Wie denkt dat het programma Ik kom bij je eten draait om Jamai die giechelend bij BN’ers komt gluren of er toevallig een dildo in de kast ligt heeft het mis. Het draait ook niet om medepresentatrice Vivian die in de woonboot van “multi dans- en muziektalent Ellen ten Damme” een openhartig gesprek voert over borstkanker, alhoewel het daar gisteravond wel even op leek.

Nee. Het programma draait om het promoten van een supermarkt die flink heeft betaald voor een primetime reclamespot. Naast een quasi interessante blik in het emotionele leven van Ellen met de “sensationele theatershow”, gaat presentator Koert-Jan langs bij de gewone burgerman die graag barbecuet met supermarktvlees (let op het logo). Dit keer werd er op de familiecamping in Hulsberg (he gezellig) een barbecue aangelegd door “dé barbecue expert” van de supermarkt.

Dat resulteert in totaal nietszeggende keuvel-tv waarmee RTL4 en de adverteerder weinig subtiel de kassa willen laten rinkelen. Niveau verstand op nul en even naar de bewegende plaatjes en praatjes staren dus.

Het enige voordeel is dat RTL het tijdperk van gênante sluikreclames definitief achter zich laat. Volgende zomer wordt het gewoon TelSell om 8 uur ’s avonds. En dan is er écht geen excuus meer om niet te zappen. 

Geschreven in opdracht van Sp!ts

In Cash op zolder worden mensen geholpen met het veilen van huiselijk antiek om een lang gekoesterde wens te vervullen. Daarvoor wordt taxateur Frederik opgetrommeld die het een en ander op waarde kan schatten.

Doortje en haar vriend willen bijvoorbeeld een hond. Niet zomaar een hond, maar het liefst een grijze Weimaraner. Kosten voor een puppy: 950 euro. Dan heb je nog geen mand, en die moet er natuurlijk wel komen in “het gezelligste huisje van Eersel”.

Daar wordt onder andere een tafeltje gevonden van ongeveer 250 euro en een stel oude prenten a 200 euro. Een echt schilderij van Willem Knip moet 500 euro opleveren net zoals de Friese staartklok. Maarja, dat is de inschatting van de taxateur, tijdens de veiling kan het nog alle kanten op. Uiteindelijk verdient het stel geen 1500 maar 2550 euro, waarmee hond Sjors makkelijk kan worden aangeschaft.

Het programma is een kopie van het Britse Cash in the attic, met als enig verschil dat daar wel duidelijk wordt gemaakt hoe een veiling precies in elkaar steekt. Bij de Britten is het gezapige middag-tv voor huisvrouwen. De Avro programmeert het ’s avonds voor na de afwas. Prima te kijken als je niets anders hoeft.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voor de eerste keer van die vegetarische Valess-schnitzels. Dat was wat Bertie kookte op de avond dat haar Hans vertrok omdat hij het gezinsleven met drie kinderen niet meer aankon en gevoelens kreeg voor andere vrouwen. Na vijf jaar is Hans terug bij Bertie en zitten ze weer aan dezelfde keukentafel, beiden weten inmiddels dondersgoed dat De Liefde soms veel weg heeft van een etterende steenpuist waarvan de pus nooit helemaal opdroogt.

En zij niet alleen. Het zal je maar overkomen dat je trouwt met een man die toch liever een vrouw wil zijn, die verliefd wordt op zijn renfiets of die toch de oorlogsverslaggeving niet wil opgeven. Wat moet je dan? Elkaar leren accepteren, laat VPRO’s Café de liefde zien. In reportages die bij vlagen tenenkrommend gênant zijn, maar een eerlijke kijk geven op het leven van geliefden.

De Liefde is een gevecht. Het is smachten, wachten, pijn lijden en eindeloos geduld oefenen. Dat laatste had Bertie, die wederom wordt omhelsd door Hans als ze achter haar fornuis weer zijn dagelijkse prak bereidt. “Liefde gaat door de maag”, giechelt ze. Maar de pot schaft dit keer geen Valess-schnitzels, die zullen nooit meer op het menu staan.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Vierendertig bh-bandjes losmaken binnen een minuut: te lastig. Zoveel mogelijk wasknijpers vastzetten in je gezicht: te pijnlijk. Binnen vijf minuten een mijl afleggen met een even zware man op je rug: ondoenlijk, én niet goed voor de ballen van de passagier.

Tom Waes probeert in Tomtesterom koste wat het kost in het Guinness Book of Records te komen. Uiteindelijk lukt het hem het record te vestigen voor het snelst verorberen van een een 12 inch pizza van minstens 153 gram. In het recordboek komen blijkt moeilijker dan gedacht.

