Het is de ochtend van achtentwintig januari, en Egypte is voor de vierde dag achtereen de straat op gegaan  om te protesteren tegen president Hosni Mubarak. Tienduizenden betogers raken slaags met de oproerpolitie. Tanks rollen het Tahrirplein op. Dit protest is geen laffe kopie van Tunesië. Dit protest is een blijvertje. Bij nrc.nl slingeren we een liveblog aan. [Read more]

Als de zoemer gaat om aan te geven dat ze vierentwintig uur in een klein hokje met Wilfried de Jong opgesloten heeft gezeten, schrikt ze zich kapot. Dat lijkt ze de hele aflevering te hebben gedaan. Fleur Agema, Rechterhand van Geert Wilders.

Elke keer als De Jong ineens scherp vingers op zere plekken legt, of stiltes weg grapt, lijkt ze op te schrikken. Af en toe een ontwapenende lach, soms hard het anti-islam pad op. De ogen van De Jong tintelen op die momenten. Wat gaat ze doen? Laat ze zichzelf zien? De kijker weet het evenmin.

Ze willen nog een gebouw tekenen, architectenbureau Agema en De Jong. Een moskee, vraagt hij. Zij laat het idee bezinken. Vindt ze dat grappig, een moskee tekenen? Nee. Ze is even stil, lacht dan hard: nouuujaaaazeg nee! De Rechterhand van Geert Wilders strekt de vingers langzaam en knijpt de ruimte uit het gesprek.

De Jong en z’n vierentwintig uren hebben die ruimte niet nodig. Doelloos zoals het hoort loopt hij tegen de muren die Fleur Agema optrekt. Hij probeert wat stenen los te trekken en tekent er gezichtjes op. Bijna vijftien uur lang zit hij op een bank met een lepel in zijn hand. Maar de muur houdt lachend stand. Hij blijft alleen achter.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wat u niet weet, als u niet naar Max’ Meldpunt hebt gekeken, is dat de omgeving van station Leeuwarden vol met damesurine ligt. Dat is al gek, maar waar die urine vandaan komt is nog gekker.

Ja, uit dames. Maar die dames laten die urine niet zonder reden overal slingeren. Wat blijkt: in Leeuwarden moet je een betaalnummer bellen voordat de toiletdeur opengaat. Dat lukt niet elke Max-kijker. Zo was er een dame uit Leeuwarden die haar urine netjes in het riool kwijt wilde, maar uiteindelijk de Friese rodondendrons moest kiezen.

Nu kunnen we lacherig doen over Max. Die dame in Leeuwarden zal wel zo’n bakelieten draaischijfmonster in haar binnenzak meesjouwen, en daarom de plee niet opkomen. Ik moet toegeven dat ik dit ook een beetje dacht. Maar het blijkt dat die dame een chique, modern telefoontje had. Met een lege batterij. En toen voelde ik nattigheid.

Want ook ik heb een telefoon met een eindige batterij. En ook mijn blaas kent z’n grenzen. Dus als ik na zeseneenhalf uur uit een toiletloze trein stap aan het einde van het land, zal ook mijn waanzin wel bereikt zijn. En dan ben ik nog een man, waarbij de uitgang wat beter staat aangegeven.

Nee, we kunnen lacherig doen over Max. Maar zeg niet dat ze niet hebben gewaarschuwd voor natte voeten in Friesland.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het televisiemoment van gisteren was de brand in Moerdijk. Terwijl de NOS aan het twijfelen was of Sesamstraat wel onderbroken moest worden voor een giftige rookwolk van hier tot overmorgen, en RTL zichzelf bij Boulevard (!!) veren in de reet stak voor de snelle berichtgeving, zwengelde ik rampenzender RTV Rijnmond aan.

Daar was geen blondgelokte Gooische R te zien, maar bonkige Rotterdammers die met de neus wijd open zo’n gifwolk inrennen. Je ziet Hugo Borst, Jules Deelder en Herman den Blijker op de bank met de mond dicht afstemmen op zo’n zender. ‘Tering.’

Natuurlijk hadden ze bij de lokalen ook weinig nieuws, maar het gaat om het sfeertje bij zo’n nieuwsgebeurtenis. Dat ook op Camping Bruggehof in Dordt (zij mogen Dordt zeggen) de sirenes zijn afgegaan. Dat ze verslag doen vanuit Café de Put.

Ondertussen trekt RTL7 een blikje A-Team open en zendt EenVandaag live beelden van RTL uit. Rijnmond blijft in de rook staan. ‘Een enorme paddestoel die opstijgt!’ ‘Dit is een oneerlijke strijd tegen het vuur!’ ‘We weten nog altijd niet wat het rampennummer is.’

