Voor Parool.TV maakt Peter van der Ploeg de komende maanden zo’n 5 video’s per week. Het Parool, dus Amsterdamse onderwerpen voor een Amsterdams publiek. Een voorbeeld is het filmpje over de schapen in het Schinkelbos. Hier is een klein onderwerp uit de krant uitgekozen, wat op papier weinigzeggend nieuws is. Maar op beeld wordt het een stuk interessanter door de ingrediënten ‘dieren’ en ‘markant persoon’.

Verscheen eerder op Parool.TV

Er zijn een hoop grappen te maken over Marc-Marie Huijbregts. Z”n verdwenen kapsel, z”n hoge stemmetje, z”n rare maniertjes, z”n naam. Echt. Geef me tien minuten en een avondvullend programma met grappen over Marc-Marie Huijbregts is geboren. Maar nu even niet. Want ik sta op het punt de loftrompet te steken over z”n nieuwe programma, Marc-Marie in “t Wild (NCRV).

Het is ten eerste een mooi plaatje: Marc-Marie, met al z”n voor heel het land wijd gesperde angsten en fobieën, plus een uit de Canadese wouden gestroopte Bart de Haas (de Haas! Haha) die in alles het tegenovergestelde is. Bart maakt vuurtjes (lukt trouwens niet), ruikt gnoe”s, voelt de wind en ziet olifantenbulletjes. Marc-Marie vindt gewoon alles eng. Water en vuur, zou je denken. Bij elk hoog piepje verwacht je dat Bart uit z”n legerkist schiet en bij Marc-Marie de zebrapoep over z”n schedel smeert. Maar niets is minder waar.

En dáárom vind ik dit programma charmant. Niet vanwege het goede concept (is het niet: Marc-Marie moet op zoek naar een wild dier en daarmee op de foto. Leuk, maar niet briljant), of de Beekse Bergen-beelden uit hartje Kenia. Nee, het geinige is dat Bart en Marc-Marie Huijbregts op die savanne oprecht lekker kunnen lachen met elkaar. Bert en Ernie op safari.

Geschreven in opdracht van Spits

Gisteravond wilde ik niks anders dan m”n benen omhoog en m”n vingers onder de riem. Niet nadenken en staren naar die tv. Even Prinsjesdag wegspoelen, zeg maar.

Dat kan bij geen programma zo goed als Rail Away van de EO. Toegegeven, het is echt met afstand het lulligste programma ooit. Ken je niet? Niet gek, met het Journaal, GTST en de Pfaffs rond hetzelfde uur. Ik zal uitleggen hoe het werkt.

Het idee voor Rail Away is, zo stel ik me voor, ooit door een paar mannen met baarden en rugzakjes met vlaggetjes erop zo achterop een hostie neergepend: “We pakken ergens in een mooi gebied de trein, hangen de camera uit het raam en knallen het op de buis. Primetime.” En zo geschiedde.

Echt, het zit netjes in elkaar, maar meer is het niet. De zoete voice-over deelt je allerlei technische details over de trein mee, afgewisseld met wat geschiedenis van het landschap waar je doorheen glijdt. EO, dus ook dorpjes waar een bepaalde heilige belangrijk is, waar dan weer mensen naartoe gaan met diezelfde trein, komen regelmatig aan bod. Gisteren waren ze in Italië trouwens, dus dat was kassa.

Net doen of je in de trein zit in een mooi gebied. Ik trek het wel. Mits ze een beetje op tijd rijden.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

En toen was er On Air. Gisteren voor het eerst. Het is een volgende, dappere poging van de publieke omroep om het kijkcijfergemis van De Wereld Draait Door te verzachten in deze komkommerrijke tijd. Harm Edens kreeg van de NCRV de opdracht een leuk bloesje aan te doen en op Schiphol aan een glimmende tafel gesprekken te voeren met jan en alleman. Prima.