Als een overjarige Vlaamse rekel probeert Tom met cameraman Nico en geluidsman Pascal te doen wat elke man wel eens zou willen doen. Hij temt een wilde mustang, probeert het Kanaal over te zwemmen, wil paparazzo zijn of sumoworstelaar worden en volgt een cursus tot schlagerzanger mét hitpotentie.

Alles wordt ongedwongen gefilmd en is recht voor zijn raap. Tomtesterom is nachtelijke zomertelevisie op Nederland 3 voor mannen, of voor slapeloze vrouwen die wel eens willen zien wat mannen doen als er geen vrouw in de buurt is.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Televisie op verkiezingsavond betekent kijken naar serieus in de camera fronsende mannen die laten zien dat ze niet echt met touchscreens overweg kunnen. Dit moet anders, dacht de VPRO. En daarom kon iedereen dit jaar zappen naar Kies op 3 waar andere mannen en een vrouw snedig commentaar leveren op Joost en Ferry (en vooral niet op concurrent Frits van RTL4).

Na een kwartier ging de uitzending van de buis en verder op internet. Dat lijkt an sich een stuk aanlokkelijker dan urenlang beelden van partijbijeenkomsten, wachten op de exitpolls en speculatie. Oude stijl verkiezings-tv is eigenlijk oninteressant totdat aan het eind van de avond genoeg stemmen zijn geteld om écht wat te zeggen over de uitkomst.

Nieuwe stijl kies-tv blijkt vooral commentaar op stropdassen en grapjes over het deurbeleid bij het feestje van Wilders. Best aardig, zeker als Wim de Bie af en toe zijn zegje mag doen. Helaas is nieuwe stijl kies-tv ook vooral méér speculatie. Maar dan door mensen die geen flauw benul hebben van wat er nu eigenlijk gebeurt.

Mijn kijkadvies: nodig bij de volgende verkiezingen een paar vrienden uit, zet een kratje bier koud en lever vooral zelf commentaar op Frits, Ferry, Geert en Jan-Peter. Minstens net zo leuk, waarschijnlijk beter, en zeker spannender.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Edward kroop in Amerika beschonken achter het stuur, veroorzaakte een dodelijk ongeluk en reed door. Dan ben je, wat mij betreft, echt een enorm domme lul. Dat vonden de Amerikanen ook: hij kreeg dertig jaar cel.

De EO laat in Vreemde Tralies zien dat het leven in een gevangenis in Alabama geen pretje is. Edward heeft geen privacy, wordt geïntimideerd en er is ‘veel gedonderjaag’. Zijn advocaat, zijn familie en ook Edward zouden beter kunnen leven met de meer gebruikelijke straf van vijf tot zeven jaar.

Het leed van Edward en de zijnen wordt met mededogen in beeld gebracht, inclusief ondersteunend pianomuziekje. Wat helaas ontbreekt is de andere kant van het verhaal. Want laten we wel wezen: ons aller Edward zit natuurlijk niet voor niets in het gevang.

Had de EO ook maar heel even de moeite genomen om te vertellen wie het slachtoffer was of waarom hij van justitie zo’n uitzonderlijke straf kreeg, dan had de kijker zich nog een beetje een beeld kunnen vormen van de werkelijkheid. Niets van dat alles.

Een gemiste kans. Ik durf namelijk te wedden dat er ook een familie bestaat die zou willen dat brave Edward tot het eind der tijden zal rotten in hel.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voor eenieder die het stille verlangen koestert ooit in een Antwerpse kroeg zich in de armen te sluiten van een omfloerst fluisterend Wommelgems’ meisje, lijkt het programma Mag ik u kussen? geschapen. Een verleidingsshow waarin de fine fleur van de Vlaamse vrouwenfluisteraars alleen met woorden het hart van een Belgische deerne proberen te veroveren.

Dat is in dit geval Sofie Lemaire, radiopresentatrice bij Studio Brussel, die direct na opkomst het woord pijpen in de mond neemt en houdt van het woord ‘verhip’. De intellectuele datingshow blijkt alleszins verstoken van erotisch getinte onderbroekenlol.

Met een verhaal over het inspuiten van vloeistof die het hartje van Sofie transparant maakt, komt de moderne casanova er in ieder geval niet. Ook niet met het op grappig bedoelde wijze zingen van Sofie-liedjes.

Eigenlijk was Sofie al vanaf de eerste ronde verknocht aan cabaretier Wim Helsen. Hij zou op haar graf beitelen: “In elk graf ligt er iemand, dat is onbetwist, maar hier ligt er niemand, want ze mag niet gemist.”

