Foto: NCRV

Wie net zo’n fan is van Joris Linssen als ik, weet dat hij een ster is in mooie verhalen maken. Niet voor niets dus dat de NCRV hem naar Zuid-Afrika heeft gestuurd om daar vijf kinderen uit Hanover Park (bij Kaapstad) te portretteren. In Joris en de jonge helden van Zuid-Afrika zien we hoe het is om te ‘leven in de schaduw van het stadion’, waar vrijdag het WK losbarst.

“Als je een politieauto ziet dan weet je dat er iemand is neergestoken. Dan is het beter om drie dagen thuis te blijven.” De 14-jarige Ridhaa groeit op in een buurt waar al jaren oorlogen woeden tussen bendes. Voetballen is zijn lust en zijn leven en dé manier om uit handen te blijven van die bendes: “Ik wil voetballer worden, om te laten zien dat je hier ook iets kunt bereiken.”

Hoewel het interviewen van kinderen moeilijk is, lukt het Linssen heel goed om de jongen mooie uitspraken te laten doen. Ik krijg kippenvel als hij hem meeneemt naar het WK-stadion in Kaapstad, om even aan het gras te voelen en te ruiken. De jongen draait rond, met zijn armen in de lucht, alsof hij een overwinning heeft bereikt. Met dit beeld is mijn hart gestolen. Ik kijk woensdagavond naar deel twee.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Stel: je komt te overlijden. Wat moet er dan met je spullen gebeuren? Ik had daar nog nooit over nagedacht tot gisteravond. Ik keek namelijk naar De Nalatenschap, een programma van omroep Max, waarin elke keer een overleden persoon centraal staat die zijn of haar bezittingen heeft nagelaten aan een goed doel. Gisteravond draaide het programma om Antje de Jager, een vrouw die op 96-jarige leeftijd overleed en ruim vijftigduizend euro voor het goede doel Oxfam Novib achterliet.

Al is het onderwerp heel triest, de programmamakers weten het mooi te brengen. Middels foto’s en spulletjes krijgt de kijker een idee van wie Antje was. Antje was een teruggetrokken vrouw, die vroeger in het verzet zat. En als we de verhalen van de enige bekende die nog wel eens bij Antje over de vloer kwam mogen geloven, was ze een beetje de Hannie Schaft van Amsterdam. Ik smul van deze verhalen.

Jammer dat deze mooie speurtocht door het huis van Antje afgewisseld moet worden met informatie over het goede doel en hoe de kijker óók de eigendommen kan nalaten aan dat betreffende doel. Dat stoort me. Maar omdat ik niet tot de beoogde doelgroep behoor, vergeef ik het Max. Het is goed van Max om de kijkers te laten nadenken over de nalatenschap..

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Stel je voor dat je een klemmetje op je neus hebt, door een rietje moet ademen en ook nog eens moet sporten. Dat is precies wat Myrna Goossen gisteravond deed in het programma BN-ers in de zorg: Leven zonder lucht, om te ervaren hoe astmapatiënten zich voelen. Wanneer ze het rietje uit haar mond haalt, snakt ze naar adem.

Het is een mooi stukje uit het Avro-programma, waarin BN’ers een dag op pad gaan met, in dit geval, astmapatiënten. Goossen bezoekt de 15-jarige Sharon die doordeweeks in een Astmacentrum woont en Toine van Peperstraten loopt een dagje mee met de 38-jarige Dennis, die laat zien hoe benauwd hij het krijgt als hij zijn medicijnen niet neemt.

Ondanks dat ene mooie stukje vind ik het programma vervelend: als er één ding is waar ik niet van houd, is het wel stiekeme reclame, in dit geval voor het Astmafonds. Na wat googelen ben ik niet verbaasd te lezen dat er deze week gecollecteerd wordt. Bovendien bevat het weinig shockerende scènes. Het is dat ik zélf een Astmapatiënt ben, maar anders had ik na het kijken van dit programma niet geweten hoe het moet zijn om te leven zonder lucht…

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik kijk naar het Kinderziekenhuis op Nederland 1, maar mijn gedachten dwalen continu af naar Ruben, het negenjarige kind dat in Tripoli als enige de vliegtuigramp heeft overleefd en nu wereldberoemd is. Het ouderloze kind ligt in een ziekenhuis met doktoren die een vreemde taal spreken. Met hem vergeleken hebben de kinderen die gisteravond in het televisieprogramma van de Avro te zien waren het heel goed…

Maar op het moment dat ik mezelf ‘ach gos’ hoor roepen, besef ik dat mijn aandacht naar het programma is verplaatst. Schattig toch, hoe blij kleine kindjes na een doktersbezoek kunnen zijn met een ballon van stripfiguur Dora en ook hoe stoer ze zijn ook al moeten ze bijna onder het mes. En neem dan die artsen, die geduldig en stap voor stap uitleggen wat er met het kind aan de hand is en wat het staat te gebeuren.

