Er lopen in Nederland duizenden, misschien zelfs tienduizenden mensen rond die zich elk jaar weer opgeven voor Expeditie Robinson. Want dat is waar vinexverdrietig Nederland naar verlangt: leven op een bounty-eiland in de zon. Ik ben er zelf geen uitzondering op. Al heb ik als lid van het Sterke Geslacht nog meer het verlangen om mezelf te testen tegen de elementen van de natuur. Dat oergevoel wat kennelijk nog ergens zit. Je eigen eten vangen, een hut van bamboe in elkaar knutselen, vuur maken met de blote handen en ‘s avonds hele sterke verhalen onder het genot van eigen gebrouwde rum.
Helaas voor de mannelijke kijkers, die zich al te graag identificeren met die ene stoere vuurmakende schoenenverkoper, zijn er dit jaar enkel vrouwen op dat idyllische Thaise eilandje. De enige man die er rondloopt is een cocktaildrinkende en woest bebaarde Eddy Zoëy die het programma aan elkaar praat.
Mannelijk Nederland is in zijn eer aangetast. Hoe hebben ze dit nou kunnen doen?
Maar niet getreurd. Dat bevestigt alleen maar meer het mannelijke vooroordeel dat vrouwen geen vis van een haakje kunnen halen, vuur met stenen kunnen maken of uren op een paal kunnen staan in de ongenadige zon. Of toch wel?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Nog even en heel Nederland ligt plat door de naderende griep. Probleem? Vast wel, maar het is voor de zendermangers de tijd om te scoren met een ongeëvenaarde kijkdichtheid. Alleen om dat te bereiken moeten ze wel eerst hun programmering omgooien. Van een gemiddelde tv-kijkdag wordt je niet echt vrolijk, laat staan beter. Een uitzondering is de Film van Ome Willem die dagelijks uit de oude doos gevist wordt en uitgezonden op Z@ppelin.

Want als ik Ome Willem achter zijn drumstel zie zitten, terwijl hij -rapapa rapapa- zichzelf slaat met een drumstick, weet ik weer waarom ik het vroeger als kind niet erg vond om ziek te zijn. De hele dag mocht ik met een deken op de bank televisie kijken zonder broer en zus die altijd andere programma’s wilden zien.

Twintig jaar later doe ik nog precies hetzelfde. En nog altijd vind ik Ome Willem helemaal te gek. De liedjes met muziek van Harry Bannink, de personages en de interactie met de kinderen in het publiek maken de Film van Ome Willem een tijdloos programma.

Alhoewel, tijdloos? Terwijl het “deze vuist op deze vuist” wordt ingezet, vraag ik me wel ineens af of al die rakkers hun handen gewassen hebben.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik heb altijd een zwak gehad voor acteur en presentator Maxim Hartman. Bij oudere jongeren is hij vooral bekend van kinderprogramma’s voor Villa Achterwerk. Rembo & Rembo mag gerust een culthit genoemd worden. Maar buiten het genre van de kindertelevisie verging het hem altijd minder. Zijn humor lijkt niet altijd aan te slaan. Dat moet frustrerend zijn voor iemand die ‘het aantonen dat humor overal aanwezig is en al het lijden zinloos’ tot zijn persoonlijk streven heeft gemaakt.

Maar bij ‘Tante in Marokko’ ligt de humor er niet te dik bovenop. Voor het derde seizoen volgen Hartman en Lamia Abbassi Nederlands-Marokkaanse gezinnen die op vakantie gaan. Waar voorheen de families werden opgewacht op parkeerplaatsen in Spanje, hebben Hartman en Abbassi nu zelf ook de oversteek gemaakt. En dat levert geweldige gesprekken op waarin Nederlandse Marokkanen vertellen over hun land en cultuur, maar soms ook gewoon over een opgelopen buikgriepje.

Maar hoe herken je een Nederlandse Marokkaan in Marokko zonder Nederlands nummerbord? Dat is heel simpel. Net als alle Nederlanders klieken ze op vakantie lekker bij elkaar. En zoals je aan de Spaanse Costa’s kunt eten bij ‘Friet van Piet’, moet je niet verbaasd zijn als je tegenwoordig in Tanger tegen een ‘Kroket van Mohammed’ aanloopt.

