Even geen Shaffy voor mij gisteravond. Ik wilde een gegarandeerd Shaffy-loos programma, en vond het bij Nederland 2 in Vroege Vogels. Het boeiendste item ging trouwens over vissen.

Wat bleek namelijk: wij mensen hadden ergens tussen de Rijn en de Donau een kanaaltje gestoken, waardoor we in ons eigen stroomgebied nu allerlei vieze exoten hadden zwemmen. En die eten onze eigen soorten op. Menno Bentveld vroeg aan een man die tot z’n liezen in de Waal stond of dat erg was. Ja, dat was erg. Waarom dat erg is kregen we niet te horen, maar ‘onze eigen soorten worden verdrongen. Ze hebben al bijna 90% van het land in bezit. Dit is niet gewoon de natuur die z’n gang gaat.’

Geert Wilders zal warm worden van dat soort uitspraken, maar ik begrijp het gedoe eigenlijk niet zo. Nu hebben we ‘marmergrondels’ in onze rivieren zwemmen die andere visjes met gekke namen opeten. En dan is ons ecosysteem ‘verpest’ (zoals de man met de lieslaarzen het verwoordde). Verpest? Het lijkt mij nogal ver gaan. Visjes zijn wat mij betreft visjes, en de één heeft grotere tanden dan de andere. Maar zo simpel is het blijkbaar niet.

Onverwacht gedachtenvoer dus, dat Vroege Vogels. Ook al ging het over vissen.

Geschreven in opdracht van Spits.

De Centrale Huisartsenpost bij de Avro. Ik ging er eens goed voor zitten, want dat zou geinig worden: krijg je Sjors met een ingeklapte hersenschors, Tanja met jeuk op plekken waar geen zalf komt en Fons met z’n geslachtsdeel muurvast in de kruimeldief. En dan zo’n arts-in-opleiding even bellen met een chirurg-assistent om te vragen wat die van Fons’ blauwgeworden lid denkt.

Nou ja. Niks van dat alles. Weinig spectaculair zelfs, hoewel de man met een pols-fixator – een stukje technisch lego naar de pols toe – waar flink wat rotzooi uitkwam, mij wel even deed wegkijken. Maar de meesten waren gewone mensen met gewone klachten. En eigenlijk verbaasde het me ook niet dat er niemand kwam met een megagênant probleem waar ik ook niet mee met m’n hoofd op televisie zou willen. Toch is dat jammer, want eigenlijk hoop je dat je niet de enige bent met rare pukkeltjes op gekke plekjes, en dat je dan ook nog zonder gezichtsverlies hoort hoe je er weer af komt.

Dat gebrek aan bloedspuiten daargelaten, ik moet toegeven (en dit blijft tussen ons), ik heb wel een zwak voor die dokters die zo voor anderen zorgen. “Dit kan wat gemeen voelen”, draaiend aan een half afgebroken vingertje. Dat heeft iets geruststellends waar ik week van word. Shh.

Geschreven in opdracht van Spits

Ik viel er middenin: Expeditie Robinson. Een paar stoere tweewekenbaardjes kwam net de zee uit lopen met wat luchthappende visjes. Een trosje magere Belgische blondjes met roodverbrande wallen tot op de knieën stond ze verveeld op te wachten. Ik dacht dat het nog wel meeviel met die ontberingen.

Er volgde een onbegrijpelijke opdracht. Ballen, kokers, netten, klimmen.. Ik begreep er geen hout van. Maar het zal aan mij liggen, want de blondjes en de baardjes waren fanatiek alsof hun leven er van afhing. Terwijl het eigenlijk ging om hun verblijf op dat verschrikkelijke stinkeiland waar ze hun eigen giftige besjes moeten plukken en op alle mogelijke manieren elkaar het leven zuur maken – ik zou lekker naar huis gaan. De prijs was nog het achterlijkst: een ontmoeting met de vrouw van één van die Belgen. Werd gewonnen door een Rotterdammert, die het dan ook maar zo-zo vond. Volgt u het nog? Ik was het punt wel zo’n beetje kwijt.

Toen ik dacht alles gezien te hebben, liepen twee van die kerels (vlak voor een van de tachtigduizend reclameblokken van anderhalve week) de zee in en bespraken dat ze zich wel eens alleen voelden. Met zes camera’s in hun nek. Ik besloot me te scheren en dit nooit meer te kijken.

