Foto: SBS

Die Hans Kraay junior. Hij werd door SBS als een verdrinkend kind aan een haak bij Voetbal International weggetrokken. Daar mocht hij helemaal niet komen, vonden ze bij SBS. We zagen hem dus tijdens het WK voetbal alleen maar in herhalingen van Video’s Waar Je Waarschijnlijk Net Niet Om Kan Lachen. Daarna stond hij bij de net-niet-huldiging van Oranje net niet óp het podium, maar erachter, over winkelen te praten met spelersvrouwen.

Arme kerel.

Maar onze sporttijger staat mooi wel met de poten in de Nijmeegse wandelmodder. Niet in z’n eentje natuurlijk, maar wel de enige presentator van het dagelijks verslag van de Nijmeegse Vierdaagse die in beeld mag van SBS. Logisch, want het wandelfestijn van Groesbeek en omstreken is pas af met zo’n blondgelokt stuk gezelligheid als Kraay junior in beeld. Hans is de ster.

En ach, het is SBS 6. Het is Hans Kraay junior. Het is de Nijmeegse Vierdaagse. Kraay voelt zich nou eenmaal thuis tussen 37.000 volwassen kerels in padvinderspakjes, huisvrouwen die driftig op fluitjes blazen, gekke medailles op mannenborstjes, onnodige cameltoe’s in polonaise en militairen die te dik waren voor Afghanistan. Laat Hans daar maar gewoon blijven. Het is goed zo.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Omdat er even een half uur geen voetbal op tv was, zapte ik langs America’s Best Dance Crew, van MTV. Ik had het nooit gezien, en viel middenin wat de supermegamegafinale bleek te zijn. Ondanks dat gebrek aan achtergrondkennis was het goed te volgen. Het is ook niet zo ingewikkeld.

Er waren drie dansgroepjes (vanaf nu: dance crews) die op een bedje van glitter, flitsen, vuurballen, haarlak en gouden kettingen door het beeld bouncen, in de hoop dat Amerikanen sms’en welke ze de beste vinden. Ze kregen de opdracht om vijftig jaar dansgeschiedenis in één dansje te verwerken, waarna drie schijnbaar goed ingevoerde juryleden in het Urban, wat ik slecht spreek, commentaar gaven op de dance crews. Nou, klassiek talentenshow-formatje in de verschrikkelijke traditie van de Idols’ van deze wereld. Maar dan met dansers.

Het gave van dit programma is dat het, ondanks dat het enorm over the top is, wordt gepresenteerd door ‘Slater‘ uit (kennen jullie deze nog nog nog nog) Saved by the Bell en m’n maag de loopings van het camerawerk slecht aankan, wel draait om mensen die echt waan-zin-nig goed kunnen dansen. Dat hele ge-urban komt wat geforceerd over, maar die danspasjes zijn da bomb!

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Frans Duijts. Andre Hazes. Jantje Smit. Lee Towers. André van Duin. Do. Marianne Weber. Gerard Joling. Gordon. Dikke lul drie bier. Draaiorgel. Trekharmonika. Pletterpet. Trom-pet. Brulshirt. Wuppie. Beessie. Duitse WK-helm. You never walk alone. Hij is een hondenlul, hij is een hondenlul. La-la-lalala-lalala. Schade Deutschland, alles ist vorbei. Sha-la-li sha-la-la. Hamas, Hamas, joden aan het gas. Als Dick me hullep nodig hep. Als ik ‘m er in flans. Oeh! Ah! (Hey baby). Sylvie is de hoer van Amsterdam. Wij willen tieten zien. Hup, Holland hup, laat de leeuw niet in z’n hempie staan. En wie niet springt, die is een homofiel. Jetzt geht loos. Het is stil, aan de overkant. We zijn er weer bij en dat is prima. Wir sind die Holländer. Komt dat schoooot. Daar moet een piemel in, daar moet een piemel in. Olé olé olé olé, we are the champions we are the champions. Bommen op Rotterdam. Oeh ah Ed de Goey. Bloed, zweet en tranen. Ja dat is Koe-Koe-Koeman.

En dan draait de NOS de echte sfeermaker van dit WK, de vuvuzela, zachter. Want een stadion vol toeters, dat kan de westerse voetbalkijker (die naast de vuvuzela ook de buitenspelval niet begrijpt) niet aan hoor. Weet je wat, NOS: PWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAP!

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto door Warrenski, Flickr, CC

Tatum en Jennifer weten niks van voetbal. De twee Brutale Meiden zijn daarom terug op tv om het vooral niet over voetbal te hebben, maar over de mannenlijven die bij zo’n voetbalveld horen. Nou. Als we het WK verliezen, is dat hun schuld.