Zo’n live nieuwsmoment duurt uiteraard veel te lang. Zonder informatie blijft zo’n fik gewoon een fik. Maar je ziet die Rotterdammers zich uit de naad werken, omdat ze weten dat de hele regio kijkt. Mooi om te zien.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is een soort zelfkastijding om met ons onmenselijke winterweer te kijken naar plekken waar het nog veel kouder is. De CV stond op 11, maar het werd nog kouder met Joanna Lumley in the Land of the Northern Lights, gisteravond bij de Vara.

Naast de rillingen over m’n rug van de megakou was het ook een klein beetje bibberen van truttigheid. Lumley, of Patsy van Absolutely Fabulous, staat bekend als grappenmaakster, maar is tijdens haar zoektocht in het noorden van Noorwegen naar het noorderlicht vooral de oma die alles marvellous en wonderful vindt.

Het moet gezegd: het landschap waar de in Maleisië geboren Lumley rondloopt is ook wel erg marvellous en wonderful. Ze pakt de polar express (die gewoon rijdt met vierendertig meter sneeuw) naar het noorden en zoekt de sprookjes, legendes, verhalen en andere linkse hobby’s van de pool. Ziet er allemaal even prachtig uit.

Tot ze daadwerkelijk het noorderlicht ziet. De oeh’s en ah’s van Lumley waren te verwachten, maar het beeld was een verrassing. Wat gebeurde daar, BBC, of inkoper Vara? Het leek wel nep, met Lumley’s silhouette schokkerig voor een versnelde animatie.

Misschien was het niet nep, maar gewoon heel slecht gefilmd en gemonteerd. Maar als je een programma maakt over een zoektocht naar iets, laat dat iets er dan in elk geval puntgaaf uitzien. Niks voor de BBC dit.

Niks mis met Martin Gaus, begrijp me niet verkeerd, maar vergeleken met The Dog Whisperer die ze bij National Geographic hebben, is Gaus maar een beetje een schreeuwerd.

Natuurlijk, ook bij Gaus gingen zelfs de irritantste keffertjes uiteindelijk netjes met de tanden op elkaar zitten. Daar kwam een hoop gezwaai met de armen bij, geduldig tien keer herhalen waarom de hond niet deed wat Gaus zei en natuurlijk om de drie seconden “Wat een prachtig beest!”. Maar hondenfluisteraar Cesar dos Cortados con Leche hoeft alleen maar te kijken.

Gisteren was hij in een Amerikaanse brandweerkazerne. De spuitgasten hadden een schatigge dalmatiër gekocht die niet wilde luisteren. Cesar wist er wel raad mee, en veranderde de puppy met geduldige aanrakingen, snoepjes geven en rennen op de loopband, binnen een handomdraai in een hulpdienstig brandweerhondje. Grote brandweermannen blij, klein hondje blij, Cesar blij.

Gaus zou dat ook gekund hebben. Was hij nog maar op televisie. Ik ben toch benieuwd of hij wat rustiger is geworden, of geleerd heeft van Cesar, en alleen maar hoeft te kijken naar zo’n beest.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Lees ook: Hondenfluisteraar

Nederland schreeuwt om cultuur, maar ik fluister al een tijdje om een Nederlandse nieuwszender. Televisie kijken op een vrije dag heeft geen zin als je niet van reclames houdt, geen Fries bent en niks hebt met religie, Lingo of de Teletubbies. CNN en BBC World zijn natuurlijk gaaf, maar het idee van een Nederlandse 24-uurszender vind ik simpelweg nog gaver.

Is het wat voor de NOS? Een budget als dat van CNN zullen ze niet halen. Bovendien is dat een Publieke Omroep, waarbij de euro’s (of dollars, zo je wilt) niet het uitgangspunt zouden moeten zijn. Daarmee verliest zo’n zender z’n urgentie en kom je uit op iets als herhalingszender Journaal 24.

Toch moet het ook met minder mogelijk zijn. Nieuws dat net niet in het journaal te proppen viel (en dat is er genoeg: lees NOS’ weblogs), afgewisseld met analyses waar net iets langer over nagedacht is. En als opvulling natuurlijk gewoon het journaal van elk uur.

Maar van de NOS hoeven we het niet te verwachten. Die moeten al miljoenen inleveren. RTL dan? Waarom niet? Die zijn ooit ook brutaal tegen het grote NOS gaan boksen en zijn niet meer weg te denken. Mij zouden ze elke vrije dag die ik heb in elk geval als kijker hebben. Ik kan toch niet de enige zijn?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Op televisie is er voor kinderen van alles. Je kan het zo gek niet bedenken, of volwassen hebben het voor peuters en kleuters bedacht. Kinderseries, kinderfilms (uit Zweden), kinderpraatprogramma’s, kindermuziekprogramma’s, kinderprogramma’s met alleen maar bewegende kleuren, waar volgens mij alleen jointrokende volwassen naar kijken, enzovoorts.

