Foto: SBS6

Het is een ware cultuurshock voor prins Shiv uit India om te zien hoe Amsterdamse meiden zich uitsloven op de bar. Vrouwen horen niet voor iedereen, maar alleen voor hém te dansen! In het programma Coming to Holland: Prins zoekt vrouw zijn drie prinsen (undercover) op zoek naar de ware liefde, die ze in Nederland hopen te vinden.

Ik betwijfel of de prinsen succes zullen hebben, maar SBS6 heeft het in ieder geval wél met dit programma: ik vind het hilarisch.

Prins Pita van Samoa en de Indiase prins Shiv denken hier hun vrouw te gaan vinden, omdat Nederlanders zo “makkelijk benaderbaar zijn”. Maar daar komen de mannen al gauw op terug als zij vrouwen op de Dam aan proberen te spreken die stug doorlopen.

Ik kom niet meer bij op het moment dat de mannen op de bank zitten en toevallig langs het weerbericht van Piet Paulusma zappen. “Of die man is gek, of dit is het weerbericht voor kinderen”, oordelen de mannen die onze weerman temidden van tientallen kinderen het BARBECUEWEER (hoe verzin je eigenlijk?) zien presenteren.

Nee, ik denk niet dat deze prinsen in dit programma een geschikte vrouw zullen vinden. Maar zien hoe de mannen zich over ons Nederlanders verbazen is erg leuk.

geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: Canvas

Fantastisch! Het programma Zonde van de zendtijd . Voor wie het nog niet weet: het is een humoristisch programma dat elke maandagavond op de zender Canvas te zien is. Presentatoren Henk en Bert, van oorsprong stand-up comedians, maken satirische sketches en filmpjes en halen hun inspiratie uit de media. “U ziet tegenwoordig dat alles streng beveiligd is”, aldus één van de twee, “maar met een camera kun je je véél permitteren.” En dat bewijzen de mannen: ze doen alsof ze een item maken over de beveiliging in winkels en lopen al presenterende met dure spullen de winkel uit.

Ook laten ze zien dat reporters ter plaatse eigenlijk nooit ter plaatse staan, maar dat ze moeten doen alsof. “Ik sta hier voor de Sagrada Familia in Barcelona,” zegt Bert terwijl hij voor een kathedraal in Antwerpen staat. Het klinkt heel flauw, maar het tegenovergestelde is waar. In een half uurtje tijd vallen we van de ene goede grap in de andere.

Niet alleen die grappen zelf, maar ook de manier waarop de twee het brengen maken het programma zo briljant. De twee comedians laten geen enkele minuut van hun zendtijd onbenut. Het moet gezegd: Zonde van de zendtijd is alles behalve zonde van de zendtijd. Kijken dus, volgende week maandag.

geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik had zaterdagavond My name is Michael niet af hoeven kijken. Het was duidelijk: kandidaat Christophe zou winnen. Hij wás Michael, met dank aan zijn vriendin die goed met schmink en een naaimachine overweg kan. Jammer dat de programmamakers de andere drie kandidaten niet óók hadden omgetoverd tot Michaels, zodat de strijd wat looks betreft eerlijk was. Alhoewel ik me niet kon voorstellen dat deelnemer Pistice met zijn enorme lippen ooit zou kunnen lijken op de bijna liploze Michael, zoals die er na talloze operaties uitzag. Tegen die lippen viel niet op te schminken.

Producent Albert Verlinde leek het ook om de looks te gaan. Van de jonge deelnemers kreeg niet het kind met de beste stem de hoofdrol, maar het kind dat het meeste op Michael leek. Zijn voorkeur voor Christophe stak hij ook niet onder stoelen of banken: “Ik vergeet dat ik in de jury zit, ik zit ademloos naar je te kijken!” Terwijl het publiek nou nét moest gaan stemmen, deed hij nog even een tactische zet…

Maar eerlijk is eerlijk: Christophe had het verdiend. Zijn bewegingen waren als die van Michael en zelfs zijn stem deed me sterk aan de King of Pop denken. Ja Christophe, ik ben je fan! We want more! We hangen aan je lippen…

geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: NCRV

“Dit is een zéér dramatische scène mag ik wel zeggen,” aldus Maarten van Rossem die zijn best doet een meneer niet in het moeras weg te laten zakken. In het programma Op reis met van Rossem van de NCRV, trekt de (immer-droge-opmerkingen-makende) historicus door heel Nederland en vertelt hij over de geschiedenis van het landschap.

