De ochtend bij de Publieke Omroep is vanaf nu niet langer alleen het terrein van nieuwsshows, kindertelevisie en herhalingen. Gisterenochtend begon Omroep MAX met KoffieMAX. De ouderenomroep doet daarbij niets baanbrekends voor de genieters van het zwarte goud en grijpt terug op programmaonderdelen die we al jaren kennen.

Zo is er een tv-kok: Joop Braakhekke laat in de uitzending zien dat je voor vijftig euro een prima kerstdiner voor vier personen op tafel kunt zetten. Hij kookt live en vormt zo de rode draad in het programma. Een kloeke politieagente komt uitleggen hoe je veilig omgaat met onverwachte aanbellers. De Italiaan Alessandro Safina zingt twee liederen en een stel ‘gewone’ mensen laat weten wat het van de film ‘Burlesque’ vindt (fantastisch, geweldig en top).

Niets nieuws dus, maar daardoor heeft het allemaal meteen iets vertrouwds. Ook presentatrice Myrna Goossen staat er alsof dit al haar honderdste uitzending van KoffieMAX is. Ze lacht vriendelijk, is scherp en houdt de vaart er een beetje in. Een beetje, want de makers nemen ruim de tijd voor de onderwerpen die aan bod komen. Nee, de jeugdige kijker blijft niet snel hangen bij KoffieMAX. Maar voor de doelgroep, die dan tenslotte ook de meeste tijd om te kijken heeft, lijkt het me prima televisie.

Internetbonus: download de leader die gezongen is door Anita Meyer!!!
Geschreven in opdracht van Sp!ts

Presentatrice Dijksterhuis is een reden om toch heel even te kijken

De zondagmiddag herbergt weinig leuke televisieprogramma’s dus dan kun je blij worden van de aankondiging van een nieuw programma als Mediazine van RTL7. Het belooft een ‘vernieuwend programma te zijn dat eenvoudig uitleg geeft over technische ontwikkelingen zoals smartphones, hippe gadgets en internet op je tv’. Lost het die belofte in? Nauwelijks.

Het is voornamelijk één grote reclamespot met reclame-onderbreking voor apparaten waar die technologische ontwikkelingen op te zien zijn. Zo wordt de battle tussen de e-reader en de iPad slechts met één merk en type e-reader uitgevochten en is die iPad later zomaar prominent in beeld bij een stukje over de geschiedenis van mobiel bellen.

Elk item start met een variant op: ‘Vroeger had je dit en dit, maar nu doen we dat zus en zo’, dat verveelt. Rubriek ‘Nederland snoervrij’ behelst niets meer dan een handige Harry die een mediabox van een bepaald merk cadeau doet aan een door alle losse snoertjes ‘radeloos’ geworden oma. O wat werkt dat prachtig, maar Mediazine laat niet zien of ze ermee overweg kan. Daarna wordt Twitter even uitgelegd en we zijn klaar.

Volgende week: Facebook, wat is dat nou eigenlijk? Gaap. Dit programma brengt niets dat je niet al lang en breed in deze krant (Sp!ts) las.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Paniek in Hilversum. Omroepbaas Henk Hagoort wil zelf alvast wat plannen bedenken om te bezuinigen voordat Den Haag “aan de knoppen” gaat zitten. Het vooralsnog aanstaande kabinet Rutte lijkt namelijk op voorhand geen fan van de Omroep. Hagoort zegt juist op de dag van de Champions League-wedstrijd van Ajax tegen AC Milan dat het niet vanzelfsprekend is dat de NOS die uitzendt. De rechten om die beelden uit te zenden zijn duur. Dat geld kan beter besteed worden denkt hij waarschijnlijk. Ik vond het meteen een prima plan. Ik ben er zo een die alleen naar voetbalwedstrijden kijkt als het Nederlands Elftal speelt, vandaar.

Tot vrienden gisteren op me in praatten en er op hamerden dat het belangrijk is dat de NOS die beelden uitzendt. Omdat zonder voetbal niemand meer naar Studio Sport kijken zou. Dat sporten als volleybal en korfbal daardoor geen aandacht meer krijgen. Dat daardoor sponsoren in die kleine sporten wegblijven. Dat sport daardoor in potentie een mindere plek in de maatschappij in zou gaan nemen. En sport verbroedert, juist nu! Zware kost.

Zo had ik het nog niet bekeken. Zolang de NOS de beelden nog uitzendt van “mijn belastingcenten” heb ik toch nog een béétje het gevoel dat ik iets bijdraag aan de maatschappij. Hup Ajax!

