Al zo lang? Dacht ik toen ik las dat Hart van Nederland gisteren zijn 5000ste aflevering had. Maar de meisjes van SBS 6 brengen dus al vijftien jaar het nieuws uit de Nederlandse provincies.

En ook uit deze aflevering blijkt dat klein Nederlands nieuws overal te vinden is. Er ligt altijd wel ergens een hondje in de sloot dat dan wordt gered door twee stoere basisschoolvriendjes. Ik ben geen fan maar iedereen moet Hart van Nederland nageven dat ze de perfecte kanalen en contacten hebben om slachtoffers te laten praten, ze krijgen altijd de traan in beeld.

Dan de vrijwilligers, in het Holland van Hart van Nederland stikt het van de mensen die zich al jaren zich inzetten voor daklozen of de buurt. Kneuterigheid op en top in ons kleine kikkerlandje dat vijf minuten wil kijken naar een controle van de Bovag omdat een groot deel van de caravans waar we straks massaal mee naar Frankrijk trekken een verouderde gasleiding hebben.

En toch is het een gouden formule, dat blijkt wel uit de vijftien jaren dat het al goedbekeken op televisie is. Op naar de volgende vijftien jaar denk ik zo, al zal ik nog steeds niet gaan kijken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Met alle lijstjes en overzichten op de beeldbuis ben je na vandaag wel klaar, 2009 is herbesproken, geëvalueerd en geanalyseerd.

Morgen gaat de kerstboom aan de kant van de weg samen met gebroken champagneglazen en de enige overgebleven taaie oliebol. Morgen, één januari, wordt als vanouds een ramp. De dag begint met een grote kater. Mijn ogen opendoen gaat moeilijk omdat ik vannacht geen zin had om mijn mascara eraf te halen.

Na een paar paracetamol gaat de televisie aan en daar is het programma: schansspringen! Aan de kijkcijfers te zien ben ik niet de enige die het fijn vond om vroeger door Evert ten Napel en nu door Ayolt Kloosterboer het nieuwe jaar ingetrokken te worden.

Geen idee hoe die springers heten, hoe ver en hoe hoog ze springen, maar als verdoofd blijf ik kijken naar hoe de wind toch vat lijkt te krijgen op de strakke fluoriserende pakken. En terwijl de paracetamol begint te werken, storten de mannen zich één voor één in de afgrond. Blijkt dus dat deze schansspringwedstrijd al in 1952 voor de eerste keer werd gehouden, we hebben hier dus te maken met een heuse traditie, overgedragen van generatie op generatie, schitterend. En zo wordt morgen toch nog een beetje een mooie dag.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Soms lijkt het me zo fantastisch om Bekende Nederlander te zijn, of zelfs een B-BN’er. Want, dan mag je namelijk meedoen aan reisprogramma’s. En niet zo maar reisprogramma’s, neenee, denk aan spannende afvalraces Wie is de mol?, Peking Express (dat seizoen met BN’ers), Bobo’s in de bush en dan nu 71 graden Noord.

Tien BN’ers en BV’ers (Bekende Vlaming) trekken Noorwegen door, helemaal naar boven richting Noordkaap. Tijdens de afvalrace moet er elke aflevering één iemand vertrekken en slechts twee mensen zullen het noordelijkste punt bereiken.

En hoe mooi dat het land is! De sneeuwstormen en uitgestrekte vlakten en daarbij is het nog een tof bar spel ook, fysiek ontzettend zwaar. Met huskies over de besneeuwde toppen racen, twintig kilometer lopen over de rotsen met zware bagage, ik wil ook ik wil ook!

Gelukkig, aan de deelnemers te zien hoef ik niet echt bekend te zijn, dat scheelt dan weer. Heb je dertig jaar geleden een missverkiezing gewonnen (Irene van der Laar), hup en je zit erin. Bij de naam Dick gaat pas een belletje rinkelen als ik zie dat zijn achternaam Jol is, en wie is in hemelsnaam Christijan?!
En als je dan toch niet echt bekend hoeft te zijn, bij deze: Lieve Avro, mag ik ook een keertje mee?’

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Possess! En daar staan ze dan: elf stralende aspirant Mary Poppins.
Oftewel, de AVRO gaat op zondagavond weer eens Op zoek naar
En dit keer hopen ze dus een ideale Mary Poppins te vinden. Nou, van de Mary Poppins uit mijn jeugd is al na het openingsnummer weinig meer over. In de zwartwit versie vond ik de gouvernante een sympathieke vrouw en wilde ik ook graag aan een paraplu vliegen.

