De kou is uit de lucht, de lente is officieel begonnen en dinsdag was het de dag van de metereologie. Dat maakt het een uitgelezen kans voor de weermannen en -vrouwen om te vertellen wat het Nederlandse volk wil horen: “Het is vanaf nu een extreem warme zonnebrillenbarbecueterrasjeslente!”

Dat heeft de NOS in ieder geval niet begrepen. Weerman Marco Verhoef (saai pak) begint met te melden dat het mooie weer niet aanhoudt. De ‘warmte-eruptie’ gaat langzaam terug naar normale temperaturen: druilerig lenteweer en een graad of 15.

Het NOS Jeugdjournaal is iets positiever en houdt het simpel. Weerkaart in beeld: “Morgen wordt het 18 graden, prima lenteweer.” Voor prima druilerig lenteweer doen we het natuurlijk niet. En op de ‘positieve trend’ van Piet Paulusma hoeven we ook niet te vertrouwen.

Voor het beste mooiweerpraatje kunnen we terecht bij Dennis Wilt bij EditieNL. Dezelfde Dennis is bij RTL Nieuws in hawaïhemd helaas wel wat onheilspellend. Ik luister in ieder geval naar de EditieNL-Dennis: korte rokjes, ijsjes eten en genieten van de prachtige lentedagen.

Niets zo veranderlijk als het weerbericht. Het is lente! Mij kunt u vandaag en morgen herkennen aan een groteske zonnebril, een corduroy-colbert en een witbiertje.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Feest! Dansen, ballonnen, bellen, toeters, slingers! Champoepel voor de hele tent en doe de buren ook maar een fles! RTL Boulevard komt langs! Tenminste, dat zou je denken, maar niets van dat alles. Bij de duizendste uitzending van actualiteitenrubriek EenVandaag is niet te merken dat er wat te vieren valt.

Braaf doet het programma wat het al sinds 2006 doet, en dat is vandaag de gemeenteraadsverkiezingen belichten. Kant is weg bij de SP, Wilders was in Almere, oud-schaatscoach Ab Krook is weer tegen zijn bedoelingen gekozen in de raad van Wijdemeren. Aan presentator Wouter Kurpershoek is niets te merken, hij draagt niet eens een feestelijk bloemetje in zijn knoopsgat om het jubileum te vieren.

Voor de rode loper en een goedgevuld glas moet je bij de commerciëlen zijn. Boulevard staat namelijk wel op de stoep bij Tuschinski waar de vierduizendste aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden wordt vertoond. Veel cocktailjurkjes en hippe pakken.

Dat kan bij de Publieke Omroep natuurlijk niet. Iedereen zou er schande van spreken als de medewerkers van de best bekeken actualiteitenrubriek van ónze belastingcenten een ouderwets bacchanaal zouden aanrichten. Ondenkbaar! De duizendste uitzending van je programma vier je dus zo: “Dit was de duizendste uitzending van EenVandaag. Graag tot morgen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De video Utrecht, laat je horen van Emiel Elgersma heeft de juryprijs gewonnen in de filmwedstrijd Utrecht: mijn stad, mijn stem van de Gemeente Utrecht. Een competitie waarin jongeren worden uitgedaagd om de gemeenteraadsverkiezingen te promoten.

“Er zit een goede spanning in die de kijker meeneemt tot het einde,” aldus de jury. “Het concept kan gerust uitgebreid worden naar andere steden.”

Elgersma is erg blij met de prijs: “Het is natuurlijk geweldig als jouw filmpje wint.” Hij is tevreden met het eindresultaat. “In mijn video heb ik gewerkt met jonge mensen die toevallig langs kwamen op De Neude. Dat is altijd spannend. Je weet niet of mensen willen meewerken, of dat je de juiste gezichten tegenkomt.” Dat laatste vindt hij het mooiste aan zijn eigen film. “Het zijn uitgesproken gezichten, mensen met een mening. Daar hou ik van.”

Er is ook een bekend gezicht van Mediacontainer te terug te zien in de campagnevideo. Saïda Maggé verzorgt de voice-over. “Zoiets belangrijks laat je niet aan het toeval over”, benadrukt Elgersma.

De video van 25 seconden was een van de vijf genomineerden die in aanmerking kwamen voor de juryprijs.

De Streep. Hij is de laatste weken ongenadig hard óf een sprankje hoop voor Nederlandse schaatsupporters en oordeelt rücksichtslos over winst of verlies, over wie het haalt en wie faalt. De Streep is het, die de jongens van de mannen scheidt.

Het mooie aan De Streep is dat hij zich alleen laat zien als het er écht om gaat. Nietsontziend snelt hij dan met dodelijke precisie over het ijs, vlak achter de nieuwe kanshebber aan of voor de vedette uit. Hij vertegenwoordigt namelijk de snelste schaatser van het moment.

