Ik weet dus geen reet van huizen kopen, kosten-koper, vrij op naam, casco of de-boel-even-lekker-naar-je-eigen-zin-verbouwen. Van dit stukje betaal ik een week in mijn huurstulpje van toiletafmetingen. Dus ik dacht, ik kijk even naar die nieuwe reality-serie op Net5: Hoge Hakken, Strakke Pakken, om helemaal op de hoogte te zijn van het aanschaffen van een stukje onroerend goed naar de klant toe.

Het is zo’n programma dat bij de BBC ongezien op dinsdag om drie uur ’s middags wordt uitgezonden. Maar hier komt het – aangekondigd als episch ende spetterend spektakel – op de oer-Hollandse woon-woensdagavond, tussen ‘Met de Deur in Huis’ en ‘Het Blok’.

Gisteren kreeg je drie voorbeelden in Hakken/Pakken: een 20-jarig ventje dat een huis van 7 ton te klein vond, een kerel die met behulp van een makelaar met designerbril en mannen-uggs een boerderij plat gaat gooien, en een gescheiden dame die met Erika de vinex-makelaar (DAT BESTAAT DUS) een huisje zoekt. Of eigenlijk al heeft gevonden. En graag wil. En krijgt. Nee, ik vond dat ook niet zo spannend.

Ik vond het hele programma eigenlijk niet zo spannend. En ik er heb er niks van geleerd. Geen onderhandeling gezien, ook geen diepere overpeinzingen van de kopers en geen huilende makelaar die de koper in de armen valt. Nauwelijks hakken of pakken dus.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Een beetje Olympische Spelenkijker bleef maandagnacht veel te lang wakker voor een potje schaatsen. Een zes uur durend debacle, kunnen we wel stellen. Probleem: het ijs was ruk en de ijsdweilmachines (geen ‘zamboni’s’ blijkbaar) waren kapot. Niemand in Vancouver heeft het door, maar gisteravond (onze tijd), kwam daar de oplossing ineens: curling.

Ik kan slecht uitleggen hoe bijzonder weinig ik van die sport begrijp. Het is een soort horizontaal darten met grote sjoelstenen, huurschoenen en swiffers. Op de fantastische site van de NOS schakelde ik tussen vier wedstrijden, maar mijn hersens weigerden er iets van op te steken.

Waarom schreeuwen ze zo? Waarom ren/glijden ze soms wel mee met die bezempjes, en soms niet? Ben ik de enige die er gebiologeerd naar blijft staren? Het was ook ineens voorbij. Althans, voor mij. Het publiek op de volgepakte tribunes begreep wel wie er had gewonnen. Die hadden vast allemaal een hele dikke supergeheime curling-bijbel gelezen.

Maar dat die curlers goed kunnen bezemen werd me duidelijk. En ze hebben er bovendien nogal lol in ook. Daarom een extragratis ideetje voor de organisatie in Canada: laat die gasten ’s ochtends schreeuwend hun Deense zwerfkeien over het ijs ketsen, zodat ze op tijd klaar zijn om de schaatsbaan mooi glad te boenen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Waarschijnlijk ben ik de enige die het programma heeft gezien, en dat is misschien maar goed ook. Het heet ‘Bite Me‘ en wordt uitgezonden bij National Geographic. Nooit gehoord dat iemand dat kijkt primetime.

Maar nu weet ik dus waarom. Kalende veertiger kruipt in Steve Irwin-pakje en zoekt beestjes die hem om willen leggen. Nou en deze knakker kan er wat van. Hij vindt (en ik vat even samen) een made van een lintworm (eet hij op, kom ik op terug), vogelgriep in de Vietnamese bloedsoep, rattenvlooien met de pest, hoofdluis, een enorme bloedzuiger tussen z’n billen die op weg was naar z’n balzak (die was trouwens wel erg makkelijk te vinden), een slang van wiens beet je tien keer zo dood gaat als van een cobra, een schorpioen van Vaalserbergafmetingen, een kortschildkever (heel erg klein maar brandwonden op je arm enzo) en weet ik wat al niet meer. Het duurt namelijk een uur dat programma.

Aan het eind poept hij nog boven een zeefje om die opgegeten lintworm te bekijken. Viel tegen, maar we krijgen alsnog de aller-allergrootste lintworm EVARRR te zien. Uit een potje. Gatverdegatverdegatverdamme.

En ik keek dit tijdens het eten! Hier kom ik nooit overheen. Ik heb voor de zekerheid zes afleveringen Sesamstraat gekeken, maar mijn onschuld is voorgoed verpest.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Op de laatste vrije avond na de feestdagen wilde ik nog een keer watertanden. Want na één januari, met een mond vol paracetamol schansskispringen kijken (of skispringschansen… of springschansskieën), en op twee januari nieuwjaarsborrelen met de left-over-champagne, voelde je op drie januari de baas of docent weer in de nek hijgen.