In opdracht geschreven van Sp!ts

De culturele elite van Nederland komt altijd klaar van het programma Zomergasten wat altijd op zondagavond wordt uitgezonden zo rond deze tijd van het jaar. Maandenlang wordt er een enorme heisa gemaakt over wie de gasten zijn (Viktor komt, met Rolf!), wie het gaat presenteren (ze is lesbisch, echt?) en hoe dat dan weer allemaal zal verlopen. Als je vervolgens naar een keurig een-tweetje zit te kijken tussen Margriet van der Linden en Prem Radhakishun, waarin laatstgenoemde aangeeft te zijn geroyeerd als advocaat, en daar vervolgens niet op wordt ingegaan door de interviewster, voel ik me als kijker toch weer een beetje bedrogen. Waarom mag ik dat niet weten? Gaan we nu weer gewoon verder met een voetbalfragment?

Hallo!?!

Nee, dan Vijf Jaar Later wat elke avond rond de klok van elf herhaald wordt. Jeroen Pauw is een bijtertje die overal mee wegkomt en de gasten zijn ook beter. Zo dook Reinout Oerlemans in elkaar na het zien van zijn ingenomen gedrag van vijf jaar geleden. Hij had voor het eerst gefaald en was zichtbaar aangeslagen tijdens het gesprek. Mart Smeets daarentegen vond eindelijk zijn gelijke in Pauw wat tot een fantastisch gesprek uitmondde. Vanavond Katja Schuurman tegenover Jeroen Pauw, zondag drie uur lang Zomergasten met een wetenschapper.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Marokko is een land dat snel aan het veranderen is. De oudere bevolking is bang voor de invloeden die uit het Westen meekomen met de Marokkanen die aan de andere kant van de Middellandse Zee zoveel geld verdienen en opsturen. Geld is invloed, maar die invloeden kunnen ze missen als kiespijn in Marokko.

In de trein van Marrakech naar Tanger reist het programma Future Express mee met de mensen die terugkomen om hun familie op te zoeken. Het thema is seks. Een heikel onderwerp in de islamitische cultuur.

“Ik ben een echte Marokkaanse vrouw zonder sluier,” rapt Tigresse Flow. Ze ziet er voor een Marokkaanse vrouw in Marokko bijzonder uitdagend uit met haar make-up en vlechtjes in haar haar. De verhoudingen tussen mannen en vrouwen zijn aan het veranderen. Een ander meisje vertelt in de trein dat ze meerdere seksuele relaties heeft gehad en daar vrede mee heeft. “Mijn vriendje vermoordt me als hij er achter komt,” lacht ze achteloos tegen de camera. Ze is niet langer bang.

De vrouwen staan op voor hun rechten. De mannen worden niet meer serieus genomen. Met elke trein die aankomt raken ze iets van hun superioriteit kwijt. De trein komt uit de nieuwe wereld met nieuwe invloeden en ideeën. Een trein vol verandering die niet meer te stoppen is.

Deze recensie werd geschreven in opdracht van Sp!ts

Wat als het internet nooit was uitgevonden. Misschien had The King of Pop dan nog wel geleefd. Want in dat geval was de lieve man nog gewoon koning geweest in zijn eigen gecreëerde kinderparadijs, lauwerend op de miljoenen die hij verdiende met het verkopen van muziek. Om zijn schijnwereld in leven te houden moest Michael Jackson 50 concerten geven. Iets wat hem misschien wel teveel geworden is.

Terwijl de wereld zich druk maakt over Wacko Jacko, zond de VPRO gisteren weer de onderhoudende serie Goudzoekers uit. Daarin werd aandacht gegeven aan welk effect downloaden wel niet op de muziekindustrie heeft gehad. En het zal waarschijnlijk geen toeval zijn geweest. Juist in een tijd waarin downloadsites als Pirate Bay en Mininova (scheur deze zin uit en plak hem zo op je beeldscherm voor meer achtergrondinformatie) onder druk staan en waarin doodleuk om een internetheffing wordt gevraagd voor noodlijdende kranten. Want gratis bestaat niet.

Maar wat wil nou het geval. In tegenstelling tot de krantenwereld heeft de muziekindustrie wel gehandeld. Muzikanten kunnen nu voor GRATIS een miljoenenpubliek vinden. Daar hebben ze niet meer die platenmaatschappijen voor nodig. Geld verdienen ze door te werken. Dat wil zeggen: optreden voor hun miljoenenpubliek die ze voor GRATIS hebben bereikt.