Geschreven in opdracht van Spits

Eigenlijk vind ik elk reisprogramma wel leuk. Zo zapte ik gisteren per ongeluk langs National Geographic waar ze By Any Means hadden. Charly Boorman reist van Londen naar Sydney, en sjokte gisteren door India. Met welk vervoer dan ook. Geinig natuurlijk, want alles gaat mis: de taxichauffeur is maffioos, de weg verdwijnt in de moesson van de eeuw of de trein heeft een vertraging van een slordige anderhalf jaar.

Nou ben ik zelf niet zo’n doorgewinterde backpacknerd die het wel aardig vindt om met een blaasontsteking en beginnende scheurbuik uit het raam van een volgepakte bus in Binnen-Mongolië te hangen. Dus als ik zo’n Boorman met het angstzweet tussen de billen hoor uitroepen hoe eng zijn watermakende boomkano is, denk ik glimlachend: zink jij met je kano, hoef ik het niet te doen.

Toegegeven, wat Boorman doet is natuurlijk al door zes miljoen anderen gedaan, waarvan een hoop waarschijnlijk een stuk interessanter. Wat dat betreft zijn al die reisprogramma’s (met uitzondering van het hemeltergende Camping Life) nogal inwisselbaar, of het nou 3 Op Reis of RTL Travel is. Maar iemand allerlei ontberingen zien doorstaan in de mooiste gebieden ter wereld gaat mij niet vervelen. Vanaf de bank dan.

Geschreven in opdracht van Spits

Ik zag iets fascinerends in de tv-gids bij Canvas gisteren: ‘Zender uit de ether’, van 19.51 tot 19.59. Dat zal een geinig stukje opvultelevisie zijn, dacht ik. Iets ludieks. Een krijsende kabouter, een zingend bosje gerbera’s of een vrolijke Waal die zonder reden op een druk station z’n haar borstelt. Je weet nooit met die gasten.

Maar zou het ook kunnen zijn hoe het klinkt? Echt acht minuten uit de lucht? Dat zou lang geleden zijn. Elke seconde zendtijd wordt tenslotte al tijden professioneel volgegoten met bewegend beeld. Is het geen uitgerangeerde tv-ster die enthousiast een volautomatische stoombarbecue leegvreet, dan is het wel een webcammetje gericht op een slecht besneeuwde berg in een onuitspreekbaar en toeristloos mijndorpje in Noord-Kroatië. Als je mazzel hebt, want ook de breedbetepelde melkborsten van ‘Diana57’ vullen regelmatig (smachtend naar je sms’je) de leegten.

Nee, toen roken nog gezond was kreeg je testbeeld als ze even niks hadden bij de zendgemachtigden. Of ruis, mooier nog. Een gat in de televisie. En ik hoopte vurig dat Canvas zoiets zou doen. Je even acht minuten afvragen waarom je zo’n ding in huis hebt.

Niets van dat alles. Uiteindelijk werd er gewoon een staartje Ketnet en een lang reclameblok in die acht minuten afgewerkt. Niks mysterieuze anti-televisie. Volgende week zet ik ‘m gewoon even acht minuten uit.

Geschreven in opdracht van Spits

Kletszender Het Gesprek zendt integraal uitzendingen van BBC’s HardTalk uit. Mooi, want zulke goede interview-programma’s krijgt de Nederlandse kijker normaal gesproken niet te zien.

Het is gewoon een heel goed idee om simpelweg de boel te ondertitelen, het lichtkrantje van de BBC weg te bezuinigen en HardTalk de ether in te knallen. En dat doen ze niet alleen met HardTalk, ook BBC News wordt op die manier uitgezonden. Daarbovenop krijgen we bij de babbelaars de Abbey Road Live uitzendingen voor onze kiezen. Twee Meter Sessies, maar dan Engels. Mijn hart springt daar vrolijk bij.

Eigenlijk doet Het Gesprek wat al een tijd geleden gedaan had moeten worden: niet proberen of je net zo’n goede (lees: rijke) producent bent als de BBC of een grote Amerikaan, maar de krenten uit de pap halen en daar verder niets aan doen. Dat geldt zeker voor HardTalk.

Bij HardTalk geen Gordon’s of Marco Borsato’s (met alle respect) bij gesprekken over vrede in het Midden-Oosten. Gewoon een gast op een stoel met scherpe vragen tot er een helder antwoord komt.

Nu de boel nog in heel Nederland op de kabel. Want een beetje zinnig ouwehoeren op televisie mag wel weer eens.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voor Parool.TV maakt Peter van der Ploeg de komende maanden zo’n 5 video’s per week. Het Parool, dus Amsterdamse onderwerpen voor een Amsterdams publiek. Een voorbeeld is het filmpje over de schapen in het Schinkelbos. Hier is een klein onderwerp uit de krant uitgekozen, wat op papier weinigzeggend nieuws is. Maar op beeld wordt het een stuk interessanter door de ingrediënten ‘dieren’ en ‘markant persoon’.