Gelukkig was er na alle lijstjes en best-of’s nog een overzichtje op tv: de hoogtepunten uit de afgelopen drie seizoenen Klootwijk aan Zee. Ik trok m’n kabeltrui aan en zette een muts op om te zien hoe Wouter Klootwijk bij elke mul, brasem en zalm z’n verbazing en eetlust uitroept: “Moet je zien!”, “Heerlijk”, “Is dat een touw?”

Klootwijk ziet van honderden smakelijke soorten vis en schelpdieren hoe ze gevangen worden, schoongemaakt en op het bord terecht komen. Ik had meteen weer zin in het volgende feestmaal. Maar helaas worden veel van die lekkernijen hier niet verkocht, want de Nederlander gaat liever voor de ‘excellent’ voorverpakte nageboortes in de supermarkt, en verscheept onze fantastische langoustines, brasems, voorntjes en kokkels naar het buitenland. “Wat de boer niet kent, dat vreet ‘ie niet,” zegt een visser tegen Klootwijk.

Hoe kan dit overzicht van hoogtepunten maar een uur duren? Ik ben benieuwd naar Klootwijks nieuwe programma: De Wilde Keuken, dat vanaf woensdag op tv komt.

Geschreven in opdracht van Spits

Ik heb ze nooit gehad, kleine treintjes. Je ziet het speelgoed gaan bij je oom, vermogende vriendje of Zuid-Duits museum. In hun zelfgebouwde papier-maché berglandschapje met tunneltjes, bruggetjes en stationnetjes met mensjes die écht staan te wachten op dat treintje.

James May, bekend van over-the-top autoprogramma Top Gear, kent het in elk geval heel goed. Die heeft een heel BBC2-programma rond speeldgoed dat is bedacht voor kinderen, maar dat met net iets te veel enthousiasme wordt gekocht door mannen met overmaatse snor en vleespet: ‘James May’s Toy Stories‘.

Dit keer ging ‘Captain Slow’ aan de slag met speelgoedtreintjes. Hij koos een mijl of tien in Engeland waar ooit een trein had gereden, en waar hij nu een speelgoedtrein wilde laten rijden. Een record lag in het verschiet. Leuk natuurlijk, want bijna iedere man vindt het geinig om treintjes door zo´n landschap te zien rijden. Zeker na de moeite die May en co. moesten doen om de boel rijdend te houden. Ook al haalt ‘ie het einde niet.

Hoewel het programma veel te langzaam is en May uren doet over het beginnen met het rijden van dat ding, hééft het toch wat om ‘n treintje te zien jakkeren door het Engelse landschap. Jammergenoeg voor de Nederlandse kijker lag er geen sneeuw. Dan hadden we meteen kunnen zien wat een drama drie vlokjes sneeuw kunnen veroorzaken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Goed, ik geef toe: op zondag kijk ik graag jeugdtelevisie. En dan niet van dat zoetzappige Disney-geneuzel, waar de acteurtjes volslagen talentloos zijn en de felle kleuren je tv verpesten. Nee op zondag niks prettigers dan een mooie film uit Zweden, gemaakt door mensen die nagedacht hebben over hoe achttien-minners in het leven staan. Of iets informatiefs over dingen waar je als ex-puber nou eenmaal niet zo erg meer bij stilstaat.

Ook in Duitsland blijken ze interessant spul voor pubers op de buis te willen, waarvan we hier dankzij Z@pp Lena und Cem kunnen zien. Hierin gaat de Duitse Doris samenwonen met de Turkse Metin, met allebei twee kinderen. Dat geeft zowel tussen de ouders als de kinderen een hoop (vaak hilarische) problemen, die vooral met de verschillende culturen te maken hebben.

Maar het draait uiteindelijk om Lena en Cem, het Duitse meisje en de Turkse jongen. Die draaien afleveringen lang half-verliefd om elkaar heen, met de puberale onzinnigheden die bij de leeftijd horen. Cem is daar weer veel te macho-Turks voor, en Lena eigenzinnig en geëmancipeerd, wat Cem slecht trekt.

Ik ben fan. Het wordt niet alleen goed gespeeld, maar het laat ook zien hoe twee werelden onder één dak wonen en meestal met z’n allen aan de ontbijttafel zitten. Ook al is dat niet altijd makkelijk.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Even geen Shaffy voor mij gisteravond. Ik wilde een gegarandeerd Shaffy-loos programma, en vond het bij Nederland 2 in Vroege Vogels. Het boeiendste item ging trouwens over vissen.

Wat bleek namelijk: wij mensen hadden ergens tussen de Rijn en de Donau een kanaaltje gestoken, waardoor we in ons eigen stroomgebied nu allerlei vieze exoten hadden zwemmen. En die eten onze eigen soorten op. Menno Bentveld vroeg aan een man die tot z’n liezen in de Waal stond of dat erg was. Ja, dat was erg. Waarom dat erg is kregen we niet te horen, maar ‘onze eigen soorten worden verdrongen. Ze hebben al bijna 90% van het land in bezit. Dit is niet gewoon de natuur die z’n gang gaat.’