De Streep is de enige Olympiër waar supporters het ene moment hartstochtelijk voor kunnen juichen, om hem een paar ritten later hartgrondig te vervloeken. Hij is ook de enige die verloor van Sven Kramer, maar toch won. De Streep is misschien wel de belangrijkste rijder.

Krijgt de Koelbloedige Blauwe sterallures? De publiciteit zoekt hij zeker niet. Het schijnt zelfs dat hij een interviewverzoek van Mart Smeets heeft geweigerd, terwijl de nestor onder de commentatoren beloofde speciaal voor hem een trui aan te trekken.

Wij moeten er alles aan doen om hem gunstig te stemmen. Blijf nog één keer achter ons Streep, dat is alles, bezorg ons nog één keer goud!

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Dat Fanfares niet tot verbroedering leiden weet iedere Nederlander sinds de film Fanfare. In het fictieve dorpje Lagerwiede vochten beconcurrerende Fanfares elkaar al in 1958 de tent uit. Die film hebben de bestuursleden van de Haagse Fanfare Klein maar Dapper duidelijk niet gezien. Het tanende ledental willen ze in de Schilderswijk compenseren met allochtonen: die wonen daar immers genoeg.

Daarbij maken de Hagenezen een cruciale denkfout. Antillianen zijn niet in de wieg gelegd om Berend Botje te trompetteren. Zo ook de Antilliaan die belicht wordt in Welkom in Nederland. Thuis luistert hij naar muziek in zijn moerstaal, swingend en dampend van benedenwindse feestelijkheid. Daarin zitten óók met trompetten, maar geen dapper bestuurslid die dat snapt.

Diezelfde cultuurblindheid is de reden waarom multicultimeidengroep MaxDaWaxx met een Hollandse, een half-Marokkaanse én een donkere schone het niet gaat redden. Toegegeven, dat komt vooral door de Nederlandse manager met pornosnor die gehuld in glad pak meer aandacht lijkt te hebben voor de goedgevulde, schuddende billen van de dames.

De boodschap is duidelijk. Nederlanders zijn te kneuterig om toe te geven dat er meer op deze wereld is dan Oh Oh Den Haag. De Nederlander is muzikaal dapper, maar dom. Tenenkrommende integratie-tv, om je lekker een halfuur aan te ergeren.

En dat mag. Want het is een herhaling.

In Het journaal op 3 wordt het nieuws in zestig seconden verteld. Met een paar beelden en een enkel citaat praten Annechien, Eva of Herman de zeldzame nieuwssnackers in één minuut bij. Gisteren werd een veertienjarig kind gevonden in Haïti, de boktor vreet alle begroeiing in een woonwijk op en de Erasmusbrug is afgesloten vanwege een ijsklomp. Veel meer informatie krijgt de kijker niet.

Een vergelijkbare nieuwsminuut wordt wat later op de avond grotendeels herhaald, en nog later is er een versie van acht minuten. Wat we er mee moeten is mij een raadsel. Geen van de jongeren die niet kijken naar het NOS Journaal zet er de tv voor aan. De kijkcijfers zijn non-existent en ook het aantal views op Uitzending Gemist spreekt boekdelen.

Wie wil er immers de klok horen luiden zonder naderhand te weten waar de klepel hangt? Als de minuut is afgelopen weet je niet meer waar het ‘journaal’ mee begon, van Teletekst word je wijzer. De NOS heeft genoeg budget om iets beters te verzinnen dat meer bestaansrecht heeft en wel een doelgroep weet te bereiken.

Spreekt er dan niets voor dit snackjournaal? Achja, het is in ieder geval korter dan een reclameblok.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

“Het wordt een uitzending met een lach en een traan”, hoor ik Jelle Visser zeggen in de aankondiging van Nederland Helpt Haïti bij EenVandaag. Volgens hem wordt het een mix tussen een harde werkelijkheid maar gaan er ook leuke dingen gebeuren. “Het wordt een spektakel.”

Dat spektakel bestaat uit verschillende optredens. Marco Borsato en Jan Smit komen zingen, Ronald Koeman neemt samen met veel meer BN’ers de telefoon aan om donaties binnen te halen. Zap. RTL Boulevard staat achter de schermen. Annette van Trigt krijgt de ondertitel ‘callgirl’ en André van Duin zingt een duet met Karin Bloemen leren we. Jörgen Raymann zingt ook een moppie mee. “Het is jammer dat je anders nooit zo’n groep bij elkaar krijgt”, ontlokt Winston Gerschtanowitz een andere bekende ‘callgirl’.

Ik word het een beetje zat als ik Dinand Woesthoff samen met Carice van Houten in beeld zie die toegeeft dat als ‘ze een slokje op heeft het hele karaokeboek zingt’. Gaat het nu om Haïti of om het spektakel? Het is natuurlijk verschrikkelijk wat er in Haïti is gebeurd. Direct na de ramp zat ik avond aan avond aan de buis gekluisterd om CNN te volgen.

