Televisie op verkiezingsavond betekent kijken naar serieus in de camera fronsende mannen die laten zien dat ze niet echt met touchscreens overweg kunnen. Dit moet anders, dacht de VPRO. En daarom kon iedereen dit jaar zappen naar Kies op 3 waar andere mannen en een vrouw snedig commentaar leveren op Joost en Ferry (en vooral niet op concurrent Frits van RTL4).

Na een kwartier ging de uitzending van de buis en verder op internet. Dat lijkt an sich een stuk aanlokkelijker dan urenlang beelden van partijbijeenkomsten, wachten op de exitpolls en speculatie. Oude stijl verkiezings-tv is eigenlijk oninteressant totdat aan het eind van de avond genoeg stemmen zijn geteld om écht wat te zeggen over de uitkomst.

Nieuwe stijl kies-tv blijkt vooral commentaar op stropdassen en grapjes over het deurbeleid bij het feestje van Wilders. Best aardig, zeker als Wim de Bie af en toe zijn zegje mag doen. Helaas is nieuwe stijl kies-tv ook vooral méér speculatie. Maar dan door mensen die geen flauw benul hebben van wat er nu eigenlijk gebeurt.

Mijn kijkadvies: nodig bij de volgende verkiezingen een paar vrienden uit, zet een kratje bier koud en lever vooral zelf commentaar op Frits, Ferry, Geert en Jan-Peter. Minstens net zo leuk, waarschijnlijk beter, en zeker spannender.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Edward kroop in Amerika beschonken achter het stuur, veroorzaakte een dodelijk ongeluk en reed door. Dan ben je, wat mij betreft, echt een enorm domme lul. Dat vonden de Amerikanen ook: hij kreeg dertig jaar cel.

De EO laat in Vreemde Tralies zien dat het leven in een gevangenis in Alabama geen pretje is. Edward heeft geen privacy, wordt geïntimideerd en er is ‘veel gedonderjaag’. Zijn advocaat, zijn familie en ook Edward zouden beter kunnen leven met de meer gebruikelijke straf van vijf tot zeven jaar.

Het leed van Edward en de zijnen wordt met mededogen in beeld gebracht, inclusief ondersteunend pianomuziekje. Wat helaas ontbreekt is de andere kant van het verhaal. Want laten we wel wezen: ons aller Edward zit natuurlijk niet voor niets in het gevang.

Had de EO ook maar heel even de moeite genomen om te vertellen wie het slachtoffer was of waarom hij van justitie zo’n uitzonderlijke straf kreeg, dan had de kijker zich nog een beetje een beeld kunnen vormen van de werkelijkheid. Niets van dat alles.

Een gemiste kans. Ik durf namelijk te wedden dat er ook een familie bestaat die zou willen dat brave Edward tot het eind der tijden zal rotten in hel.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voor eenieder die het stille verlangen koestert ooit in een Antwerpse kroeg zich in de armen te sluiten van een omfloerst fluisterend Wommelgems’ meisje, lijkt het programma Mag ik u kussen? geschapen. Een verleidingsshow waarin de fine fleur van de Vlaamse vrouwenfluisteraars alleen met woorden het hart van een Belgische deerne proberen te veroveren.

Dat is in dit geval Sofie Lemaire, radiopresentatrice bij Studio Brussel, die direct na opkomst het woord pijpen in de mond neemt en houdt van het woord ‘verhip’. De intellectuele datingshow blijkt alleszins verstoken van erotisch getinte onderbroekenlol.

Met een verhaal over het inspuiten van vloeistof die het hartje van Sofie transparant maakt, komt de moderne casanova er in ieder geval niet. Ook niet met het op grappig bedoelde wijze zingen van Sofie-liedjes.

Eigenlijk was Sofie al vanaf de eerste ronde verknocht aan cabaretier Wim Helsen. Hij zou op haar graf beitelen: “In elk graf ligt er iemand, dat is onbetwist, maar hier ligt er niemand, want ze mag niet gemist.”

Een dagdroom over een lethargische zondag waarop ze samen in ‘één zetel niets denken, maar wel keiveel goesting hebben, én een op zachte toon voorgedragen Franse chanson doen Sofie uiteindelijk bezwijken voor de vraag: “Mag ik u kussen?” Ze verzucht glimlachend: “Ik dacht dat u het nooit zou vragen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Vijf keer was vanavond te zien hoe een zwarte auto tot stilstand kwam tegen de Naald in Apeldoorn. De ravage is groot. De gevolgen verschrikkelijk. Zeven doden omdat een of andere leipe gek het nodig vond zijn Suzuki Swift door de Koninginnedagmenigte te boren. Karst Tates mikte op de koninklijke bus maar was inmiddels zo ver heen dat dat niet lukte. Heel Nederland is in rep en roer.