Geert Wilders zal warm worden van dat soort uitspraken, maar ik begrijp het gedoe eigenlijk niet zo. Nu hebben we ‘marmergrondels’ in onze rivieren zwemmen die andere visjes met gekke namen opeten. En dan is ons ecosysteem ‘verpest’ (zoals de man met de lieslaarzen het verwoordde). Verpest? Het lijkt mij nogal ver gaan. Visjes zijn wat mij betreft visjes, en de één heeft grotere tanden dan de andere. Maar zo simpel is het blijkbaar niet.

Onverwacht gedachtenvoer dus, dat Vroege Vogels. Ook al ging het over vissen.

Geschreven in opdracht van Spits.

De Centrale Huisartsenpost bij de Avro. Ik ging er eens goed voor zitten, want dat zou geinig worden: krijg je Sjors met een ingeklapte hersenschors, Tanja met jeuk op plekken waar geen zalf komt en Fons met z’n geslachtsdeel muurvast in de kruimeldief. En dan zo’n arts-in-opleiding even bellen met een chirurg-assistent om te vragen wat die van Fons’ blauwgeworden lid denkt.

Nou ja. Niks van dat alles. Weinig spectaculair zelfs, hoewel de man met een pols-fixator – een stukje technisch lego naar de pols toe – waar flink wat rotzooi uitkwam, mij wel even deed wegkijken. Maar de meesten waren gewone mensen met gewone klachten. En eigenlijk verbaasde het me ook niet dat er niemand kwam met een megagênant probleem waar ik ook niet mee met m’n hoofd op televisie zou willen. Toch is dat jammer, want eigenlijk hoop je dat je niet de enige bent met rare pukkeltjes op gekke plekjes, en dat je dan ook nog zonder gezichtsverlies hoort hoe je er weer af komt.

Dat gebrek aan bloedspuiten daargelaten, ik moet toegeven (en dit blijft tussen ons), ik heb wel een zwak voor die dokters die zo voor anderen zorgen. “Dit kan wat gemeen voelen”, draaiend aan een half afgebroken vingertje. Dat heeft iets geruststellends waar ik week van word. Shh.

Geschreven in opdracht van Spits

Ik viel er middenin: Expeditie Robinson. Een paar stoere tweewekenbaardjes kwam net de zee uit lopen met wat luchthappende visjes. Een trosje magere Belgische blondjes met roodverbrande wallen tot op de knieën stond ze verveeld op te wachten. Ik dacht dat het nog wel meeviel met die ontberingen.

Er volgde een onbegrijpelijke opdracht. Ballen, kokers, netten, klimmen.. Ik begreep er geen hout van. Maar het zal aan mij liggen, want de blondjes en de baardjes waren fanatiek alsof hun leven er van afhing. Terwijl het eigenlijk ging om hun verblijf op dat verschrikkelijke stinkeiland waar ze hun eigen giftige besjes moeten plukken en op alle mogelijke manieren elkaar het leven zuur maken – ik zou lekker naar huis gaan. De prijs was nog het achterlijkst: een ontmoeting met de vrouw van één van die Belgen. Werd gewonnen door een Rotterdammert, die het dan ook maar zo-zo vond. Volgt u het nog? Ik was het punt wel zo’n beetje kwijt.

Toen ik dacht alles gezien te hebben, liepen twee van die kerels (vlak voor een van de tachtigduizend reclameblokken van anderhalve week) de zee in en bespraken dat ze zich wel eens alleen voelden. Met zes camera’s in hun nek. Ik besloot me te scheren en dit nooit meer te kijken.

Geschreven in opdracht van Spits

Eigenlijk vind ik elk reisprogramma wel leuk. Zo zapte ik gisteren per ongeluk langs National Geographic waar ze By Any Means hadden. Charly Boorman reist van Londen naar Sydney, en sjokte gisteren door India. Met welk vervoer dan ook. Geinig natuurlijk, want alles gaat mis: de taxichauffeur is maffioos, de weg verdwijnt in de moesson van de eeuw of de trein heeft een vertraging van een slordige anderhalf jaar.

Nou ben ik zelf niet zo’n doorgewinterde backpacknerd die het wel aardig vindt om met een blaasontsteking en beginnende scheurbuik uit het raam van een volgepakte bus in Binnen-Mongolië te hangen. Dus als ik zo’n Boorman met het angstzweet tussen de billen hoor uitroepen hoe eng zijn watermakende boomkano is, denk ik glimlachend: zink jij met je kano, hoef ik het niet te doen.

Toegegeven, wat Boorman doet is natuurlijk al door zes miljoen anderen gedaan, waarvan een hoop waarschijnlijk een stuk interessanter. Wat dat betreft zijn al die reisprogramma’s (met uitzondering van het hemeltergende Camping Life) nogal inwisselbaar, of het nou 3 Op Reis of RTL Travel is. Maar iemand allerlei ontberingen zien doorstaan in de mooiste gebieden ter wereld gaat mij niet vervelen. Vanaf de bank dan.

Geschreven in opdracht van Spits