreken van onze naam. U denkt dat we pedante mannetjes zijn die ‘niet vrolijk worden’ van kleffe keukentjes. Maar u vergist zich. En dat valt u niet te verwijten. U bent tenslotte maar een hulpeloze consument die ten prooi valt aan gemene, foute fabrikanten. Wat ze u allemaal aansmeren, het is werkelijk ongehoord. Nee, wij letten op de WAARDEN. Wij weten namelijk wat goed is en wat fout. U niet. U bent een hulpeloze consument die overal intrapt. U weet niet dat de kaas op een pizza eigenlijk geen kaas is. En dat bospaddenstoelensoep niet bestaat uit paddenstoelen uit een bos. Er zitten überhaupt geen ingrediënten in die de naam paddenstoel mogen hebben. Dat hebben wij namelijk uitgezocht. Waarom vraagt u? Iemand moet het toch doen? Wij bellen die bedrijven ook op en dan krijgen we een bijbeunende huisvrouw aan de lijn die ons zelden kan uitleggen wat er in die producten zit. Dat kan toch niet? Daar moet iemand toch wat van zeggen? Wat goed is, en wat fout. U vindt ons arrogant? Zeg luister eens! Dat komt omdat we altijd gelijk hebben natuurlijk. Wij zijn tenslotte de Keuringsdienst van WAARDEN!”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Er lopen in Nederland duizenden, misschien zelfs tienduizenden mensen rond die zich elk jaar weer opgeven voor Expeditie Robinson. Want dat is waar vinexverdrietig Nederland naar verlangt: leven op een bounty-eiland in de zon. Ik ben er zelf geen uitzondering op. Al heb ik als lid van het Sterke Geslacht nog meer het verlangen om mezelf te testen tegen de elementen van de natuur. Dat oergevoel wat kennelijk nog ergens zit. Je eigen eten vangen, een hut van bamboe in elkaar knutselen, vuur maken met de blote handen en ’s avonds hele sterke verhalen onder het genot van eigen gebrouwde rum.
Helaas voor de mannelijke kijkers, die zich al te graag identificeren met die ene stoere vuurmakende schoenenverkoper, zijn er dit jaar enkel vrouwen op dat idyllische Thaise eilandje. De enige man die er rondloopt is een cocktaildrinkende en woest bebaarde Eddy Zoëy die het programma aan elkaar praat.
Mannelijk Nederland is in zijn eer aangetast. Hoe hebben ze dit nou kunnen doen?
Maar niet getreurd. Dat bevestigt alleen maar meer het mannelijke vooroordeel dat vrouwen geen vis van een haakje kunnen halen, vuur met stenen kunnen maken of uren op een paal kunnen staan in de ongenadige zon. Of toch wel?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Nog even en heel Nederland ligt plat door de naderende griep. Probleem? Vast wel, maar het is voor de zendermangers de tijd om te scoren met een ongeëvenaarde kijkdichtheid. Alleen om dat te bereiken moeten ze wel eerst hun programmering omgooien. Van een gemiddelde tv-kijkdag wordt je niet echt vrolijk, laat staan beter. Een uitzondering is de Film van Ome Willem die dagelijks uit de oude doos gevist wordt en uitgezonden op Z@ppelin.

Want als ik Ome Willem achter zijn drumstel zie zitten, terwijl hij -rapapa rapapa- zichzelf slaat met een drumstick, weet ik weer waarom ik het vroeger als kind niet erg vond om ziek te zijn. De hele dag mocht ik met een deken op de bank televisie kijken zonder broer en zus die altijd andere programma’s wilden zien.

Twintig jaar later doe ik nog precies hetzelfde. En nog altijd vind ik Ome Willem helemaal te gek. De liedjes met muziek van Harry Bannink, de personages en de interactie met de kinderen in het publiek maken de Film van Ome Willem een tijdloos programma.

Alhoewel, tijdloos? Terwijl het “deze vuist op deze vuist” wordt ingezet, vraag ik me wel ineens af of al die rakkers hun handen gewassen hebben.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik heb altijd een zwak gehad voor acteur en presentator Maxim Hartman. Bij oudere jongeren is hij vooral bekend van kinderprogramma’s voor Villa Achterwerk. Rembo & Rembo mag gerust een culthit genoemd worden. Maar buiten het genre van de kindertelevisie verging het hem altijd minder. Zijn humor lijkt niet altijd aan te slaan. Dat moet frustrerend zijn voor iemand die ‘het aantonen dat humor overal aanwezig is en al het lijden zinloos’ tot zijn persoonlijk streven heeft gemaakt.

Maar bij ‘Tante in Marokko’ ligt de humor er niet te dik bovenop. Voor het derde seizoen volgen Hartman en Lamia Abbassi Nederlands-Marokkaanse gezinnen die op vakantie gaan. Waar voorheen de families werden opgewacht op parkeerplaatsen in Spanje, hebben Hartman en Abbassi nu zelf ook de oversteek gemaakt. En dat levert geweldige gesprekken op waarin Nederlandse Marokkanen vertellen over hun land en cultuur, maar soms ook gewoon over een opgelopen buikgriepje.