Maar het is een beetje raar. Ik zeg niet dat ik het niet leuk vind, want hoewel ik DWDD wegzap vanwege de verschrikkelijke monologen van Matthijs van Nieuwkerk (het vleesgeworden leuke bloesje), is de formule an sich best geinig. Edens trekt dat door in On Air en babbelt er leuk op los.

Het rare zit hem eigenlijk in het Schipholverhaal dat tussen elk gedeelte van het programma opduikt. Ze zitten daar – dat snap ik – omdat het vakantietijd is. Toch lijkt de luchthaven er af en toe bij de haren bijgesleept. Vooral de inburgeringscursus voor buitenlandse passagiers is megaflauw, en ook het stukje waarin we, in cijfers zelfs, horen hoe druk het op Schiphol is heeft een hoog who cares-gehalte.

Kortom: De eerste aflevering is nog ietwat vreemd. Het begin is er, maar de tussenstukjes zijn nog een beetje een kliederboel.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Kinderen doen gekke dingen. De één gaat belletje trekken, de ander sleept zestien kilo cocaïne de grens van Peru over. In de laatste categorie kattenkwaad zocht Wendy van Lien haar verzetje, en kreeg zestien jaar cel. De EO zocht haar op in de vrouwengevangenis van Lima, Peru.

Het programma heet Vreemde Tralies. Je verwacht dat je iets te weten komt over het gevangenisleven zo ver van onze gezellige Bijlmerbajessen, maar niets is minder waar. We zien wel iets van het sardientjesblikje waar Wendy in moet leven, maar het voornaamste bestanddeel van het programma is schuld en boete. Het blijft de EO.

Wendy vertelt hoe het zo ver heeft kunnen komen, hoe ze haar dochtertje mist en nog even hoe ze God heeft gevonden. Haar moeder heeft het zwaar thuis in Rotterdam met haar andere dochter en Wendy’s kleine. Iedereen heeft het eigenlijk heel erg moeilijk in Vreemde Tralies.

En begrijpelijk. Wendy was naïef en jong. Ze dacht niet na over het bestaan van wetten in Peru, zoals ze dat uitlegt. En een dochtertje aan de andere kant van de oceaan hebben is knap waardeloos. Maar dat die dingen gebeuren, hoe naar ook, wisten we al. Hoe is het daar nou in zo”n cel in Peru? Dat zie je niet. Als God er maar woont vinden ze het best bij de EO.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: EO

Een fotoreportage gemaakt in Grahamstown, Zuid-Afrika, tijdens het National Arts Festival. Het ‘container village’ is een veld waar handelaren hun spullen proberen te verkopen vanuit containers, die ze huren van de gemeente. Maar het centrum van het festival is verplaatst richting de universiteit, Rhodes, en veel handelaren klagen steen en been dat ze nu veel minder verkopen, omdat (rijke) bezoekers niet meer zo snel in de buurt komen van de containers. De, gezellige, drukte die er wel is wordt veroorzaakt door locals, die niet zo’n behoefte hebben in de aanschaf van een masker of trommel.

Deze reportage verscheen eerder op CueBlog.com.

In opdracht van BKB heeft Mediacontainer (Jaap den Ouden en Peter van der Ploeg) een videoverslag gemaakt van de Zorg voor Beter Dag Midden-Nederland in Amersfoort, op dinsdag 9 juni. Het eindproduct is op de dag zelf gemonteerd en aan het einde van de bijeenkomst aan alle aanwezigen getoond op groot scherm.

Zorg voor Beter Dag Amersfoort from Mediacontainer on Vimeo.

Voor zomertelevisie hoef je niet in Nederland te blijven, dat is duidelijk (*kuch* De Zomer Draait Door *kuch*). Wie heeft, trouwens, überhaupt bedacht dat de televisie op vakantie gaat? Het is de rest van het jaar al vaak om te huilen op tv en dan krijgen we daar als de zon schijnt ook nog de B-versie van.