Maar één genre kende ik nog niet: de kinderdocu. Gisteren was er een bij Nederland 1. Hij heet ‘Kathleen hakt hout’ en duurt twee-en-een-halve minuut.

Eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel in die kleuterdocu. Kathleen is een guitig meisje met vlechtjes, een rood overalletje en een knuffeltje. Haar vader is een flinke kerel met snor en baard en klompen. Kathleen pakt een blok hout, dat per ongeluk op haar knuffel rolt. Gilletje, zeurtje, papa zegt: ‘niks aan de hand,’ en er is ook niks aan de hand. Een soort onschuldig Tik Tak-filmpje zoals je die vroeger zag.

Ik kan mij nauwelijks verplaatsen in de belevingswereld in een kleuter. Dat maakt het in mijn ogen des te knapper dat mensen, zoals de regisseur van deze docu Wilma Fritsma, dat wel kunnen. Hoe boei je een kind? Misschien is het wel heel makkelijk, maar ik zou niet weten hoe ik moest beginnen. Ik heb bewondering voor makers van mooie documentaires voor volwassenen, maar niet minder voor mensen die ze voor kinderen maken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bekijk de kleuterdocu hier

Kleuterdocs-Kathleen hakt hout from Het Barre Noorden on Vimeo.

Uit: Metropolis TV

Over zo’n beetje de hele wereld overkomt het vrouwen eens per maand. Dat er op diezelfde wereld verschillend over wordt gedacht is een inkoppertje, maar hóe er over wordt gedacht, daar heb je Metropolis TV voor. Het nieuwe seizoen begon gisteren met een aflevering over ‘de periode’. De Russische inval. Het Rode Kruis. De Japanse vlag. Enfin: de menstruatie.

Nepalezen flikkeren vrouwen voor een week het dorp uit, Zambiaanse vrouwen krijgen een vrije dag en Israeli mogen elkaar niet aanraken en vinden dat nog leuk ook. Gelukkig laat Metropolis TV ook zien dat sommige Nederlanders net zo ver van het pad af zijn. Zo is er blijkbaar een groepje Bilthovense vrouwen dat elke maand in een Indianentent kettinkjes maakt om hun menstruatie te vieren. Met new-age muziek.

Das raar, maar het kan gekker. Metropolis vond namelijk een naakte vrouw op een Amerikaans strand die schilderijtjes maakt met haar gebruikte maandverbandjes. Mooier nog: ze smeert zichzelf in met haar eigen menstruatiebloed. “Een intense vislucht,” zei ze. Smerig, maar geweldige televisie.

Voor een man die eigenlijk nooit ongesteld is, was deze seizoensopener in elk geval een eyeopener (wie wist dat Chinezen het ‘tante’ noemen?). Toch een beetje een taboe dat zo mede door het droge klokhuiscommentaar van presentator Stef nogal nonchalant wordt geslecht. Het belooft veel goeds voor komende afleveringen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bekijk de hele aflevering hier terug:

Je verwacht het niet als je net een vrolijk halfuurtje met Sesamstraat hebt doorgebracht. Als Meneer Aart, Ieniemienie en Pino nog staan te zwaaien komt hij ineens de huiskamer in glimlachen: Mark Rutte. Een koude douche, wat je ook van Mark vindt.

Hoe doen ouders dat? Trekken ze hun kroost snel weg van de buis zodra het ‘tot de volgende keeeeeeer…’ is verstomd? Ik zou het doen. Iedereen mag natuurlijk lid worden van de VVD, maar een kind van drie lastigvallen met Rutte, plus een blik willekeurige partijgenoten die de lokale politiek volgen en mee willen praten ook als er geen verkiezingen zijn en zeker nu blabla, is een beetje gek.

Het valt natuurlijk lastig te plannen, die zendtijd voor politieke partijen. Misschien moet het net na Lingo (‘Groen! Groen! Groen! Zeker nu’), of na That’s The Question (‘Nu zeker?’) Het beste past het wellicht rond Uitgesproken. Een omroep die z’n zegje mag doen, en dan een partij die z’n zegje mag doen. Een soort incestueus opinie-clustertje bij de Publieke Omroep.

Nu komt de eigenparochieprekerij nog uit het niets de hersens in. Vooral die van uw kleuter. Net te laat het bed ingebonjourd en Kermit de Kikker is glad vergeten. Uw kleuter denkt aan Mark Rutte. Zeker nu.

Geschreven in opdracht van Sp!ts