Dat Fanfares niet tot verbroedering leiden weet iedere Nederlander sinds de film Fanfare. In het fictieve dorpje Lagerwiede vochten beconcurrerende Fanfares elkaar al in 1958 de tent uit. Die film hebben de bestuursleden van de Haagse Fanfare Klein maar Dapper duidelijk niet gezien. Het tanende ledental willen ze in de Schilderswijk compenseren met allochtonen: die wonen daar immers genoeg.

Daarbij maken de Hagenezen een cruciale denkfout. Antillianen zijn niet in de wieg gelegd om Berend Botje te trompetteren. Zo ook de Antilliaan die belicht wordt in Welkom in Nederland. Thuis luistert hij naar muziek in zijn moerstaal, swingend en dampend van benedenwindse feestelijkheid. Daarin zitten óók met trompetten, maar geen dapper bestuurslid die dat snapt.

Diezelfde cultuurblindheid is de reden waarom multicultimeidengroep MaxDaWaxx met een Hollandse, een half-Marokkaanse én een donkere schone het niet gaat redden. Toegegeven, dat komt vooral door de Nederlandse manager met pornosnor die gehuld in glad pak meer aandacht lijkt te hebben voor de goedgevulde, schuddende billen van de dames.

De boodschap is duidelijk. Nederlanders zijn te kneuterig om toe te geven dat er meer op deze wereld is dan Oh Oh Den Haag. De Nederlander is muzikaal dapper, maar dom. Tenenkrommende integratie-tv, om je lekker een halfuur aan te ergeren.

En dat mag. Want het is een herhaling.

In Het journaal op 3 wordt het nieuws in zestig seconden verteld. Met een paar beelden en een enkel citaat praten Annechien, Eva of Herman de zeldzame nieuwssnackers in één minuut bij. Gisteren werd een veertienjarig kind gevonden in Haïti, de boktor vreet alle begroeiing in een woonwijk op en de Erasmusbrug is afgesloten vanwege een ijsklomp. Veel meer informatie krijgt de kijker niet.

Een vergelijkbare nieuwsminuut wordt wat later op de avond grotendeels herhaald, en nog later is er een versie van acht minuten. Wat we er mee moeten is mij een raadsel. Geen van de jongeren die niet kijken naar het NOS Journaal zet er de tv voor aan. De kijkcijfers zijn non-existent en ook het aantal views op Uitzending Gemist spreekt boekdelen.

Wie wil er immers de klok horen luiden zonder naderhand te weten waar de klepel hangt? Als de minuut is afgelopen weet je niet meer waar het ‘journaal’ mee begon, van Teletekst word je wijzer. De NOS heeft genoeg budget om iets beters te verzinnen dat meer bestaansrecht heeft en wel een doelgroep weet te bereiken.

Spreekt er dan niets voor dit snackjournaal? Achja, het is in ieder geval korter dan een reclameblok.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

“Het wordt een uitzending met een lach en een traan”, hoor ik Jelle Visser zeggen in de aankondiging van Nederland Helpt Haïti bij EenVandaag. Volgens hem wordt het een mix tussen een harde werkelijkheid maar gaan er ook leuke dingen gebeuren. “Het wordt een spektakel.”

Dat spektakel bestaat uit verschillende optredens. Marco Borsato en Jan Smit komen zingen, Ronald Koeman neemt samen met veel meer BN’ers de telefoon aan om donaties binnen te halen. Zap. RTL Boulevard staat achter de schermen. Annette van Trigt krijgt de ondertitel ‘callgirl’ en André van Duin zingt een duet met Karin Bloemen leren we. Jörgen Raymann zingt ook een moppie mee. “Het is jammer dat je anders nooit zo’n groep bij elkaar krijgt”, ontlokt Winston Gerschtanowitz een andere bekende ‘callgirl’.

Ik word het een beetje zat als ik Dinand Woesthoff samen met Carice van Houten in beeld zie die toegeeft dat als ‘ze een slokje op heeft het hele karaokeboek zingt’. Gaat het nu om Haïti of om het spektakel? Het is natuurlijk verschrikkelijk wat er in Haïti is gebeurd. Direct na de ramp zat ik avond aan avond aan de buis gekluisterd om CNN te volgen.

Ik maak wat ik kan missen over aan Giro 555. Zet de tv uit, en vertrek samen met mijn huisgenoot die ‘ik ben het zat’ mompelt naar de kroeg. Ik lees wel in deze krant hoeveel tientallen miljoenen deze actie heeft opgeleverd.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Comedy Central is ongetwijfeld de beste onderuitzakzender van Nederland. Vooral de hoge dichtheid aan animatieseries zorgt voor hersenloos vermaak. Maar zelfs met de tientallen seizoenen Family Guy, South Park en The Simpsons hebben we alle afleveringen minstens vijf keer gezien. Niet getreurd: vanaf nu is er Futurama.

Fry is een bijzonder luie twintigjarige loser die zich per ongeluk laat invriezen als hij tijdens de millenniumwisseling een pizza moet bezorgen. Hij ontwaakt in het New York van het jaar 3000 waar ansjovis, zure regen en naaldbomen zijn uitgestorven.

De toekomst bevalt Fry bijzonder goed, totdat hij erachter komt dat hij ook hier niet meer kan zijn dan een saaie bezorger. Hij neemt de benen en komt al snel in contact met de robot Bender, een buizenbuiger van beroep die loopt op alcohol – vooral bier en sterk – die op het punt staat zelfmoord te plegen in een speciaal daarvoor bedoelde zelfmoordcel.

Het mislukt jammerlijk. En dat is fijn voor ons. Wij kunnen vijf seizoenen lang zien hoe Fry bezorger wordt in het intergalactische ruimteschip van zijn verre achterneef. Inclusief eenogige ruimtebabe en oversekste spacekreeft.

Met een biertje op de bank de rest van januari staren naar de Emmy-winnende cartoon van de makers van The Simpsons.

Comedy Central mag blijven.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Programmamakers blinken uit in het maken van hele goedkope televisie. Het allergoedkoopste zijn waarschijnlijk de ‘documentaires’ die we te zien krijgen bij de commerciëlen. Denk aan ‘De 25 meest hilarische huis- tuin en keuken bloopers aller tijden’ van SBS. Daar hebben ze trouwens een hele serie van. Iedere week weer de 25 meest hilarische, teleurstellende of infantiele tv-momenten aller tijden.

Nog goedkoper kan het door gewoon eeuwenoude YouTube-filmpjes in een tv-programma te gooien. Dat kan alleen maar bedoeld zijn voor bejaarden die niet weten wat internet is. Iedereen met een inbelmodem heeft die video’s al lang gezien. Maar er kunnen wel weer een hoop advertenties omheen verkocht worden.

Wie helemaal voor een dubbeltje op de eerste rij wil zitten stemt af op MTV. Zij zijn in Nederland het absolute dieptepunt op het gebied van urenvullende programma’s zonder er een cent voor neer te leggen. In ‘The fabulous life of…’ wordt steevast het leven van een ster besproken zonder de ster te spreken of überhaupt maar bewegend beeld te tonen. Foto’s uit bladen, en een voice-over volstaan. Als ik dat wil zien dan koop ik wel een privé en murmel er zelf wat commentaar bij.

Op het eind van het jaar is een liefhebber als ik helemaal gezegend: jaaroverzicht volgt op jaaroverzicht. Nóg meer geherkauwde informatie. Bij mij blijft de tv -als het even kan- dan ook tot volgend jaar uit.

Het drama dat Onderweg Naar Morgen heet bereikt binnenkort zijn climax. De serie moet van de omroepbonzen van de buis, tijd voor wat nieuws. Daarvoor in de plaats komt jongerenserie SpangaS die zich ongeveer op dezelfde BNN-doelgroep richt.

Waarom ONM verdwijnt is echter een raadsel. De soapserie heeft alles wat een soapserie moet hebben: heel veel goedkoop drama. Papa en zoon, die allebei in hetzelfde ziekenhuis werken doen het allebei met hetzelfde meisje. Die dat wel spannend vindt, maar verscheurd wordt door twijfel. Een vrouw wordt zwaar mishandeld door haar aso-vriend (met verbouwde Opel), én er loopt een kansenmarokkaan rond.

Sinds dat mijn zusje in de puberteit kwam, en ik dus meekeek, is dat zo geweest. Bij Goede Tijden, bij Neighbours, bij Goudkust, bij Heartbreak High. Zelfs bij het 54 jaar draaiende As The World Turns -dat toevallig ook stopt- komen diezelfde bizarre verhalen telkens terug. Vreselijke televisie is het.

Het maakt niet uit, en daarom moet ONM blijven. Om de bijna 400.000 bakvissen die dit dagelijks willen zien. Omdat het lood om oud ijzer is. En om Cees die op de site bekent: “Als ONM verdwijnt, gooi ik mijn TV uit het raam. Dit kan niet, Dit mag niet gebeuren!!!!!”

Dat zou pas écht drámá zijn.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Op Discovery Channel lijkt het tegenwoordig of alles EXTREME! moet zijn. Houthakken? EXTREME! Slopen? EXTREME! Survival? EXTREME! Architectuur? EXTREME!