In Hemd van je Lijf (RTL5) springen ze krijsend door je beeldscherm en glibberen tegen allerhande voetballers en andersoortige BN’ers aan om ze een petitie te laten tekenen. Die petitie moet ervoor zorgen dat voetballers op het WK hun shirt weer uit mogen trekken na een doelpunt. Hassike buhlangraik tuluk. En vroeg of laat moet de FIFA die regel dan wel gaan intrekken. Ik denk dat Blatter (de chef van de FIFA) ze zonder pardon z’n gebouw uitflikkert. En terecht. Maar de dames gaan het deze hele week lang tóch proberen.

Het is duidelijk hoe de twee Amsterdammertjes dat willen klaarspelen. Ze gillen, ze springen, ze zitten aan Humberto Tan, ze rennen naar voetballers (en gillen naar voetballers), ze maken elkaar belachelijk, ze doen (net of ze) waanzinnig dom (zijn) en ze kunnen het blijkbaar niet verkroppen dat ze geen veertien meer zijn, ook al zijn ze halverwege de dertig. Een soort vrouwelijke Geer en Goor, maar dan zonder humor. Zap!

Foto (CC): Flickr

Gisteren was de laatste echte De Wereld Draait Door van het seizoen. Morgen begint een serie jubeldejubeldejubileumuitzendingen en daarna is het zomerstop en gaat Matthijs met Felix en Maurice met de blote billen in het zand van Calella liggen. Muzieknerd Giel Beelen had daarom een presentje mee voor Van Nieuwkerk: een deel van de Britse band Snow Patrol. De mensen, niet het cd’tje.

Giel kwam natuurlijk mentaal klaar bij zulk ‘n grootsheid zo dichtbij en Matthijs vindt alles wat in z’n show komt het beste van Nederland/de Wereld/het Universum, dus die stond er bij te giechelen. Snow Patrol moest eerst even door een gênant stukje interview dat Giel uit z’n toverwoordenboek had gegoocheld, maar kon daarna een akoestische versie van knalhit Run spelen. En dat zorgde voor het meest echte moment in een lange tijd DWDD wat mij betreft.

Of ze het nummer vaker akoestisch hebben gedaan weet ik niet, maar de heren muzikanten leken wat zenuwachtig. Dat resulteerde (ik gok maar wat) in een ietwat enthousiaste laatste uithaal van de zanger, waarna de gitarist opzij keek en nauwelijks zichtbaar een knipoog gaf. Zo’n simpel gebaar tussen twee rockhelden die elkaar op live tv even laten weten dat ze het goed doen. Dan verdien je best zo’n diamantgoudplatinabronzen plaat.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: Holland Sport blog

Het lijkt me onzin dat zelfs mensen die niet van sport houden Holland Sport leuk vinden – dat hoor je wel eens. Het blijven gesprekken tussen Wilfried de Jong en allerhande sportmensen. En die hebben het dus over sport. Maar ook de niet-sportliefhebber moet toegeven dat alles er weer in zat gisteravond.

Sander Boschker kwam praten over misschien-wel-bijna-kampioen FC Twente, maar de nuchtere doelman liet zich ook ontvallen wat voor gekke ritueeltjes hij heeft voor een wedstrijd. Moet je van houden. Net als het technische maar begrijpbare verhaal van Jan Lammers (coureur) over de banden in de Formule 1. Of het prachtige gesprek met de 84-jarige wielrenner Raymond Impanis, die kasten vol prijzen won met een halfverlamde arm.

En dan nog het filmpje over turner Epke Zonderland. Het camerawerk, het geluid, de details. Waanzinnig goed. Epke, in z’n eentje in een vinex-sporthal, handen in de talk, starend naar de krakende balk boven hem. Biceps staan op springen, handschoenen aansjorren… en daar gaat ‘ie. On-Nederlands goeie filmpjes, elke week weer.

Ik ben fan en kan nu al niet wachten tot de best-of aflevering van die filmpjes aan het einde van het seizoen. Met mij meer sportliefhebbers, en stiekem vast een heleboel sporthaters. Petje af.

Geschreven in opdracht van Spits

Epke’s filmpje staat trouwens gewoon al online:

Eigenlijk kijk ik normaal gesproken niet zo heel veel sport. Af en toe een potje voetbal met een biertje, meer is het niet. Maar dit weekend voelde ik me even een soort Mart Smeets (dat mag ik zeggen ja). Het begon zaterdagavond al, toen ik in een tapasbar belande waar Barcelona – Real Madrid aanstond. Sfeervol, met het halve Iberische schiereiland aan de toog.

En zondag ging die hele passieve sportbeleving al vroeg weer van start. Ten eerste kwam een flinke zwerm hardlopers een marathon afwerken in mijn eigen stad, Rotterdam. Daar kon ik nauwelijks onderuit, brak wakker gerammeld door een bosje wilde helikopters boven m’n huis. Maar zo’n marathon heeft wel wat, met naast de Oost-Afrikanen, de heel gewone mannen en vrouwen die een heldendaad proberen neer te zetten.

Tegelijk had je ook nog de wielerronde Parijs-Roubaix (‘De Hel van het Noorden’) en een volle dag Eredivisie-voetbal. Ik keek dus uit m’n raam naar de marathon, naar tv voor wielrennen (bij de Belg voor het leukere commentaar trouwens) en naar m’n laptop voor een illegale stream van Ajax-VVV.