Ik houd niet zo van de meeste ziekenhuisprogramma’s, want ik hoef niet zo nodig met operaties mee te kijken. Maar het Kinderziekenhuis houdt het beschaafd. En niet alleen door die lieve kindjes maar ook door die geduldige artsen blijf ik kijken. Een ontroerend programma, dat een kijkje in de keuken van een ziekenhuis geeft. Hopelijk heeft Ruben net zulke lieve artsen als die ik gisteravond in het programma zag.

geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: www.koffietijd.nl

Wie gisteren tussen tien en elf uur ’s ochtends geen paasverplichtingen had, maar wel ‘wat tijd voor zichzelf’ wilde nemen voor de televisie, kan het niet zijn ontgaan: het lifestyleprogramma Koffietijd is na negen jaar terug op RTL 4.

Presentatrices Loretta Schrijver en Quinty Trustfull nemen elke dag ‘gezellig tijd voor de keuken’, ‘gezellig tijd voor het Koffietijdspel’ en ‘gezellig tijd voor de gast van de dag’. En het duo is daarvoor geschapen.

Ik heb nooit begrepen waarom dit programma, destijds gepresenteerd door coryfeeën Hans van Willigenburg en Mireille Bekooij, zo succesvol was: hoezo zou je een uur lang ‘gezellig’ kletsen op televisie over ditjes en datjes, oftewel over niks?

Tegen elven betrap ik mezelf er op dat ik het programma van begin tot eind heb gevolgd. Heerlijk was het om rond koffietijd even ‘wat tijd voor mezelf te nemen’ en naar nutteloze informatie te luisteren. En langzaam begin ik het succes van het programma te begrijpen. Want dat er mensen in Nederland zijn die wel ‘een beetje gezelschap’ kunnen gebruiken is een algemeen bekend feit. Triest idee dat de televisie de mens die gezelligheid zou moeten bieden. Maar gelukkig helpt Koffietijd ‘hen dus een beetje de dag door’…

geschreven in opdracht van Sp!ts

Denk je met je neus in de boter te zijn gevallen, heb je een kat in de zak gekocht! Dat overkomt veel mensen, die vervolgens proberen te praten als Brugman om hun geld terug te krijgen. Als dat niet lukt, is daar Kat in de Zak : een programma voor consumenten die zich “bedonderd, belazerd of besodemietert voelen”.

Zoals Cees, die in zijn nopjes is met zijn nieuwe elektrische fiets, totdat hij spaak loopt. Na heel wat pogingen om een reparatie voor elkaar te krijgen is hij het spuugzat en roept hij de hulp in van ‘de kat’. En een wonder geschiedt: Cees krijgt een nieuwe fiets en is in de wolken…

Kat in de Zak is een vlot programma met veel onderwerpen, die een mooie dramatische opbouw hebben. Heerlijk, al dat persoonlijk leed, al die emoties en ruzies op televisie.

Irritant zijn wel de talloze uitdrukkingen en dubbelzinnigheden die presentator Peter van der Vorst gebruikt. Zo eindigt hij met “Zit je met je handen in je haar door je kapper of kunnen jouw ogen je opticien niets schelen? Bel dan met Kat in de Zak.” En ik denk: “Mensen! Sta op je strepen en noem het beestje bij de naam!” Maar dan was dit programma wél overbodig en dat zou zonde zijn…

geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: SBS6

Het is een ware cultuurshock voor prins Shiv uit India om te zien hoe Amsterdamse meiden zich uitsloven op de bar. Vrouwen horen niet voor iedereen, maar alleen voor hém te dansen! In het programma Coming to Holland: Prins zoekt vrouw zijn drie prinsen (undercover) op zoek naar de ware liefde, die ze in Nederland hopen te vinden.

Ik betwijfel of de prinsen succes zullen hebben, maar SBS6 heeft het in ieder geval wél met dit programma: ik vind het hilarisch.

Prins Pita van Samoa en de Indiase prins Shiv denken hier hun vrouw te gaan vinden, omdat Nederlanders zo “makkelijk benaderbaar zijn”. Maar daar komen de mannen al gauw op terug als zij vrouwen op de Dam aan proberen te spreken die stug doorlopen.