Alhoewel ik niet echt van dit soort programma’s dacht te houden, zat ik gisteravond met open mond te kijken. Achter élk plasje water of achter íédere rij struiken lijkt wel een verhaal te zitten. Ooit geweten dat men al sinds tweeduizend jaar geleden heggen vlecht van jonge bomen? Of dat deze zogenaamde ‘maasheggen’ met uitsterven bedreigd zijn door de komst van prikkeldraad? En dat er trouwens veel prikkeldraad gebruikt werd dat over was uit de Eerste Wereldoorlog? Ik ook niet. Gelukkig voor deze heggen schijnt er elk jaar het Nederlands Kampioenschap Maasheggenvlechten te zijn.

Ik verwonder me niet alleen over deze verhalen, maar ook over de mooie natuurgebieden die in het programma te zien zijn. Maarten van Rossem, met zijn immer uitgestreken gezicht en monotone commentaar, doet dat gelukkig ook: “Dit is een fijn luguber landschap. Als ik ooit de aanvechting krijg om mezelf te verdrinken, dan ga ik dat hier doen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Oh-my-God! What a terrible television programme! Ik ga er zelfs Engels van praten… Een blik in de televisiegids wijst uit dat ik zojuist bij Style By Jury ben beland, op RTL 8. Ik zie een giechelende vrouw van vijfendertig met twee blonde staartjes, rode wangen en een hoog stemmetje. Een jury geeft een eerste indruk van de vrouw. ‘She looks like Britney Spears!’ en ook ‘She acts like she’s ten!’ Ik kan het niet ontkennen. They’re damn right!

In dit typisch Amerikaanse programma krijgen de deelnemers commentaar van een jury op hun verschijning. Vervolgens gaat een team van ‘experts’ aan de slag om van dit lelijke eendje een mooie zwaan te maken. En na een week in handen te zijn geweest van een kapper, visagist, een stylist en natuurlijk ook een tandarts en plastisch chirurg, geeft een nieuwe jury een nieuw commentaar.

Ik ben gefascineerd. Ik wil weten wat er van deze irritante vrouw die zich kleedt en gedraagt als een kind nog te maken valt. Je snapt het al: de vrouw ‘looks like a grown up’ en ‘she’s sooooo beautiful now!’ Ik zap na een half uur gauw weg als er nóg twee afleveringen schijnen te volgen. Meer kan ik niet aan. This is really too much for me…

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: Roy Beusker/NCRV

Gefeliciteerd! Het is u gelukt een trein of bus te pakken! Of u staat nu al uren te wachten en bent daarom aangewezen tot de krant en gratis koffie van de NS…. Hoe dan ook, u bent waarschijnlijk net als ik klaar met alle verhalen over negatief reisadvies, files en ander sneeuwleed.

Daarom ben ik gisteravond gestopt met journaals kijken en overgeschakeld naar Zo vader, Zo puberzoon. Ja, inderdaad, een nieuwe serie van Zo Vader, Zo Zoon. Terug van zeven jaar weggeweest. Neem een vader, vier puberende jochies en laat een panel raden welke zoon bij de vader hoort.

Alhoewel ik nooit naar spelletjes op tv kijk, lukte het de NCRV om mij te boeien. Waarschijnlijk door zoon D in het begin breed lachend in beeld te brengen, waardoor ik er van overtuigd was dat hij de echte zoon moest zijn. En ik maar denken ‘het panel ziet toch ook wel dat het D is?’ Erg frustrerend dan ook dat het uiteindelijk B bleek te zijn…

De komende twee weken zendt NRCV acht afleveringen uit. Een slimme zet, zo’n familieprogramma rond de kerst. Hopelijk rijden de treinen en bussen vanmiddag weer normaal en bent u op tijd thuis om naar de juiste zoon te zoeken…

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Mediacontainer maakte drie portretten van de genomineerden van de Veilige Publieke Taak Awards. De dag was georganiseerd door campagnebureau BKB, in opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken.

De drie genomineerden zijn….