Dit is reden voor SBS om vlak voor Koninginnedag 2010 een documentaire uit te zenden met de onheilspellende titel: Het Koninginnedagdrama. De marechaussee die Tates aanhield, familieleden van slachtoffers, de te hulp gesnelde medicijnenstudent, de ambulancebroeder en de persfotograaf komen aan bod. Focus: waar stond je? Hoe ging het? Hoe erg was het? Wat deed je?

Maar wat er gebeurd is weet heel Nederland al lang, de verhalen zijn verteld. Dit zorgt voor een weinig verrassende docu met een uur lang overwegend zakelijke, brave interviews doorspekt met steeds dezelfde rampbeelden.

De kijker wordt er in ieder geval niets wijzer van, raakt niet emotioneel betrokken en leert niets nieuws. Het is te hopen dat de komende aflevering over scheldziekte Gilles de la Tourette in de serie “opzienbarende documentaires” wat meer opzien baart.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Opgesloten, mishandeld, gemarteld, gedood, gewurgd. Vergast. De rabbi prevelt deze woorden in een golvend mantra door zijn woeste baard. Bewust kijkt hij niet naar zijn gehoor van overwegend ouderen en een enkele schoolklas, die als grijze massa op hun beurt de rabbi niet wil aankijken.

Voort gaat hij. Nu in het Jiddisch maar met hetzelfde ritme. Slechts één keer verslikt hij zich in zijn eigen tekst: “He-, helaas.” De lucht is strakblauw, de bomen nog kaal. Er fluit een vogel. Een vrouw huilt geruisloos. De rails van kamp Westerbork krullen verwrongen richting hemel. Zeker honderduizend doden vielen er, weet de rabbi: “Honderdduizend keer één.”

Alleen de jas van de 87-jarige Selma Engel-Wijnberg valt op te midden van het door de NOS uitgezonden verdriet. Zij overleefde als enige Nederlandse vrouw concentratiekamp Sobibor, en lijkt met haar lichtgroene jas een voorbode te zijn van de aanstaande lente. Het is de jas van Selma die eraan herinnert dat al dat naars al 65 jaar voorbij is. En het is haar jas die het vetrouwen geeft dat het nooit meer terug komt.

Haar jas geeft hoop, daar waar zij het zelf niet kon opbrengen om te spreken.

Hopelijk blijft Selma nog lang onder ons. Herdenkingen zonder lichtgroene jassen lijken me vreselijk.

Geschreven in opdracht van Spits

Wat mij steeds meer tegenvalt aan de Nederlandse tv is dat er weinig verrassends te zien is. Als je na het werk thuis op de bank ploft kun je namelijk kiezen uit herhalingen van Amerikaanse series, alweer dezelfde gasten en Felix Rottenberg die met zijn maten bij De Wereld Draait Door weer eens de dag doorneemt. Ook zijn er een paar standaard kookprogramma’s. Gaap.

Waar is toch dat innovatieve concept dat de Nederlandse televisiewereld weer eens op zijn grondvesten laat schudden? De Pfaffs kennen we wel, de Mythbusters ook, datzelfde geldt voor De politie op je hielen! en Take me out. Zelfs Friends wordt alwéér herhaald, die serie is godbetert in 2004 beëindigd.

Saai is het doordeweeks, vooral als je niet van voetbal houdt. Politiek is er niets te beleven omdat de regering op zijn gat ligt, en de kort lopende serieprogramma’s van de publieke omroep zijn net afgelopen. We zitten op dit moment in een zwart tv-gat.

Het liefst zou ik de tv voorlopig dan ook uit laten, totdat er weer iets langskomt wat het kijken waardig is.

De kou is uit de lucht, de lente is officieel begonnen en dinsdag was het de dag van de metereologie. Dat maakt het een uitgelezen kans voor de weermannen en -vrouwen om te vertellen wat het Nederlandse volk wil horen: “Het is vanaf nu een extreem warme zonnebrillenbarbecueterrasjeslente!”

Dat heeft de NOS in ieder geval niet begrepen. Weerman Marco Verhoef (saai pak) begint met te melden dat het mooie weer niet aanhoudt. De ‘warmte-eruptie’ gaat langzaam terug naar normale temperaturen: druilerig lenteweer en een graad of 15.

Het NOS Jeugdjournaal is iets positiever en houdt het simpel. Weerkaart in beeld: “Morgen wordt het 18 graden, prima lenteweer.” Voor prima druilerig lenteweer doen we het natuurlijk niet. En op de ‘positieve trend’ van Piet Paulusma hoeven we ook niet te vertrouwen.

