Jorian, 11 jaar oud en 77 kilo, is woedend. Zijn zusje mag wel een frikadel van zijn moeder en hij niet. “Ik stop er mee, met dit programma!” Jorian heeft obesitas en is deelnemer aan het televisieprogramma Help, Ons Kind Is Te Dik (RTL), waarin vier gezinnen drie maanden lang gevolgd worden in de strijd tegen overgewicht. En dat het probleem grotendeels bij de ouders ligt werd gisteren pijnlijk duidelijk.

De gezinnen worden geholpen door coach Marije. Zij wil dat de ouders de televisie weghalen van de kinderkamers, maar van medewerking is nauwelijks sprake. Vorige week zagen we hoe Jorian werd omgekocht door zijn vader: “Als jij nu die tv weghaalt, krijg je straks een computer.” Gisteren zagen we dat ook de vader van Enrico, die 12 is en maar liefst 129 kilo weegt, moeilijk doet: “Ik ga niet zeggen, ik haal nu jouw televisie van je kamer, dat vind ik ronduit schofterig.”

Het is aandoenlijk om de kinderen te zien worstelen. Niet alleen met hun overgewicht, maar vooral met hun ouders die volgens de kinderen “makkelijk te bespelen” zijn. Help, Ons Kind Is Te Dik had wat mij betreft beter kunnen heten:“Help, mijn ouders kunnen geen nee tegen me zeggen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: RTL

Bied acht werklozen weer een toekomst door ze een hotel te laten verbouwen en opleidingen te geven zodat ze het hotel uiteindelijk ook kunnen gaan runnen. Het is kort gezegd de essentie van het programma Hotel de Toekomst (RTL).

Vorige week konden we zien hoe de acht deelnemers voor maar liefst drie maanden afscheid van huis en haard namen en met volle moed de uitdaging aangingen. Gisteren zagen we de eerste spanningen al voorbijkomen.

Je zou verwachten dat de deelnemers zeer gemotiveerd zijn na maanden van werkloosheid. Maar iedereen worstelt duidelijk met het werk. Het is ook niet niks om “uit het niets nu opeens de volle honderd procent te geven,” aldus deelnemer Jan.

Deelneemster Sanne besluit zonder overleg een weekend naar huis te gaan en wordt bij terugkomst uit de groep gegooid. Patty komt te laat, weigert de wc’s schoon te maken en wekt irritaties op bij de anderen, doordat ze zoveel met haar uiterlijk bezig is.

Hotel de Toekomst is een interessant programma. Niet alleen doordat je ziet hoe moeilijk het is om na maanden van werkloosheid weer aan de bak te gaan, maar vooral de onderlinge irritaties en keiharde oordelen maken het programma om te smullen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: RTL

Honderdduizend euro verdienen met bellen blazen, bekers stapelen en ballonnen verplaatsen met een plantenspuit. RTL 4 heeft er een nieuw spelletje bij op zaterdagavond: A minute to win it. De kandidaten moeten tien behendigheidsspelletjes spelen met allerlei huis-,tuin- en keukenartikelen. Moeilijkheid is dat ze elk binnen één minuut gespeeld moeten worden.

Het levert hilarische televisie op: een man van dertig staat met zijn billen te draaien om pingpongballetjes uit de tissuedoos te schudden die aan zijn achterste is bevestigd. Vervolgens blaast zijn broer een zeepbel die meters verderop door een hoepel moet zweven. En op het moment dat het lukt zijn de mannen zo blij als een kind. Ik ben het met presentator Gordon eens: “Het is toch eigenlijk bizar als je twee volwassen kerels zo blij ziet met een bellenblaasspelletje.”

Het is dezelfde Gordon die vervolgens een dubbelzinnige opmerking maakt en het hardste lacht om zijn eigen grap: “Je had een grote hangen,” zegt hij over de zeepbel in de lucht.

Mijn ergernis aan Gordon’s platte grappen daargelaten, vind ik het vermakelijke televisie. Niet alleen door de tijdsdruk die me op het puntje van mijn stoel laat zitten, maar bovenal door de deelnemers, die toch echt een béétje prettig gestoord moeten zijn om aan dit programma mee te doen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: NCRV

“Ik ben wel een Surinamer, maar natuurlijk een eersteklas aardappel,” aldus Ramon Beuk, wanneer hij in Suriname over een markt loopt. Beuk, vooral bekend als tv-kok, is 28 jaar niet in zijn geboorteland geweest en vindt het tijd om terug te gaan naar zijn roots. In het programma Terug naar mijn Roti is hij sinds gisteren te volgen in zijn reis.