Ik kom niet meer bij op het moment dat de mannen op de bank zitten en toevallig langs het weerbericht van Piet Paulusma zappen. “Of die man is gek, of dit is het weerbericht voor kinderen”, oordelen de mannen die onze weerman temidden van tientallen kinderen het BARBECUEWEER (hoe verzin je eigenlijk?) zien presenteren.

Nee, ik denk niet dat deze prinsen in dit programma een geschikte vrouw zullen vinden. Maar zien hoe de mannen zich over ons Nederlanders verbazen is erg leuk.

geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: Canvas

Fantastisch! Het programma Zonde van de zendtijd . Voor wie het nog niet weet: het is een humoristisch programma dat elke maandagavond op de zender Canvas te zien is. Presentatoren Henk en Bert, van oorsprong stand-up comedians, maken satirische sketches en filmpjes en halen hun inspiratie uit de media. “U ziet tegenwoordig dat alles streng beveiligd is”, aldus één van de twee, “maar met een camera kun je je véél permitteren.” En dat bewijzen de mannen: ze doen alsof ze een item maken over de beveiliging in winkels en lopen al presenterende met dure spullen de winkel uit.

Ook laten ze zien dat reporters ter plaatse eigenlijk nooit ter plaatse staan, maar dat ze moeten doen alsof. “Ik sta hier voor de Sagrada Familia in Barcelona,” zegt Bert terwijl hij voor een kathedraal in Antwerpen staat. Het klinkt heel flauw, maar het tegenovergestelde is waar. In een half uurtje tijd vallen we van de ene goede grap in de andere.

Niet alleen die grappen zelf, maar ook de manier waarop de twee het brengen maken het programma zo briljant. De twee comedians laten geen enkele minuut van hun zendtijd onbenut. Het moet gezegd: Zonde van de zendtijd is alles behalve zonde van de zendtijd. Kijken dus, volgende week maandag.

geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik had zaterdagavond My name is Michael niet af hoeven kijken. Het was duidelijk: kandidaat Christophe zou winnen. Hij wás Michael, met dank aan zijn vriendin die goed met schmink en een naaimachine overweg kan. Jammer dat de programmamakers de andere drie kandidaten niet óók hadden omgetoverd tot Michaels, zodat de strijd wat looks betreft eerlijk was. Alhoewel ik me niet kon voorstellen dat deelnemer Pistice met zijn enorme lippen ooit zou kunnen lijken op de bijna liploze Michael, zoals die er na talloze operaties uitzag. Tegen die lippen viel niet op te schminken.

Producent Albert Verlinde leek het ook om de looks te gaan. Van de jonge deelnemers kreeg niet het kind met de beste stem de hoofdrol, maar het kind dat het meeste op Michael leek. Zijn voorkeur voor Christophe stak hij ook niet onder stoelen of banken: “Ik vergeet dat ik in de jury zit, ik zit ademloos naar je te kijken!” Terwijl het publiek nou nét moest gaan stemmen, deed hij nog even een tactische zet…

Maar eerlijk is eerlijk: Christophe had het verdiend. Zijn bewegingen waren als die van Michael en zelfs zijn stem deed me sterk aan de King of Pop denken. Ja Christophe, ik ben je fan! We want more! We hangen aan je lippen…

geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: NCRV

“Dit is een zéér dramatische scène mag ik wel zeggen,” aldus Maarten van Rossem die zijn best doet een meneer niet in het moeras weg te laten zakken. In het programma Op reis met van Rossem van de NCRV, trekt de (immer-droge-opmerkingen-makende) historicus door heel Nederland en vertelt hij over de geschiedenis van het landschap.

Alhoewel ik niet echt van dit soort programma’s dacht te houden, zat ik gisteravond met open mond te kijken. Achter élk plasje water of achter íédere rij struiken lijkt wel een verhaal te zitten. Ooit geweten dat men al sinds tweeduizend jaar geleden heggen vlecht van jonge bomen? Of dat deze zogenaamde ‘maasheggen’ met uitsterven bedreigd zijn door de komst van prikkeldraad? En dat er trouwens veel prikkeldraad gebruikt werd dat over was uit de Eerste Wereldoorlog? Ik ook niet. Gelukkig voor deze heggen schijnt er elk jaar het Nederlands Kampioenschap Maasheggenvlechten te zijn.

Ik verwonder me niet alleen over deze verhalen, maar ook over de mooie natuurgebieden die in het programma te zien zijn. Maarten van Rossem, met zijn immer uitgestreken gezicht en monotone commentaar, doet dat gelukkig ook: “Dit is een fijn luguber landschap. Als ik ooit de aanvechting krijg om mezelf te verdrinken, dan ga ik dat hier doen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts