Ze zijn wat lastig te vinden, maar ergens in uw (digitale) televisieabonnement wonen Duitsers. Ze staan (in mijn UPC-kastje althans) ergens ver voorbij de sportbetaalzenders, nog achter de zestien soorten kindertelevisie, langs een Russisch nieuwskanaal en dan de tweede links na alle regionale omroepen die ooit bedacht zijn. Maar ze bestaan. Duitsers.

Nu ben ik überhaupt wel fan van Duitsers. Ook al worden ze door onze kabelaars verstopt, ze maken nu eenmaal leuke televisie. Naast de vrolijke outdoor zang-, dans- en vreetshows maken ze bij de ARD bijvoorbeeld ‘Wissen vor 8’. Een wetenschapsrubriekje.

Het duurt krap vijf minuten, maar er zit meer werk in dan twee seizoenen van The Kardashians. En het blijft simpel: een vrolijke Duitser in een blauw colbert vertelt je een weetje. Een weetje! Kom er maar eens om op de vaderlandse kijkbuis.

Bernd (ik weet niet hoe hij heet) serveert z’n weetje op een bedje van wetenschappelijke opmerkingen en testjes uit de praktijk. Vandaag over dat met zijn allen springen voor een aardbeving niet werkt. Met een seismograaf laat hij het effect van sprongen van een turner zien, en hoe ook 50.000 mensen tegelijk laten springen nauwelijks effect heeft. Soort ‘myth busted’ effect. Simpel, goed uitgewerkt, kort, en een soort van kühl.

Ik behoor niet tot de doelgroep, maar tijdens The Kardashians vroeg ik me af of hier wel een doelgroep voor bestaat. Immers: drie geboetseerde zeikzusjes uit de Verenigde Staten die hun leven lang geen reet hebben uitgevoerd kunnen toch nauwelijks een boeiend leven hebben?

Dat is een understatement. Ik heb geen kiezen over na een half uur tandenknarsend naar deze zoveelste hersenloze realitydiarree te hebben gekeken. Is de wereld nog niet moe van verwende nesten die niets anders doen dan over de speakerphone mekkeren dat niks goed genoeg is? En dat terwijl ze een huis zo groot als een middelgrote gemeente hebben, krokodillenlederen bekleding van de dikste auto”s onder de billen hebben en om de vier minuten een andere, peperdure outfit showen.

Vader Robert Kardashian was de advocaat van O.J. Simpson. Daar heeft meneer K. dusdanig veel dollars mee binnengeharkt, dat zijn kroost de komende 800 jaar geen vinger hoeft uit te steken. Dat is allemaal prima, maar waarom houden die mensen niks privé? Waarschijnlijk omdat ze suffe, lege levens hebben. Kim had zelfs een sekstape nodig om haar gewenste niveau van Parishiltonheid te behalen.

Wat de serie zou redden: laat de gezusters Kardashian afzakken in die nu toch leegstaande Chileense mijn, prop een grote kurk in het gat en zet de webcam aan. Dat is vernieuwende reality-tv.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Beeld: EO

De EO bracht gisteren in Uitgesproken EO (de omroepnaam moet erbij, dat vinden ze belangrijk in Hilversum) twee onderwerpen: de Roma en de aanpak van kinderporno.

Het eerste onderwerp, de Roma, was al een teleurstelling. Er werd gebabbeld met de Utrechtse Roma-familie Nicolich. Dat is inderdaad de familie tegen wie EenVandaag aangifte gaat doen wegens mishandeling, maar als u denkt dat de EO daar dan naar gevraagd heeft, dan zit u er naast. Bovendien miste waar ik op hoopte: een analyse over hoe het probleem, als dat er al is, ontstaan is en hoe deze woonwagenfans binnen twee dagen de nieuwe Nederlandse pispaaltjes zijn geworden.

Het item over kinderporno bevatte voor mij wel nieuws. We zien eerst een rare reconstructie van hoe zo”n vieze kinderfoto maken in z”n werk gaat en horen daarna een politiechef vertellen dat een Twents zedenpolitieteam goed werk doet dat de rest van het land links laat liggen. En dan ineens een achteloze opmerking over rechters: die blijken kinderporno in een zaak meestal niet zelf te bekijken. Wist u dat? Ik had geen idee en het roept vragen op. Het zijn verschrikkelijke beelden natuurlijk, maar moet een rechter niet zien waar hij over oordeelt? We horen het antwoord niet in de uitzending. Want net toen ik dacht dat het antwoord zou komen, was de EO uitgesproken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

(afbeelding: KRO)

Het zoemde al een tijdje rond in Publieke Omroep-reclames: Penoza, van de KRO. Eindelijk een echte Nederlandse dramaserie waar je met samengeknepen billen op kan wachten. Dat was althans de belofte: een Amsterdamse Sopranos, met Monic Hendrickx als Carmela Soprano – de vrouw van de gangster, die altijd hoopt dat die z”n .44 aan de wilgen hangt en voor de kinderen komt zorgen.