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wie vraagt zich nou niet dagelijks af: hoe het toch zou zijn om een normaal en dorps leven te leiden? Iedereen toch? Waarom kijkt iedereen dan naar zo”n zogenaam real-life programma als Gooische Meiden? Dat dacht ook een echte Brabantse meid. Zij vond dat er eens een camera mee moest lopen tijdens de bezigheden van haar en haar gewone vriendinnen. BNN zag daar wel wat in en maakte Dorpse Meiden.

Vijf lekker gakke Brabantse schones uit het ongetwijfeld pittoreske dorpje Deurne laten zien hoe hun leventje daar voortkabbelt. Veel bijzonders doen ze inderdaad niet: ze werken, ze ontmoeten elkaar, babbelen dan wat en gaan wel eens uit in de grote stad Eindhoven in het weekend. Daar tikken ze flugeltjes weg, worden dus dronken en komen dan andere gewone mensen tegen die ze kennen. Er gebeurt eigenlijk helemaal niets.

Van die Gooische Meiden kun je nog wat vinden, van deze Dorpse Meiden denk je alleen maar: “Ja die mensen die heb je, die zijn er”. Of je vindt dat ze stomme dingen doen en domme dingen zeggen. Dat is natuurlijk precies de bedoeling, maar als ik eerlijk ben kijk ik liever naar iets bijzonders dan naar gewone mensen. Als parodie misschien geslaagd, maar boeiend is het niet.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

“We gaan die Belgen helemaal inmaken” aan het woord is een Rotterdammer in een pinguinpak met zwemvliezen aan z”n voeten. Zometeen gaat hij op jacht naar een nepvis die aan het eind van een lopende band hangt. Huppelend, schuifelend en vooral struikelend dumpt hij daarna die vis in een iglo en juicht. Dit is geen rare droom, dit is een zaterdagavond bij de Tros en je kijkt naar het knotsgekke Stedenspel. Daarin nemen twee steden het op allerlei manieren tegen elkaar in een soort zwembad met hindernissen. De lezer met gevoel voor televisiegeschiedenis denkt al snel: Spel zonder Grenzen. Daar lijkt het inderdaad veel op. Het Stedenspel is echter lang niet zo massaal. In plaats van half Europa doen er maar twee teams van tien personen mee. Team Rotterdam en Team Bever (België) klimmen, duiken, spetteren, vallen en opstaan zich naar elk gescoord punt. Dit alles wordt aaneengepraat door een Belgische presentator en Yolanthe Met De Lange Achternaam die dat allebei enthousiast doen. De voice-over stem kon ik niet thuisbrengen, maar deed Jack van Gelder die het Spel Zonder Grenzen insprak niet vergeten. Fijne, ongecompliceerde televisie voor de héle familie. Waarbij de kinderen dromen van de spectaculaire stunts en pa van Yolanthe.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De Publieke Omroep vertelt jouw verhaal. Die boodschap wordt al een paar weken verkondigd in mooi geproduceerde promo”s die worden gepresenteerd door de Groten van de omroep. Of het nu gaat om muziek, sport, politiek, of entertainment: op onze publieke netten maak je het mee. Met een paar fragmenten wordt de kijker dat ingewreven en je denkt: inderdaad zo is het, ik kijk nóóit meer naar X-factor, ANTM of Gooische Vrouwen.

BNN trapte in dit licht gisteren af met een tot een programma omgedoopt Publieke Omroep-spotje dat paradoxaal genoeg “Weg met 3″ heet. Dit programma compileert memorabele fragmenten uit reisprogramma”s die de gezamenlijke omroepen afzonderlijk van elkaar maakten. Daar zitten leuke dingen tussen. Het mystieke continent Afrika stond gisteren centraal. Katja bungeejumpt er ergens van een brug en Marc-Marie Huijbregts verlaat de grond per luchtballon om verderop een dode zebra aan te treffen. Weer een andere presentator leert speerwerpen tegen een boom, dat werk. Niet baanbrekend, maar alle items bezorgen je op z”n minst een glimlach op je gelaat en daarmee biedt “Weg met 3″ een prima uitweg in de saaie tv-avonden die de zomer alsvanouds rijk is.

Misschien kunnen de logo”s van de omroepen in de toekomst gewoon verdwijnen bij reisprogramma”s? Lekker samenwerken want die reisprogramma”s vertellen ons verhaal.

Geschreven in opdracht van Spi!ts

“Kijk eens even! Sjongejonge, n‚àö‚à´ zijn ze aan de bak!” Ex-wielrenner Maarten Ducrot ziet drie wielrenners fietsen voor hun leven, of voor de etappewinst op zijn minst. “Want kijk toch eens wát een armada dáár aan komt!” vervolgt hij opgewonden doelend op een groep wielrenners. Zijn collega-commentator Herbert Dijkstra meldt tussendoor dat het peloton nu in “Ax en provens” fietst en wordt prompt verbeterd door Ducrot: “Volgens mij is het “Ex an provaance” zegt hij kort.