Click To Play

[Read more]

Zet twee exen een heel weekend bij elkaar in een luxe hotel, laat ze leuke dingen doen en kijk wat voor een effect dat heeft op de voormalige tortelduiven: dat is het idee van het (hoe kan het ook anders) Amerikaanse programma The X-Effect, dat op (hoe kan het ook anders) MTV uitgezonden wordt.

Een reality-show? Ik betwijfel het, want wie doet hier nou aan mee? Fijne relatie heb je als je je huidige vriend of vriendin op deze manier wilt testen. Maar, ik geef toe, vermákelijk is het wél.

De huidige partners kunnen namelijk volgen wat de exen uitspoken. De rode lamp, die telkens brandt wanneer zij elkaar aanraken, zorgt voor heel wat frustraties. Gister werd ie zelfs kapot gesmeten. Nog mooier is de plattegrond van de hotelkamer waarop middels twee kruisjes te volgen is hoe de exen zich verplaatsen. Heerlijk, die gezichten van de partners als de kruisjes op één bed belanden. Afgeluisterde gesprekken als “Ik heb nog nooit met je oren gespeeld” en “Van mij mag je dat vaker doen”, maken de stemming er niet beter op.

The X-Effect. is vermakelijk en toch vreselijk. Iedereen wil wel weten of zijn of haar partner trouw is, maar om dat nou via een wereldwijd publiek te testen? Typisch Amerikaans. Hoe kan het ook anders.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik volg geen series en dus al helemaal geen ‘vrouwenseries’. Maar ik wil het eigenlijk wel. Vooral nu het snel donker wordt en ik graag op de bank hang, met mijn voeten tegen de kachel. Dus gisteravond deed ik een poging bij Net 5. Dinsdagavond. Vrouwenavond. Ik zapte langs de serie Floor Faber. Omdat ruim 750.000 vrouwen (en vast ook wat mannen) naar de eerste aflevering keken, had ik hoge verwachtingen.

De serie, gebaseerd op de gelijknamige column in tijdschrift Viva, draait om het leven van Floor Faber die op zoek is naar haar grote liefde. Gisteravond dacht ze hem gevonden te hebben. Ze is stapelverliefd op fotograaf Menno en laat daardoor meteen haar beste vrienden vallen. Maar de roze wolk verdwijnt al gauw als blijkt dat Floor niet het enige vriendinnetje is van Menno. Met een doos negerzoenen klopt Floor weer beschaamd bij haar vrienden aan. Een onderwerp waar veel vrouwen van smullen.

Ik niet. Het is leuk om naar de herkenbare situaties te kijken waarin de onhandige Floor, gespeeld door Georgina Verbaan, belandt. Met ‘leuk’ is ook alles gezegd. Ik geloof niet dat dit de serie wordt die ik ga volgen. Ik ben nou eenmaal niet het ‘dinsdagavond, dus vrouwenavond op Net 5′ type.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

“Barst! Oud k*tleven! Welkom nieuw leven!” Het is duidelijke taal van cursist Robert, die een blok hout in het vuur smijt en zo zijn oude leven achter zich wil laten. Hij was gisteravond één van de hoofdpersonen in het programma Geluk in uitvoering van de RVU. Het programma volgt mensen die niet wachten tot ze gelukkig wórden, maar het geluk zelf gaan zóéken.

In deze aflevering zijn dat Robert en Renate die beiden gelukkiger hopen te worden door mee te doen aan een survivalweekeinde in de Ardennen. De stoere Robert wil van zijn agressie en frustraties af en de onzekere Renate moet leren omgaan met aandacht.

We zien beide hoofdpersonen erg met zichzelf in de knoop zitten, terwijl ze een houten brug moeten bouwen, een berg moeten beklimmen en van een hoge kabelbaan moeten roetsjen. Verslaggever Jack Valkering is sceptisch. “Word ik écht gelukkiger als ik van die kabelbaan glijd?” vraagt hij de cursusleider. Geluk ligt in het feit dat je de uitdaging aangaat,” is het antwoord.

En dat is het mooie aan het programma: dat je ziet hoe diep ongelukkige mensen de uitdaging aangaan om een leuker leven te krijgen. Of ze dat gelukt is laten de makers van Geluk in uitvoering helaas achterwege.

Geschreven in opdracht van Sp!ts