Die belofte maakt Penoza wat mij betreft aardig waar in de eerste aflevering. De serie wordt meteen scherp neergezet met een paar liquidaties, pakken coke en een hoop André Hazes op de achtergrond. Amsterdam is natuurlijk geen New York, maar het lukt de spanning van het dragen van een blaffer in de broekriem over te brengen.

Hendrickx zet haar Carmela, Carmen van Walraven de Rue, behoorlijk sterk neer. Haar man, Thomas Acda als Frans van Walraven, nog sterker. Ten eerste heeft hij het net te neppe Amsterdamse accentje dat Carmen heeft beter onder de knie, ten tweede lijken zijn emotie”s echter. Hij wil niet verder in de onderwereld, maar hij kén niet anders.

Thomas Acda is meteen het gladde ijs waar Penoza zich op bevindt. Net als je je afvraagt hoe hij de penose de rug toe keert, legt hij het loodje. Kassiewijle. Kogels in z”n buik, tuintje erop. Overleeft Penoza de liquidatie van Acda? Ik ga volgende week weer kijken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Deze week kijken de Bankzitters naar de creatieve uitspattingen van de Publieke Omroep: een week TV-lab.

In De Advocatenclub volg je vier jonge advocaten die eigenlijk niets anders doen dan verslag van hun beroep. Ze ontberen nog een snelle auto en ruime ervaring, maar hebben wel het enthousiasme waar je op hoopt als je er één inschakelt.

Of het concept echt nieuw is durf ik te betwijfelen, maar het is zeker aardig om een kijkje in de keuken van de kruimeldiefadvocatuur te krijgen. Ze balen van cliënten die niet eerlijk zijn geweest, niet te verstaan zijn of zelfs helemaal niet op komen dagen voor hun zaak. En het is mooi om te zien hoe gefocust de advocaten zijn als ze in de rechtszaal staan. Lekker eerlijk en open allemaal.

Het is interessant om te horen over de rol die ze aannemen als ze een toga aandoen. En hoe het is als die weer uitgaat op de vrijdagmiddagborrel. Het is allemaal wat kort, maar dat stoort niet.

Enige puntjes van kritiek: de beeldkwaliteit buiten de deur is echt heel erg slecht. Bovendien speelt alles zich zoals al zoveel programma”s af in Amsterdam. Da”s wat voorspelbaar. Geef die mensen wat nieuwe camera”s en een buskaart richting provincie en dan mag De Advocatenclub wat mij betreft blijven.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bekijk hieronder De Advocatenclub

Je zal zevenhonderd meter onder de grond zitten en weten dat je hoogstwaarschijnlijk voor kerst geen daglicht zal zien. Drieëndertig Chileense mijnwerkers zitten in dat schuitje. Hun mijn stortte in. Drieëndertig mijnwerkersvrouwen vroegen zich meer dan twee weken lang af of hun mannen nog leefden. Bij het journaal zag je beelden van de uitzinnige vrouwen die hoorden dat hun echtgenoten nog in leven zijn. Ze hadden briefjes gehangen aan de boor die hen had bereikt.

Natuurlijk ontvouwen zich op het moment grotere rampen in de wereld, maar de beelden van die van geluk huilende vrouwen grepen me aan. Ze werden versterkt door de paar korrelige shots van de straten van Santiago de Chile, waar mensen met vlaggen uit de auto hingen en juichend over straat renden. Het hele land staat op z”n kop vanwege het teken van leven van de mijnwerkers. Alsof de wereldbeker binnen was. Beeld van hoop.

Je zal zo”n mijnwerker zijn die halverwege kerstavond eindelijk de grond uit kan kruipen. Een half jaar op rand van leven en dood met tweeëndertig anderen starend naar een buisje waar af en toe eten en drinken door wordt gedropt vanuit de wereld boven je. Die gewoon doordraait. Uiteindelijk bereikt je dan het licht, en je wordt gered.

Ik hoop dat iemand ze dan de beelden laat zien die ik vandaag zag.

Geschreven in opdracht van Sp!ts.