Maar de Nederlandse dames boezemen mij behoorlijk wat angst in. Ze doen een wedstrijdje om de breedste glimlach, terwijl ze waarschijnlijk even daarvoor nog in de kleedkamer vuile vrouwenstreken hebben uitgehaald. Denk aan: een bh-bandje doorknippen, per ongeluk een sigaret tegen een panty duwen en een hoge hak nog even snel doorzagen.
Bij de samenzang werpen ze elkaar verliefde blikken toe, ondertussen denkend: ‘Trut rot op, die hoofdrol is voor míj’.

Gelukkig is het allemaal wel goed te verstaan, het blijft musical dus de nadruk ligt op de arrrticulatie. Wat overigens vreselijk irritant is, die overdreven uitspraak en mimiek.
Misschien oké als je in een theater zit te kijken op honderd meter afstand, maar op tv is het een drama. Al met al een tenenkrommend programma vol nep, nep en nep.

‘Meten is weten, zeg ik altijd maar’, aldus vervelende chefkok Robert in het RTL programma Over de kook. In een restaurant staan elke week vijf amateurkoks te ploeteren om de gasten tevreden te houden.
Voorwaarde voor een kookprogramma lijkt wel dat de chef een eikel moet zijn, zie Gordon Ramsey, Herman den Blijker en dan nu ook Robert Kranenborg.

Dus de slome en slordige amateurkoks hebben het maar zwaar, want de vis is te rauw, er is niet genoeg van het voorgerecht en ga zo maar door. Zelf de Heer wordt er door de chefkok bijgehaald om duidelijk te maken hoe kut het allemaal is.

Ook de kritiek van de gasten is niet mals, er worden nogal wat drieën en vieren uitgedeeld.
De winnaar van de avond is het nagerecht van Edwin. Hij heeft een taart gemaakt met dadels en fudge, en vooral gewonnen omdat de rest van het eten zo slecht was. Ik vraag me echt af waarom je mee zou willen doen aan dit programma: afgezeken worden terwijl je toch echt je best doet. Mijn soep (uit blik) van vanavond is ook zeker niet chefwaardig maar gelukkig ben ik de enige die dat erg hoeft te vinden.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik ben ziek, niet  Mexicaans denk ik. Maar ik voel me wel zo naar dat ik bibberend onder de dekens lig. De televisie helpt me om even niet aan mijn beroerdheid te denken. Ziek zijn betekent voor mij een hele dag televisie kijken, en dat kan alleen maar in een zapdrama eindigen. Want overdag is er of  baby- óf bejaardentelevisie en ik behoor tot geen van deze doelgroepen. Ik zie alleen maar stomme, nieuwerwetse tekenfilms of blijf hangen bij omroep Max of teleshopping. Het geeft me motivatie om heel snel beter te worden, dat wel.

Maar dan, op Nederland Twee wordt om half drie Babar uitgezonden. Babar de olifant, daar heb ik nog een videoband van! Na al die jaren blijkt het nog steeds een fantastische tekenfilm. Het ziet er ook echt goed uit , het is niet zo’n langzame tekenfilm met lelijke kleuren die de kinderen van nu meteen zouden wegzappen.
Het blijft ook grappig, als een slurf een ‘langwerpig ademhalingsapparaat’ wordt genoemd. Pompadour de diplomaat van het koninkrijk van Babar, Cornelius de wijze en de vijanden van Neushoornland. Voor wie ook ziek is, geloof me: Babar werkt.

Als Teletubbies weer begint, ga ik koortsig op zoek naar mijn Babarvideo, wat fijn dat het nog op tv is!

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De koffers zijn uitgepakt, de backpack met inhoud draait nog een rondje in de wasmachine, de vakantie is voorbij. Maar heb geen heimwee naar de olifanten in Afrika of de Mexicaanse griep opgelopen in een Spaanse disco: Nederland is ook mooi! En hier maakte TELEAC een serie over.

In ‘Hollandse wereldwonderen’ worden de acht Nederlandse Unesco werelderfgoederen besproken. De eerste aflevering gaat over de molens van Kinderdijk. Deze molens zijn gebouwd rond 1740 en een voorbeeld van Nederland in haar gevecht tegen water.
 