Een dagdroom over een lethargische zondag waarop ze samen in ‘één zetel niets denken, maar wel keiveel goesting hebben, én een op zachte toon voorgedragen Franse chanson doen Sofie uiteindelijk bezwijken voor de vraag: “Mag ik u kussen?” Ze verzucht glimlachend: “Ik dacht dat u het nooit zou vragen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Vijf keer was vanavond te zien hoe een zwarte auto tot stilstand kwam tegen de Naald in Apeldoorn. De ravage is groot. De gevolgen verschrikkelijk. Zeven doden omdat een of andere leipe gek het nodig vond zijn Suzuki Swift door de Koninginnedagmenigte te boren. Karst Tates mikte op de koninklijke bus maar was inmiddels zo ver heen dat dat niet lukte. Heel Nederland is in rep en roer.

Dit is reden voor SBS om vlak voor Koninginnedag 2010 een documentaire uit te zenden met de onheilspellende titel: Het Koninginnedagdrama. De marechaussee die Tates aanhield, familieleden van slachtoffers, de te hulp gesnelde medicijnenstudent, de ambulancebroeder en de persfotograaf komen aan bod. Focus: waar stond je? Hoe ging het? Hoe erg was het? Wat deed je?

Maar wat er gebeurd is weet heel Nederland al lang, de verhalen zijn verteld. Dit zorgt voor een weinig verrassende docu met een uur lang overwegend zakelijke, brave interviews doorspekt met steeds dezelfde rampbeelden.

De kijker wordt er in ieder geval niets wijzer van, raakt niet emotioneel betrokken en leert niets nieuws. Het is te hopen dat de komende aflevering over scheldziekte Gilles de la Tourette in de serie “opzienbarende documentaires” wat meer opzien baart.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Opgesloten, mishandeld, gemarteld, gedood, gewurgd. Vergast. De rabbi prevelt deze woorden in een golvend mantra door zijn woeste baard. Bewust kijkt hij niet naar zijn gehoor van overwegend ouderen en een enkele schoolklas, die als grijze massa op hun beurt de rabbi niet wil aankijken.

Voort gaat hij. Nu in het Jiddisch maar met hetzelfde ritme. Slechts één keer verslikt hij zich in zijn eigen tekst: “He-, helaas.” De lucht is strakblauw, de bomen nog kaal. Er fluit een vogel. Een vrouw huilt geruisloos. De rails van kamp Westerbork krullen verwrongen richting hemel. Zeker honderduizend doden vielen er, weet de rabbi: “Honderdduizend keer één.”

Alleen de jas van de 87-jarige Selma Engel-Wijnberg valt op te midden van het door de NOS uitgezonden verdriet. Zij overleefde als enige Nederlandse vrouw concentratiekamp Sobibor, en lijkt met haar lichtgroene jas een voorbode te zijn van de aanstaande lente. Het is de jas van Selma die eraan herinnert dat al dat naars al 65 jaar voorbij is. En het is haar jas die het vetrouwen geeft dat het nooit meer terug komt.

Haar jas geeft hoop, daar waar zij het zelf niet kon opbrengen om te spreken.

Hopelijk blijft Selma nog lang onder ons. Herdenkingen zonder lichtgroene jassen lijken me vreselijk.

Geschreven in opdracht van Spits

Wat mij steeds meer tegenvalt aan de Nederlandse tv is dat er weinig verrassends te zien is. Als je na het werk thuis op de bank ploft kun je namelijk kiezen uit herhalingen van Amerikaanse series, alweer dezelfde gasten en Felix Rottenberg die met zijn maten bij De Wereld Draait Door weer eens de dag doorneemt. Ook zijn er een paar standaard kookprogramma’s. Gaap.

Waar is toch dat innovatieve concept dat de Nederlandse televisiewereld weer eens op zijn grondvesten laat schudden? De Pfaffs kennen we wel, de Mythbusters ook, datzelfde geldt voor De politie op je hielen! en Take me out. Zelfs Friends wordt alwéér herhaald, die serie is godbetert in 2004 beëindigd.

Saai is het doordeweeks, vooral als je niet van voetbal houdt. Politiek is er niets te beleven omdat de regering op zijn gat ligt, en de kort lopende serieprogramma’s van de publieke omroep zijn net afgelopen. We zitten op dit moment in een zwart tv-gat.

Het liefst zou ik de tv voorlopig dan ook uit laten, totdat er weer iets langskomt wat het kijken waardig is.