Deze recensie werd geschreven in opdracht van Sp!ts

Je schepen achter je verbranden en gewoon ergens opnieuw beginnen in het buitenland, dat is stiekem wel een grote droom van een hele hoop mensen. Maar zoals zo vaak bij dromen, worden ze maar zelden gerealiseerd. Net als dat bijna iedereen wel een Lonely Planet in zijn boekenkast heeft staan maar uiteindelijk toch nooit die geplande wereldreis heeft gemaakt. In het programma Ik Vertrek van de TROS worden koppels gevolgd die wel het lef hebben om die grote stap te nemen.

Tijs (bergliefhebber) en Inge (zes maanden zwanger) houden het voor gezien in Nederland. Het stel verhuist met het hele gezin naar hun droomchalet in Oostenrijk om daar een pension te beginnen. Helaas is er over het verhaal een hele vette familiaire TROS-saus gegoten en is het niet veel meer dan een ruime registratie van een verhuizing.

Want ik had graag gehoord waarom ze nou eigenlijk weg willen. Zijn ze de belastingen beu, zijn ze zat van hun werk of hopen ze gewoon Nederland met zijn Nederlanders te ontvluchten? In het laatste geval wens ik ze veel succes. Ik ben benieuwd naar de nieuwe serie als heel ‘De Grootste Familie van Nederland’ bij ze is langsgekomen in Bad Gastein.

Deze recensie werd geschreven in opdracht van Sp!ts.

‘De Wereld Draait Door’ loopt al jaren op rolletjes door de goede en snelle mix van nieuws, gasten, humor en natuurlijk presentator Matthijs van Nieuwkerk. Dat geldt ook voor het kleine zomerse zusje van het programma ‘De Zomer Draait Door’, want dat is namelijk precies hetzelfde. En toch is er een groot verschil. Want net als de rest van Nederland doet DWDD in de zomermaanden een jasje uit. Dat wil zeggen: Matthijs van Nieuwkerk mag een paar maanden niet op televisie en wordt dus vervangen door de jonge, leuke springdingen Froukje Jansen, Waldemar Torenstra en Art Rooijakkers.

Aan de makers zal het zeker niet liggen. De gasten zijn nog altijd top, de humor scherp en het tempo blijft hoog. Maar de interviews van lief Llink-meisje Jansen, filmster Torenstra en Prodent-smile Rooijakkers, zijn zo tenenkrommend slecht dat je je afvraagt of het programma zelf ook niet beter op vakantie had moeten gaan. Want na het zien van dit presentatieduo, dat de gehele uitzending door de autocuetekstjes worstelt, heb je geen moment het gevoel dat ook maar iemand aan tafel het begrijpt, laat staan de kijker. Je gaat er Matthijs van Nieuwkerk nog meer door waarderen, dat wel. Honderd Televizierringen voor die man!

Geschreven in opdracht van Sp!ts.

Kookprogramma’s komen en gaan. In Engeland is koken inmiddels volkssport nummer één door Jamie Oliver en Gordon Ramsay. In Nederland hebben we uiteraard onze eigen beeldvullende Herman den Blijker die werkelijk niet van de buis te slaan is. Het televisiekijkend publiek is kennelijk nog niet verzadigd van deze ‘sterrenchefs’. Toch is het raadzaam om met wat nieuwe formats te komen. Want koken zullen we!

Het programma ‘Put Your Money Where Your Mouth Is’ dat in de namiddag wordt uitgezonden op de BBC, heeft er weer een leuke draai aan gegeven. Het concept is simpel: twee chefs nemen het tegen elkaar op in een restaurant en moeten met hun eigen gekozen gangen het meeste geld proberen te verdienen voor een goed doel en de eer.

Je krijgt een mooi kijkje in de keuken van de echte kok: Hoe worden gerechten geprijsd, hoe doet hij z’n inkopen en hoe presenteert hij z’n gerechten aan een onbekend publiek. De chefs laten het ook niet na elkaar een beetje op te naaien als ze de gasten hun laatste gerecht proberen aan te prijzen. ‘Zijn dessert is heerlijk hoor, maar je hebt nog wel honger achteraf.’ Dat geldt ook voor de kijkers trouwens.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De Uithof in Utrecht is wel de laatste plek waar je wilt wonen. Maar wat vinden de bewoners er eigenlijk van?