Het Teleacprogramma gaat over de geschiedenis, het onderhoud en de werking van de molens. Dat vind ik een interessant onderwerp maar vooralsnog zijn het de toeristen die het programma nog een beetje kijkbaar maken. Enthousiaste Amerikanen en Japanners die hun respect uiten over hoe wij nog in de natuur leven, zorgen voor gewilde afwisseling en geven een nieuwe kijk op de molens waar wij zo aan gewend zijn.
Dan de verhalen van de dijkgraaf en molenaar. Die worden met passie verteld, maar de montage is langzaam en de verhalen langdradig. Hoe het nu werkt? Ik weet het niet meer, het is net als bij mijn geschiedenisles op de middelbare school: ene oor in en het andere weer uit.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Lieve Comedy Central,
Ik wil je ontzettend bedanken dat je er bent. Ik kan altijd bij je terecht als ik nog niet wil of kan slapen.

Echt, ik ben zo blij dat je bestaat. Helemaal nadat ik eerst langs alle irritante sexreclames met oma’s of postcodesex heb gezapt. Het schijnt dat die oma’s helemaal niet achter de telefoon zitten trouwens. Lijkt me ook een gek tijdstip voor oma’s om nog wakker te zijn.
Goed, ik dwaal af.

Waar ik dus zo blij mee ben, is dat jij gewoon elke nacht fijne comedy hebt. Laatst ben ik zelfs de hele nacht opgebleven voor de Family Guy marathon. Of die aflevering van South Park over de Scientology, ik zat in m’n eentje voor de televisie hardop te lachen…

En ik ben niet de enige hoor, nee, eigenlijk bekijkt iedereen die ik ken je wel eens.
Zelfs voor series als Becker ben ik je dankbaar, vooral nadat ik voor de derde keer Andries Knevel in de herhaling langs heb zien komen.

Comedy Central, ik hoop dat je nog lang bij me blijft voor het slapen gaan.
En dan nog een verzoekje, wil je Family Guy misschien iets vroeger in de nacht zetten?
Liefs, Kim

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is bijna niet te geloven hoeveel programma’s er te bedenken zijn met eten. Wie kan het lekkerste koken, koken met je buren, met sterren of met een topkok (die tegenwoordig ook tot ster verheven is). En dan nu het zoveelste kookprogramma: Ik kom bij je eten, op RTL 4.

In deze variant gaan diverse RTL presentatoren bij eten ergens in Nederland, bij iemand in de achtertuin of een BN’er.

Irene Moors komt deze aflevering bij Maik de Boer langs in zijn Amsterdamse appartement. Onder het genot van een eendenborstsalade bekijkt Irene het huis en de kledingkast van Maik, inclusief strak gouden slipje uit zijn tijd van gogo-dancer in New York.

Lekker keuvelen met RTL dus en het familiefeest wordt compleet als de barcecue wordt aangestoken bij een stel in Millingen. De inkopen van Ik kom bij je eten worden gedaan bij een Nederlandse supermarkt die ook de sponsor is van het programma. Toch jammer vind ik dat altijd, de tas op tafel is altijd iets te duidelijk in beeld. Is dit nieuwe RTLproefje een leuk programma? Nee, maar stom is het ook niet. Eigenlijk is het er één in het genre van ‘wegkijktelevisie’, waarvan je de inhoud al weer snel vergeten bent wanneer je doorzapt.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Deze keer een serie in het kader van: kennen jullie deze nognognog? Voor iedereen die flauw van de hitte ’s middags wil gaan zitten zappen: De Dukes of Hazzard!

Het nostalgische gevoel komt meteen op als ik de oranjerode auto door de lucht zie vliegen
bij de intro. Mooi ook hoe Bo en Luke in de auto voor een bluescreen met een ventilator op hun hoofd meehobbelen alsof ze écht door de bossen scheuren. Die deuren die niet meer open kunnen, en dat eeuwige countrygepingel!

Bo en Luke regelen een hondje voor het weeskind Terry Lee dat niet meer kan praten van verdriet. En hoepla, de liefde die hij voelt voor de hond doet de kleine Terry Lee weer praten. Ongeveer tegelijkertijd wordt de hond van bad cop Rosco gestolen….dat is verdacht. Maar gelukkig komt het allemaal uiteindelijk weer goed, en heeft iedereen zijn hond.

Wat me wel nu pas opvalt is dat het eigenlijk een ontzettende zoetsappige serie is, met de goeie en de slechte en een moraal in elk verhaal. Maar who cares? Ik vind het fijn om tijdens deze versuffende hitte in gedachten terug te gaan naar mijn moeders bank en te genieten van de avonturen met de Dukes.

Geschreven in opdracht van Sp!ts