‘Extreme’ dient hierbij uitgesproken te worden door een grote, ruige man die in één keer een blikje energiedrank achterover gooit, dit blikje tegen zijn hoofd in elkaar drukt, op tafel slaat en met een diepe gruntstem brult: EXTRRREEEEME! (Sla daarbij drie keer als een gorilla op je borst) Daar houden mannen namelijk van, zo zal ongetwijfeld uit uitgebreide kijkersonderzoeken blijken.

Deze programma’s blinken vooral uit in een extreem spannende voice over waarin iedere vijf minuten wordt benadrukt hoe EXTREME! alles wel niet is. De praktijk is meestal weerbarstiger.

In Extreme Explosions bijvoorbeeld, waarin grote gebouwen vakkundig worden opgeblazen, staat het hele programma de veiligheid voorop. Tegen het eind wordt het gebouw in kwestie heus wel opgeblazen. Maar dat is meer een minitieus georkestreerde finale na een EXTREME! goede voorbereiding, dan de gorillaversie waarmee het woord in de reclame wordt gebruld.

Het is alsof je kijkt naar een rally van de meest brute Hell’s Angels chainwhip gang die allemaal hun schoonmoeder in het zijspan hebben zitten. Daarom voorspel ik volgend seizoen bij Discovery: EXTREME! Kantklossen, EXTREME! Gootsteen ontstoppen en EXTREME! Stoepje vegen. Lekker, met een kopje muntthee, speciaal voor échte mannen.

Kabouter Wesley is een doodnormale, Belgische kabouter die in een paddestoel woont. Maar hij is wel een kabouter met een kort lontje én een slecht humeur. Zo vindt hij het vreselijk dat hij de lotto alweer niet wint, terwijl hij toch zo dichtbij zat met lotnummer 2.

Met een welgemeend ‘godmiljaar!’ stormt hij zijn paddestoel uit om de eerste de beste margriet die hij tegenkomt uit te schelden voor ‘nazibloem!’. Wesley vertrapt de bloem en rukt direct de snavel van de kop van de eerste de beste ‘vuile teringlijster’ af. Dat zal niemand verbazen, Wesley is namelijk net ‘tien mijoen miljard’ misgelopen en moet zijn woede koelen.

Het wordt nog erger als blijkt dat hij wél gewonnen heeft. GODMILJAAR! Maar de nazibloem heeft het lot gevonden en incasseert de prijs, nu opgelopen tot honderd miljoen miljard. Daar wordt een tank van aangeschaft waarmee Kabouter Wesley de volle laag krijgt. BAM! De politie komt erbij, maar Jezus redt de dag. Einde.

Kabouter Wesley is de kinderachtigste, onbeschoftste en slechtst getekende kabouter op de televisie; die met zijn gedrag precies de oergevoelens van de mensheid personificeert.

Maandag bij de Belgische Man Bijt Hond en doordeweeks gewoon op YouTube. Kijken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Mediacontainer was aanwezig op de borrel van Dutch Media Professionals en vroeg Villamedia hoofdredacteur Dolf Rogmans wat hij vindt van de Revu, die de mailbox van staatssecretaris Jack de Vries van Defensie kraakten. Een videoverslag.

In de categorie ‘weet wat je eet-programma’s’ is de Keuringsdienst van Waarde er een om zeker niet over te slaan. Zo kwam Nederland erachter dat ham wordt opgespoten met water en dat mandarijnen worden gepeld met gootsteenontstopper en zwavelzuur, dat haalt het velletje weg.

Nu de zomer voorbij is en iedereen weer diep in zijn kraag gedoken door de herfstkou naar huis mag, zijn ze terug. En gisteravond ging het om hoeveelheden ijzer; in cornflakes wel te verstaan. Rondje bellen met verschillende klantenservices dus. Uiteraard wordt er een meneer Staal gevonden om te vragen naar het ijzer in de ontbijtgranen. Ook legt een allervriendelijkste mevrouw uit dat er ‘geen hek in je cornflakes zit’.

Even testen dan maar met een echte wetenschapper. Een Kelloggs cornflake wordt voor de ogen van de vol ongeloof toekijkende voedselexpert met een magneet verplaatst. Een proef toont aan: er zit dan misschien geen hek in je cornflakes, maar dit lijkt wel verdomd veel op gemalen fietswrakken. De Voedsel en Waren Autoriteit laat telefonisch weten dat als er echt ijzerschaafsel in de granen zit, het product uit de handel wordt gehaald.

Gelukkig hou ik niet van cornflakes, anders had ik ze vanochtend zeker laten staan.

Geschreven in opdracht van Sp!ts