Maar hoe herken je een Nederlandse Marokkaan in Marokko zonder Nederlands nummerbord? Dat is heel simpel. Net als alle Nederlanders klieken ze op vakantie lekker bij elkaar. En zoals je aan de Spaanse Costa’s kunt eten bij ‘Friet van Piet’, moet je niet verbaasd zijn als je tegenwoordig in Tanger tegen een ‘Kroket van Mohammed’ aanloopt.

In opdracht geschreven van Sp!ts

De culturele elite van Nederland komt altijd klaar van het programma Zomergasten wat altijd op zondagavond wordt uitgezonden zo rond deze tijd van het jaar. Maandenlang wordt er een enorme heisa gemaakt over wie de gasten zijn (Viktor komt, met Rolf!), wie het gaat presenteren (ze is lesbisch, echt?) en hoe dat dan weer allemaal zal verlopen. Als je vervolgens naar een keurig een-tweetje zit te kijken tussen Margriet van der Linden en Prem Radhakishun, waarin laatstgenoemde aangeeft te zijn geroyeerd als advocaat, en daar vervolgens niet op wordt ingegaan door de interviewster, voel ik me als kijker toch weer een beetje bedrogen. Waarom mag ik dat niet weten? Gaan we nu weer gewoon verder met een voetbalfragment?

Hallo!?!

Nee, dan Vijf Jaar Later wat elke avond rond de klok van elf herhaald wordt. Jeroen Pauw is een bijtertje die overal mee wegkomt en de gasten zijn ook beter. Zo dook Reinout Oerlemans in elkaar na het zien van zijn ingenomen gedrag van vijf jaar geleden. Hij had voor het eerst gefaald en was zichtbaar aangeslagen tijdens het gesprek. Mart Smeets daarentegen vond eindelijk zijn gelijke in Pauw wat tot een fantastisch gesprek uitmondde. Vanavond Katja Schuurman tegenover Jeroen Pauw, zondag drie uur lang Zomergasten met een wetenschapper.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Marokko is een land dat snel aan het veranderen is. De oudere bevolking is bang voor de invloeden die uit het Westen meekomen met de Marokkanen die aan de andere kant van de Middellandse Zee zoveel geld verdienen en opsturen. Geld is invloed, maar die invloeden kunnen ze missen als kiespijn in Marokko.

In de trein van Marrakech naar Tanger reist het programma Future Express mee met de mensen die terugkomen om hun familie op te zoeken. Het thema is seks. Een heikel onderwerp in de islamitische cultuur.

“Ik ben een echte Marokkaanse vrouw zonder sluier,” rapt Tigresse Flow. Ze ziet er voor een Marokkaanse vrouw in Marokko bijzonder uitdagend uit met haar make-up en vlechtjes in haar haar. De verhoudingen tussen mannen en vrouwen zijn aan het veranderen. Een ander meisje vertelt in de trein dat ze meerdere seksuele relaties heeft gehad en daar vrede mee heeft. “Mijn vriendje vermoordt me als hij er achter komt,” lacht ze achteloos tegen de camera. Ze is niet langer bang.

De vrouwen staan op voor hun rechten. De mannen worden niet meer serieus genomen. Met elke trein die aankomt raken ze iets van hun superioriteit kwijt. De trein komt uit de nieuwe wereld met nieuwe invloeden en ideeën. Een trein vol verandering die niet meer te stoppen is.

Deze recensie werd geschreven in opdracht van Sp!ts

Wat als het internet nooit was uitgevonden. Misschien had The King of Pop dan nog wel geleefd. Want in dat geval was de lieve man nog gewoon koning geweest in zijn eigen gecreëerde kinderparadijs, lauwerend op de miljoenen die hij verdiende met het verkopen van muziek. Om zijn schijnwereld in leven te houden moest Michael Jackson 50 concerten geven. Iets wat hem misschien wel teveel geworden is.

Terwijl de wereld zich druk maakt over Wacko Jacko, zond de VPRO gisteren weer de onderhoudende serie Goudzoekers uit. Daarin werd aandacht gegeven aan welk effect downloaden wel niet op de muziekindustrie heeft gehad. En het zal waarschijnlijk geen toeval zijn geweest. Juist in een tijd waarin downloadsites als Pirate Bay en Mininova (scheur deze zin uit en plak hem zo op je beeldscherm voor meer achtergrondinformatie) onder druk staan en waarin doodleuk om een internetheffing wordt gevraagd voor noodlijdende kranten. Want gratis bestaat niet.

Maar wat wil nou het geval. In tegenstelling tot de krantenwereld heeft de muziekindustrie wel gehandeld. Muzikanten kunnen nu voor GRATIS een miljoenenpubliek vinden. Daar hebben ze niet meer die platenmaatschappijen voor nodig. Geld verdienen ze door te werken. Dat wil zeggen: optreden voor hun miljoenenpubliek die ze voor GRATIS hebben bereikt.

Deze recensie werd geschreven in opdracht van Sp!ts