Beuk zoekt antwoord op de vraag of hij nu weg is van huis of dat hij nu juist thuis aan het komen is. We zien hem worstelen: hij is te lang weggeweest om zich direct thuis te voelen: hij verstaat niet alles wat mensen zeggen en kent niet al het eten meer op de markt. Aan de andere kant is daar zijn familie en ouderlijk huis waar veel herinneringen boven komen.

Bij de start van het programma vroeg ik me even af wie Ramon Beuk nou eigenlijk is om een heel programma aan te wijden, maar tijdens het kijken merk ik dat hij niet alleen een leuke verteller is, maar ook heel open persoon, met een interessante geschiedenis. En dat siert het programma. Als ik er volgende week langs zap, laat ik het staan. Ik ben benieuwd of deze ‘aardappel’ zich nog als ‘roti’ gaat voelen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: Max

“Dag lieverd! Hele fijne kerstdagen! We missen je enorm, kom maar gauw terug!” Op de Missie Max dag eind november, een dag speciaal voor familieleden van uitgezonden militairen, konden die familieleden hun geliefden een fijne kerst en gelukkig Nieuwjaar wensen. De boodschappen zijn per DVD aan de soldaten verstuurd, maar deze week ook elke ochtend én elke nacht in het programma Missie Max te zien.

Het programma is leuk voor laatstgenoemde partijen, maar erg spannend voor de rest van Nederland is het niet. Tenenkrommend vond ik het gister zelfs toen een familie een ‘leuk’ zelfverzonnen kerstliedje zong, met kerstmutsen en rendiergeweien op het hoofd. Ik vroeg me bijna af of de soldaat in kwestie wel zo blij zou zijn om deze boodschap te midden van zijn kameraden te ontvangen.

Het idee achter het programma is mooi: er mag best wat extra aandacht zijn voor de mannen en vrouwen die, zoals Ivo Opstelten, minister van Veiligheid en Justitie, gister ook zei, “belangrijk werk verrichten, vaak onder risicovolle omstandigheden.” Daarom was het naar mijn idee goed om op eerste kerstdag een uitzending te wijden aan die Missie Max dag. Maar daarnaast ook nog elke dag twee uitzendingen gevuld met persoonlijke boodschappen, levert saaie televisie op.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Presentator Ron Brandsteder
BRON: Max

Terug van jaren weggeweest en meteen weer een grote hit op televisie: Wie van de drie. Een panel, bestaande uit Ernst Daniël Smid, Martine Bijl, Arjan Ederveen en dit keer ook Karin Bloemen, moet raden wie van de drie mensen werkelijk is wie hij of zij beweert te zijn. Wie van de drie is de echte glazenwasser?

De komende weken zendt omroep Max elke vrijdag- én zaterdagavond een aflevering uit. “Nogal overdreven” was mijn eerste reactie, maar het bleek een goede beslissing van de ouderenomroep. Ruim tweeënhalf miljoen mensen keken dit weekeinde naar het spel.

Een groot succes dus. Waarschijnlijk omdat het programma voor de gemiddelde Max-kijkers een feest van herkenning was met het onveranderde format. De kijkers worden mee teruggenomen naar de jaren zeventig toen het programma op haar hoogtepunt was.

En ik geef toe: ook ik vind het ouderwetse spel wel vermakelijk. Ik betrap mezelf op verbazing wanneer niet kandidaat één, maar kandidaat drie de glazenwasser blijkt te zijn. Maar meer dan vermakelijk is het programma niet. Ik vraag me dan ook af of die tweeënhalf miljoen andere kijkers de komende weekenden weer voor de buis zitten of dat Max toch met een vernieuwend programma moet komen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voor de uitreiking van de Jong Lokaal Bokaal 2010, maakte Mediacontainer films van de drie genomineerden. De bokaal is een beloning voor de gemeente die jongeren het meest serieus neemt en ze stimuleert om mee te denken en te beslissen over alles wat voor de jeugd belangrijk is. Op 22 november werd de prijs door staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten uitgereikt aan de gemeente Oss. En Mediacontainer was erbij om dat vast te leggen op camera…

Youssef
BRON: EO

“Ik mis de natuur. Als het nu regent of sneeuwt merk ik niets, omdat ik binnen ben. Vroeger genoot ervan: regen is net muziek.” Ex-verslaafde Youssef vertelt in het programma Geloof en een Hoop Liefde over zijn tijd als dakloze.