Helemaal kapot van al dat gesport ben ik vlak voor Studio Voetbal in slaap gelazerd. De rest van de week ga ik op patatdieet.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voor wie er niks aan vindt, dat gesport op tv, is er Maarten van Rossem

Man man man. Had ik dus tot vorige week m’n geld op Frits staan. Die won, dus dan móest het wel Sanne zijn, dacht ik. Maar nee hoor. Kim. De feeks.

Dat ze zo glashard kon liegen had ik nooit achter haar gezocht. Ze is actrice, natuurlijk, maar iedereen zo keihard om de tuin leiden.. daar moet je talent voor hebben. Beetje verkeerd rijden tijdens de Japanse rijles, moeilijk doen met wat stukjes beton over een meer verslepen, langs rolletjes met tekst lopen in een park, Kim deed het allemaal.

En dan de aanwijzingen voor kijkers die gisteren bekend werden. Dat hangertje om d’r nek bleek dus een tien te zijn in het Japan: de tiende mol. Hangertje wel honderd keer gezien, maar nooit over nagedacht. Of de zinnetjes die ze uitsprak waar vaak de lettercombinatie K.I.M. in voorkwam. Wat? Keihard aan me voorbij gegaan.

De onvoorspelbaarheid (voor mij) van deze Mol is dus wel wat het programma zo spannend maakt. Behalve dan dat ze zo’n laatste blabla-aflevering maken met ja-wat-was-het-spannend-he gesprekjes, heeft het team achter Wie Is De Mol weer een fantastische serie afgeleverd. Ik kan niet wachten tot ik hier volgend jaar m’n geld weer aan verlies.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bekijk de laatste aflevering:

RTL4 kwam gisteravond met het nieuwe programma Look of Love. Daarin halen Robert ‘koning van de traantrektelevisie’ ten Brink en Dyanne ‘koningin van de doorsnee vrijetijdskleding’ Beekman een stel dat op elkaar is uitgekeken tijdelijk uit elkaar. Doel van dit paardenmiddel is natuurlijk dat de vonk in zo’n relatie weer overslaat, en het stel elkaar (huilend) in de armen valt aan het einde van de rit.

Gisteren had je Edgar (39) en Wendy (37). Twintig jaar samen en slop en sleur en saai enzovoorts. Dus: Robert en Dyanne op de stoep. Die zijn blijkbaar relatiedeskundigen en weten exact wat Wendy en Edgar moeten doen om elkaar weer lief te vinden. Dyanne staat met Wendy voor de spiegel en zegt: ‘Je moet deze week naar jezelf luisteren. Dat móet je echt doen.’ Ten Brink hanteert dergelijke psychologische hoogstandjes bij Edgar.

Ten Brink krijgt mensen makkelijk aan het huilen, dat wisten we. Net zoals dat Beekman graag kleding- en kapselkeuze afkraakt. En dat is wat ze doen in Look of Love. Flauw, makkelijk en voorspelbaar, maar het werkt blijkbaar. Wendy en Edgar jagen er een doos of zeven tissues doorheen, en beloven dat ze meer hun best gaan voor hun relatie. En dat met wat nieuwe kleding en tranen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Deze week begon een nieuw seizoen Take Me Out bij RTL5. De ‘openhartige datingshow’, zoals presentator Eddy Zoëy het noemt, waar dertig vrijgezelle vrouwen ongegeneerd hun mening geven over een vrijgezel stuk mannenvlees. Een van die bloeddorstige vrouwen mag op een gegeven moment zo’n gehaktbal meenemen naar haar grot.

Oh jongens. Dit wordt geen vrolijk stukje.

Als de oude Grieken Take Me Out hadden gezien, zouden ze nooit aan die hele democratie zijn begonnen. De angst slaat me namelijk om het hart als ik bedenk dat deelnemers aan dit programma ook stemrecht hebben buiten de RTL5-studio’s. Het programma is de reden dat er nog geen buitenaardse wezens, op zoek naar intelligent leven, op onze planeet gezien zijn. Ze vingen het signaal van Zoëy’s (‘Vrrrouwuuuh!! Wie wil er een nieuwe vent zieeeeeen?!’) vleeskeuring op en besloten met de vlam in de pijp dat hier weinig te halen viel.

Het is het equivalent van de openbare steniging. Kaal kan niet, dik kan niet, lelijk kan niet, te lief niet, te stoer niet.. Wie net niet in het ik-zoek-een-man-die-vaak-uitgaat-straatje past wordt genadeloos afgeplast door die dertig oestrogenenbommen. Misschien snap ik het niet, of is het gewoon niks voor mij. Maar dat wil ik graag zo houden.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Zie ook: ‘Een blauwtje’ door Charlotte van den Berg, en ‘Fascinerende bloemetjesjurk’ door Emiel Elgersma.