Voor het beste mooiweerpraatje kunnen we terecht bij Dennis Wilt bij EditieNL. Dezelfde Dennis is bij RTL Nieuws in hawaïhemd helaas wel wat onheilspellend. Ik luister in ieder geval naar de EditieNL-Dennis: korte rokjes, ijsjes eten en genieten van de prachtige lentedagen.

Niets zo veranderlijk als het weerbericht. Het is lente! Mij kunt u vandaag en morgen herkennen aan een groteske zonnebril, een corduroy-colbert en een witbiertje.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Feest! Dansen, ballonnen, bellen, toeters, slingers! Champoepel voor de hele tent en doe de buren ook maar een fles! RTL Boulevard komt langs! Tenminste, dat zou je denken, maar niets van dat alles. Bij de duizendste uitzending van actualiteitenrubriek EenVandaag is niet te merken dat er wat te vieren valt.

Braaf doet het programma wat het al sinds 2006 doet, en dat is vandaag de gemeenteraadsverkiezingen belichten. Kant is weg bij de SP, Wilders was in Almere, oud-schaatscoach Ab Krook is weer tegen zijn bedoelingen gekozen in de raad van Wijdemeren. Aan presentator Wouter Kurpershoek is niets te merken, hij draagt niet eens een feestelijk bloemetje in zijn knoopsgat om het jubileum te vieren.

Voor de rode loper en een goedgevuld glas moet je bij de commerciëlen zijn. Boulevard staat namelijk wel op de stoep bij Tuschinski waar de vierduizendste aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden wordt vertoond. Veel cocktailjurkjes en hippe pakken.

Dat kan bij de Publieke Omroep natuurlijk niet. Iedereen zou er schande van spreken als de medewerkers van de best bekeken actualiteitenrubriek van ónze belastingcenten een ouderwets bacchanaal zouden aanrichten. Ondenkbaar! De duizendste uitzending van je programma vier je dus zo: “Dit was de duizendste uitzending van EenVandaag. Graag tot morgen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De video Utrecht, laat je horen van Emiel Elgersma heeft de juryprijs gewonnen in de filmwedstrijd Utrecht: mijn stad, mijn stem van de Gemeente Utrecht. Een competitie waarin jongeren worden uitgedaagd om de gemeenteraadsverkiezingen te promoten.

“Er zit een goede spanning in die de kijker meeneemt tot het einde,” aldus de jury. “Het concept kan gerust uitgebreid worden naar andere steden.”

Elgersma is erg blij met de prijs: “Het is natuurlijk geweldig als jouw filmpje wint.” Hij is tevreden met het eindresultaat. “In mijn video heb ik gewerkt met jonge mensen die toevallig langs kwamen op De Neude. Dat is altijd spannend. Je weet niet of mensen willen meewerken, of dat je de juiste gezichten tegenkomt.” Dat laatste vindt hij het mooiste aan zijn eigen film. “Het zijn uitgesproken gezichten, mensen met een mening. Daar hou ik van.”

Er is ook een bekend gezicht van Mediacontainer te terug te zien in de campagnevideo. Saïda Maggé verzorgt de voice-over. “Zoiets belangrijks laat je niet aan het toeval over”, benadrukt Elgersma.

De video van 25 seconden was een van de vijf genomineerden die in aanmerking kwamen voor de juryprijs.

De Streep. Hij is de laatste weken ongenadig hard óf een sprankje hoop voor Nederlandse schaatsupporters en oordeelt rücksichtslos over winst of verlies, over wie het haalt en wie faalt. De Streep is het, die de jongens van de mannen scheidt.

Het mooie aan De Streep is dat hij zich alleen laat zien als het er écht om gaat. Nietsontziend snelt hij dan met dodelijke precisie over het ijs, vlak achter de nieuwe kanshebber aan of voor de vedette uit. Hij vertegenwoordigt namelijk de snelste schaatser van het moment.

De Streep is de enige Olympiër waar supporters het ene moment hartstochtelijk voor kunnen juichen, om hem een paar ritten later hartgrondig te vervloeken. Hij is ook de enige die verloor van Sven Kramer, maar toch won. De Streep is misschien wel de belangrijkste rijder.

Krijgt de Koelbloedige Blauwe sterallures? De publiciteit zoekt hij zeker niet. Het schijnt zelfs dat hij een interviewverzoek van Mart Smeets heeft geweigerd, terwijl de nestor onder de commentatoren beloofde speciaal voor hem een trui aan te trekken.

Wij moeten er alles aan doen om hem gunstig te stemmen. Blijf nog één keer achter ons Streep, dat is alles, bezorg ons nog één keer goud!

Geschreven in opdracht van Sp!ts