Het programma portretteert iedere week drie bijzondere mensen die elk voor één van de drie hoofdonderwerpen van het geloof staan: geloof, hoop en liefde. Gisteren draaide de uitzending om Youssef die weer een dak boven zijn hoofd heeft en een paar keer per week een pan soep met ‘een hele hoop liefde’ maakt voor dak- en thuislozen. Ook was het programma op bezoek bij broeder Hugo, die als kluizenaar zijn dagen doorbrengt in een klein kerkje in Groningen, waar het naar eigen zeggen ‘een gezellige boel is met alle heiligen’.

Het is een mooi programma, ook voor mensen die net als ik niet vaak naar de EO kijken. Ik houd heel erg van portretjes van aparte mensen. Zeker als er geen vragen van de interviewer inzitten maar wél mooie stiltes en fijne plaatjes van details. Zoals dovende kaarsjes, terwijl broeder Hugo vertelt: “Hopelijk blijf ik hier tot ik omval op een dag.” Een zin waarin de drie elementen samenkomen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Zondagmiddag, vijf uur. De schemering zet in, de nootjes komen op tafel en de kaarsjes en televisie kunnen aan: borreltijd. Tijd voor een goed glas wijn. RTL heeft geen beter moment uit kunnen kiezen voor een programma over deze heerlijke drank: Wereldwijnen.

RTL-kok en -presentator Ramon Beuk heeft vermoedelijk een leuke zomer gehad, want voor het programma is hij de wereld over gereisd om ons meer te kunnen vertellen over wijn. Gisteren stonden twee Franse exemplaren centraal: de Bordeaux en de Bourgogne, uit de gelijknamige streken.

Leuk om meer over de druivendrank te leren, bijvoorbeeld dat wijn een goede wijn is als hij lang in de mond blijft hangen en dat het hout van een vat veel smaak aan de wijn toevoegt bij het rijpen. Maar andere zinvolle informatie heb ik niet gekregen. Meer dan leuke plaatjes van wijngaarden, lekkere Franse kaasjes en Ramon die samen met wat experts enkele wijnen proeft, was het niet.

Ik wist al dat RTL uitblonk in zendtijd vullen rond koffietijd, maar dat dat ook het geval is rond borreltijd, is nu een feit. Maar ach, soms wil een mens onzin zien en daarvoor gun ik Ramon best een leuke zomer.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Anneke met jeugdliefde John
BRON: KRO

“Na een half uur kreeg ik een huwelijksaanzoek en zei ik ja”. Bij het horen van die zin werd ik nieuwsgierig en bleef ik gister rond half zeven hangen op Nederland 2, waar Goudmijn begon. En in die nieuwsgierigheid, schuilt volgens mij het succes van het programma dat “bijzondere verhalen van gewone mensen” vertelt.

De KRO heeft het slim bedacht: op een speciale website kan iedereen die dat wil zijn of haar meest bijzondere, waargebeurde belevenissen kwijt, waardoor er een Goudmijn aan mooie verhalen ontstaat. De mooiste worden op radio en televisie uitgezonden.

Zoals het verhaal van Tamara die door haar ziekte geen clown meer kan zijn. Iets waar ze zó verzot op is dat ze haar clownspak ooit haar grafkist mee in zal nemen. Of het verhaal van Evelien die bij toeval meer over haar Chinese adoptiekind te weten kwam.

Goudmijn is dan wel het zoveelste programma dat op de markt wordt gezet als programma over het leven van ‘gewone’ mensen, maar dat maakt het er niet minder leuk door. Heerlijk is het om aan te horen dat Anneke na 46 jaar haar jeugdliefde uit Australië terugvond en vrijwel meteen het huwelijksbootje instapte: een gouden verhaal.

Geschreven in opdracht van Sp!ts