Verscheen eerder op Parool.TV

Er zijn een hoop grappen te maken over Marc-Marie Huijbregts. Z’n verdwenen kapsel, z’n hoge stemmetje, z’n rare maniertjes, z’n naam. Echt. Geef me tien minuten en een avondvullend programma met grappen over Marc-Marie Huijbregts is geboren. Maar nu even niet. Want ik sta op het punt de loftrompet te steken over z’n nieuwe programma, Marc-Marie in ’t Wild (NCRV).

Het is ten eerste een mooi plaatje: Marc-Marie, met al z’n voor heel het land wijd gesperde angsten en fobieën, plus een uit de Canadese wouden gestroopte Bart de Haas (de Haas! Haha) die in alles het tegenovergestelde is. Bart maakt vuurtjes (lukt trouwens niet), ruikt gnoe’s, voelt de wind en ziet olifantenbulletjes. Marc-Marie vindt gewoon alles eng. Water en vuur, zou je denken. Bij elk hoog piepje verwacht je dat Bart uit z’n legerkist schiet en bij Marc-Marie de zebrapoep over z’n schedel smeert. Maar niets is minder waar.

En dáárom vind ik dit programma charmant. Niet vanwege het goede concept (is het niet: Marc-Marie moet op zoek naar een wild dier en daarmee op de foto. Leuk, maar niet briljant), of de Beekse Bergen-beelden uit hartje Kenia. Nee, het geinige is dat Bart en Marc-Marie Huijbregts op die savanne oprecht lekker kunnen lachen met elkaar. Bert en Ernie op safari.

Geschreven in opdracht van Spits

Gisteravond wilde ik niks anders dan m’n benen omhoog en m’n vingers onder de riem. Niet nadenken en staren naar die tv. Even Prinsjesdag wegspoelen, zeg maar.

Dat kan bij geen programma zo goed als Rail Away van de EO. Toegegeven, het is echt met afstand het lulligste programma ooit. Ken je niet? Niet gek, met het Journaal, GTST en de Pfaffs rond hetzelfde uur. Ik zal uitleggen hoe het werkt.

Het idee voor Rail Away is, zo stel ik me voor, ooit door een paar mannen met baarden en rugzakjes met vlaggetjes erop zo achterop een hostie neergepend: ‘We pakken ergens in een mooi gebied de trein, hangen de camera uit het raam en knallen het op de buis. Primetime.’ En zo geschiedde.

Echt, het zit netjes in elkaar, maar meer is het niet. De zoete voice-over deelt je allerlei technische details over de trein mee, afgewisseld met wat geschiedenis van het landschap waar je doorheen glijdt. EO, dus ook dorpjes waar een bepaalde heilige belangrijk is, waar dan weer mensen naartoe gaan met diezelfde trein, komen regelmatig aan bod. Gisteren waren ze in Italië trouwens, dus dat was kassa.

Net doen of je in de trein zit in een mooi gebied. Ik trek het wel. Mits ze een beetje op tijd rijden.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

En toen was er On Air. Gisteren voor het eerst. Het is een volgende, dappere poging van de publieke omroep om het kijkcijfergemis van De Wereld Draait Door te verzachten in deze komkommerrijke tijd. Harm Edens kreeg van de NCRV de opdracht een leuk bloesje aan te doen en op Schiphol aan een glimmende tafel gesprekken te voeren met jan en alleman. Prima.

Maar het is een beetje raar. Ik zeg niet dat ik het niet leuk vind, want hoewel ik DWDD wegzap vanwege de verschrikkelijke monologen van Matthijs van Nieuwkerk (het vleesgeworden leuke bloesje), is de formule an sich best geinig. Edens trekt dat door in On Air en babbelt er leuk op los.

Het rare zit hem eigenlijk in het Schipholverhaal dat tussen elk gedeelte van het programma opduikt. Ze zitten daar – dat snap ik – omdat het vakantietijd is. Toch lijkt de luchthaven er af en toe bij de haren bijgesleept. Vooral de inburgeringscursus voor buitenlandse passagiers is megaflauw, en ook het stukje waarin we, in cijfers zelfs, horen hoe druk het op Schiphol is heeft een hoog who cares-gehalte.

Kortom: De eerste aflevering is nog ietwat vreemd. Het begin is er, maar de tussenstukjes zijn nog een beetje een kliederboel.

Geschreven in opdracht van Sp!ts