Maar ik dwaal af.

Ik heb gisteren topvakantietelevisie zitten kijken. Bij de Belg op één (dat klinkt al leuk) hebben ze dagelijks 1000 Zonnen. Een intrigerende naam met dito inhoud. Onze zuiderburen zijn namelijk zo briljant geweest om zomertelevisie zonder concept te bedenken.

Wat heeft 1000 Zonnen? Ze hebben een vrouw die ik weet niet hoeveel ezeltjes heeft. Er komt een onverstaanbare kok langs die iets met aspergekes doet. Er is een groep gladgeschoren jongens die in een bos brandende kegels naar elkaar smijten (slecht idee) en als klap op de vuurpijl een badpakkenspecial die eigenlijk over een ligbad met lichtjes gaat. En – echt – nog veel meer in amper een minuut of twintig. Korte reportages waar ze bewust de lijn uit hebben weggelaten.

En dat is gek genoeg nou de kracht van dit programma. Want waar ze Crocs gewoon slippers noemen maken ze inhoudsloze televisie zoals dat nergens anders kan.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Er gaan hele dagen voorbij dat ik niet op de top van de Mount Everest kom. Ik stond er ook niet bij stil dat het er zo druk is. Bij de BBC weten ze dat wel, want de omroep filmt op de camping vol Engelsen die “Base Camp” heet.

Everest ER. Het is een hoop Everest, en weinig ER. Je ziet wel hoe de dappere dokters weer en wind weerstaan om de scheuren in longen, vochtige hersens en blauwzwarte teentjes te herstellen. Met het nodige gebrek aan moderne apparatuur, natuurlijk. Maar dat is ondergeschikt. Vooral zie je de figuren die de grootste puist van de aarde op zullen en moeten.

Je vraagt je meteen af waarom al die lui dat doen. Op een ezel naar de maan lijkt makkelijker. Ze noemen wel de sherpa”s die blijkbaar de hele dag die berg op en neer rennen, maar een Brit die het misschien voor de vierde keer gaat halen: dat is wereldnieuws. De polonaise aan suïcidalen die het probeert lijkt geschift. Eén heeft z”n zoon Everest genoemd, maar juist hij moet beneden blijven met longoedeem. Lekker.

Toch maakt de BBC het aantrekkelijk. Mooie, dramatische beelden van wolken rond de top en gelikte animaties van waar de meest dodelijke afgronden zich bevinden. Ik kijk volgende week weer. Vanaf m”n tweede verdieping.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Na zo”n week vol herdenkingen is een potje onvervalste feelgoodtelevisie wel eens lekker. “Voor Elkaar” van de RVU is daar een schoolvoorbeeld van. Het concept is simpel: iemand wil iets, een wildvreemde doet het. Je kan er niets mee winnen, je hoeft niets idioots te doen en het mooiste: het is verfrissend echt.

Zo is er de 26-jarige Sharia, die graag een tasje wil breien van plastic. De meer dan twee keer zo oude Frieda wil maar wat graag uitleggen hoe. Het plastic is nieuw voor haar, maar breien kan ze. Ze praten makkelijk met elkaar, en een dagje samen in de tuin wroeten is snel gepland.

Paul woont alleen en zoekt een vismaatje. Z”n vrienden wonen niet echt in de buurt, maar kunstschilder Harry gaat graag mee. Harry dacht lekker te kunnen babbelen, maar Paul”s motto is: “vissen is geen babbelen, vissen is vissen.” Gelukkig laat hij dat een beetje varen en leren ze nog wat van elkaar.

Marilyn en Janny kletsen wat makkelijker. Marilyn is flink bedonderd door iemand die ze vertrouwde en hoopt nu nieuwe mensen te leren kennen om haar vertrouwen in de mens terug te krijgen. De twee vrouwen eindigen knuffelend.

Simpele televisie zonder pretenties. Heerlijk.

Geschreven in opdracht van Sp!ts