Peter maakte samen met Bram Janssen een Bright Report voor de website van gadget- en lifestylemagazine Bright. Ze trokken naar het zuiden des lands om te zien wat voor gadgets je op een gemiddelde camping kan vinden. De video is ook te zien bij NU.nl.

Naast het waardeloze weer kun je deze zomer weer goed zaniken op de televisie. Maar in plaats van mijn lot te accepteren en voor de honderdzesentachtigste keer een herhaling van The A-Team te kijken, of me te ergeren aan Dr. Phil, Knevel en Van den Brink of een van die megaflauwe Amerikaanse sitcoms, bedacht ik een oplossing.

Deel één van de oplossing is je televisie uitlaten tot het nieuwe seizoen halverwege september weer op gang komt. Deel twee is op internet filmpjes zoeken van nog slechter weer dan hier, met onze halfzachte zomer.

Volgens dit recept kwam ik op Youtube bij een filmpje van een aanstormende supercell in Finland. Je ziet een strand waarachter een belachelijk groot en donker stromfront op enorme snelheid opdoemt. Meisjes beginnen te gillen, grijpen hun handdoekjes en smeren “m. Een gozer blijft als verstijfd in z”n zwembroekje naar de wolken staren. Bliksem flitst, wind begint te waaien en vogels maken dat ze wegkomen. De filmer maakt zich uit de voeten (stel ik me voor, het filmpje eindigt in elk geval) als de apocalyps praktisch boven z”n hoofd hangt. Als God bestaat was hij die dag boos op Finland.

Is er iets heerlijkers om na zoiets nog even op het balkon te hangen? Prachtig weer ineens in Nederland.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bekijk het filmpje hieronder, en daaronder een wat langer filmpje van dezelfde storm vanuit een andere hoek.

Foto: SBS

Die Hans Kraay junior. Hij werd door SBS als een verdrinkend kind aan een haak bij Voetbal International weggetrokken. Daar mocht hij helemaal niet komen, vonden ze bij SBS. We zagen hem dus tijdens het WK voetbal alleen maar in herhalingen van Video”s Waar Je Waarschijnlijk Net Niet Om Kan Lachen. Daarna stond hij bij de net-niet-huldiging van Oranje net niet óp het podium, maar erachter, over winkelen te praten met spelersvrouwen.

Arme kerel.

Maar onze sporttijger staat mooi wel met de poten in de Nijmeegse wandelmodder. Niet in z”n eentje natuurlijk, maar wel de enige presentator van het dagelijks verslag van de Nijmeegse Vierdaagse die in beeld mag van SBS. Logisch, want het wandelfestijn van Groesbeek en omstreken is pas af met zo”n blondgelokt stuk gezelligheid als Kraay junior in beeld. Hans is de ster.

En ach, het is SBS 6. Het is Hans Kraay junior. Het is de Nijmeegse Vierdaagse. Kraay voelt zich nou eenmaal thuis tussen 37.000 volwassen kerels in padvinderspakjes, huisvrouwen die driftig op fluitjes blazen, gekke medailles op mannenborstjes, onnodige cameltoe”s in polonaise en militairen die te dik waren voor Afghanistan. Laat Hans daar maar gewoon blijven. Het is goed zo.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Omdat er even een half uur geen voetbal op tv was, zapte ik langs America’s Best Dance Crew, van MTV. Ik had het nooit gezien, en viel middenin wat de supermegamegafinale bleek te zijn. Ondanks dat gebrek aan achtergrondkennis was het goed te volgen. Het is ook niet zo ingewikkeld.

Er waren drie dansgroepjes (vanaf nu: dance crews) die op een bedje van glitter, flitsen, vuurballen, haarlak en gouden kettingen door het beeld bouncen, in de hoop dat Amerikanen sms’en welke ze de beste vinden. Ze kregen de opdracht om vijftig jaar dansgeschiedenis in één dansje te verwerken, waarna drie schijnbaar goed ingevoerde juryleden in het Urban, wat ik slecht spreek, commentaar gaven op de dance crews. Nou, klassiek talentenshow-formatje in de verschrikkelijke traditie van de Idols’ van deze wereld. Maar dan met dansers.

Het gave van dit programma is dat het, ondanks dat het enorm over the top is, wordt gepresenteerd door ‘Slater‘ uit (kennen jullie deze nog nog nog nog) Saved by the Bell en m’n maag de loopings van het camerawerk slecht aankan, wel draait om mensen die echt waan-zin-nig goed kunnen dansen. Dat hele ge-urban komt wat geforceerd over, maar die danspasjes zijn da bomb!

Geschreven in opdracht van Sp!ts