Ik maak wat ik kan missen over aan Giro 555. Zet de tv uit, en vertrek samen met mijn huisgenoot die ‘ik ben het zat’ mompelt naar de kroeg. Ik lees wel in deze krant hoeveel tientallen miljoenen deze actie heeft opgeleverd.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Comedy Central is ongetwijfeld de beste onderuitzakzender van Nederland. Vooral de hoge dichtheid aan animatieseries zorgt voor hersenloos vermaak. Maar zelfs met de tientallen seizoenen Family Guy, South Park en The Simpsons hebben we alle afleveringen minstens vijf keer gezien. Niet getreurd: vanaf nu is er Futurama. 

Fry is een bijzonder luie twintigjarige loser die zich per ongeluk laat invriezen als hij tijdens de millenniumwisseling een pizza moet bezorgen. Hij ontwaakt in het New York van het jaar 3000 waar ansjovis, zure regen en naaldbomen zijn uitgestorven.

De toekomst bevalt Fry bijzonder goed, totdat hij erachter komt dat hij ook hier niet meer kan zijn dan een saaie bezorger. Hij neemt de benen en komt al snel in contact met de robot Bender, een buizenbuiger van beroep die loopt op alcohol – vooral bier en sterk – die op het punt staat zelfmoord te plegen in een speciaal daarvoor bedoelde zelfmoordcel.

Het mislukt jammerlijk. En dat is fijn voor ons. Wij kunnen vijf seizoenen lang zien hoe Fry bezorger wordt in het intergalactische ruimteschip van zijn verre achterneef. Inclusief eenogige ruimtebabe en oversekste spacekreeft.

Met een biertje op de bank de rest van januari staren naar de Emmy-winnende cartoon van de makers van The Simpsons. 

Comedy Central mag blijven. 

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Programmamakers blinken uit in het maken van hele goedkope televisie. Het allergoedkoopste zijn waarschijnlijk de ‘documentaires’ die we te zien krijgen bij de commerciëlen. Denk aan ‘De 25 meest hilarische huis- tuin en keuken bloopers aller tijden’ van SBS. Daar hebben ze trouwens een hele serie van. Iedere week weer de 25 meest hilarische, teleurstellende of infantiele tv-momenten aller tijden.

Nog goedkoper kan het door gewoon eeuwenoude YouTube-filmpjes in een tv-programma te gooien. Dat kan alleen maar bedoeld zijn voor bejaarden die niet weten wat internet is. Iedereen met een inbelmodem heeft die video’s al lang gezien. Maar er kunnen wel weer een hoop advertenties omheen verkocht worden.

Wie helemaal voor een dubbeltje op de eerste rij wil zitten stemt af op MTV. Zij zijn in Nederland het absolute dieptepunt op het gebied van urenvullende programma’s zonder er een cent voor neer te leggen. In ‘The fabulous life of…’ wordt steevast het leven van een ster besproken zonder de ster te spreken of überhaupt maar bewegend beeld te tonen. Foto’s uit bladen, en een voice-over volstaan. Als ik dat wil zien dan koop ik wel een privé en murmel er zelf wat commentaar bij.

Op het eind van het jaar is een liefhebber als ik helemaal gezegend: jaaroverzicht volgt op jaaroverzicht. Nóg meer geherkauwde informatie. Bij mij blijft de tv -als het even kan- dan ook tot volgend jaar uit.

Het drama dat Onderweg Naar Morgen heet bereikt binnenkort zijn climax. De serie moet van de omroepbonzen van de buis, tijd voor wat nieuws. Daarvoor in de plaats komt jongerenserie SpangaS die zich ongeveer op dezelfde BNN-doelgroep richt.

Waarom ONM verdwijnt is echter een raadsel. De soapserie heeft alles wat een soapserie moet hebben: heel veel goedkoop drama. Papa en zoon, die allebei in hetzelfde ziekenhuis werken doen het allebei met hetzelfde meisje. Die dat wel spannend vindt, maar verscheurd wordt door twijfel. Een vrouw wordt zwaar mishandeld door haar aso-vriend (met verbouwde Opel), én er loopt een kansenmarokkaan rond.

Sinds dat mijn zusje in de puberteit kwam, en ik dus meekeek, is dat zo geweest. Bij Goede Tijden, bij Neighbours, bij Goudkust, bij Heartbreak High. Zelfs bij het 54 jaar draaiende As The World Turns -dat toevallig ook stopt- komen diezelfde bizarre verhalen telkens terug. Vreselijke televisie is het.

Het maakt niet uit, en daarom moet ONM blijven. Om de bijna 400.000 bakvissen die dit dagelijks willen zien. Omdat het lood om oud ijzer is. En om Cees die op de site bekent: “Als ONM verdwijnt, gooi ik mijn TV uit het raam. Dit kan niet, Dit mag niet gebeuren!!!!!”

Dat zou pas écht drámá zijn.

Geschreven in opdracht van Sp!ts