Het zijn de smakelijke ingrediënten van elk etappeverslag van de Tour de France dat de NOS uitzendt. Het wielerjargon gemixt met soms wat gekibbel tussen de heren commentatoren. De mannen die in die imposante “armada” een paar minuten later weer “een treintje” herkennen waarin ploegmaats “een gat aan het dichtrijden” zijn. Die gesprekjes over de omgeving voeren, over de stukken van de etappe die Ducrot en Dijkstra zelf hebben “verkend”.

En de ronderijders maar “stoempen” en “gekookt worden” in de hitte op weg naar de finish. Zich zo manoeuvrerend dat die ene “erkende brokkenpiloot” niet “mee voorin is” zodat er heelhuids gefinisht kan worden. Nog ruim twee weken ronduit genieten van die Tour de France dus. Is het niet van de beelden, dan toch van het commentaar.

Lees op wikiquote wat roemruchte quotes van Ducrot en Dijkstra

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Jij dacht dat het warm was vandaag? Wacht maar tot de zon het bijltje er bij neergooit. Want vlak voor ze dat doet gaat de ‘gele vriendelijke dwerg’ die ze nu nog is over in een ‘rode reus’ waardoor de zon tijdelijk veel meer warmte en licht produceert dan nu. En dat heeft desastreuze gevolgen voor mens en dier. Dat kom je allemaal te weten dankzijAftermath op National Geographic dat een mooi scenario toont van wat gebeurt als ‘de zon ons verraadt’. Verraadt ja, want zoals zo vaak bij mannen-tv krijgt een natuurverschijnsel menselijke eigenschappen toegedicht en gaat daar voornamelijk dreiging vanuit.

Het duurt nog miljarden jaren voor de zon haar laatste restje brandstof verbruikt en opzwelt om zo de aarde te verzengen. Wat de aarde en aardbewoners dán te wachten staat wordt een uur lang voortreffelijk in beeld gebracht in Aftermath. Dramatische beelden en animaties van overstromingen, overhitte mensen, brandende vliegtuigen en een verdampende atmosfeer zorgen even voor een verkoelende gruwelrilling. Overleven zullen ‘we’ het niet, maar de optimist in me zegt dat ‘we’ dan allang op een handdoekje aan het strand liggen op planeet Greorth in het 18e kwadrant. Bij een nieuwe zon die ons weer een paar miljard jaar goedgezind is.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Mooie mensen verdienen meer en worden aardiger gevonden dan lelijke of gewone mensen. Onbaatzuchtig geven ze daarbij het leven van anderen voor langere of kortere tijd zin en invulling. Zo kent iedereen een mooiste meisje van de klas. Dat meisje waar je af en toe weemoedig aan terugdenkt en stiekem zoekt op Hyves. Om haar draait het gave TROS-programma ‘Het mooiste meisje van de klas’. Het focust op zo’n meisje dat inmiddels een vrouw is met een leven en een geschiedenis. Oud-klasgenoten blikken terug op de tijd toen er nog vooral toekomst was. Toekomst met haar misschien. Iedereen is nieuwsgierig naar hoe ze het nu heeft. En Lisenka heeft het nu niet makkelijk. Vroeger een stoot die alles meehad: vrienden, uitgaan, fotomodel zijn en ook nog makkelijk leren. Een gouden toekomst voor de boeg.
Tot ze een jaar geleden een dwarslaesie opliep. Dat brengt veel moeilijkheden en geen zorgeloos vooruitzicht helaas. Er zijn ook afleveringen die positieve verrassingen brengen, maar eigenlijk moet je helemaal niet op zoek naar dat mooiste meisje. Dan kun je daar fijn over wegdromen zonder dat de realiteit in de weg zit. Zo mijmer ik een beetje over Mirjam, hoe zou het met haar gaan?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

In dit land waar ‘bejáárden worden áángevallen‘ is veel vraag naar duurzame gerechtigheid. Naar politiemensen die weer gezag krijgen. Naar recht dat gedaan moet worden. In Florida leeft een man die daar wel kaas van gegeten heeft. Het is een als politieman bijklussende seriemoordenaar met de naam Dexter.

De VPRO zendt momenteel deel drie uit van de gelijknamige, bloedstollende serie. Als kijker ga je af en toe bij jezelf te rade: Waarom leef ik zo fanatiek mee met deze gek? Is het omdat zijn moordlust een morele twist heeft? Hij snijdt, zaagt of boort tenslotte alleen maar in ‘bad guys’ die door de mazen van de wet glippen.

Dexter lik-op-stukt om zich heen. Niet zachtzinnig -veel bloed-, wel meeslepend en gaat daarbij zo geraffineerd te werk dat hij onaantastbaar lijkt. Als kijker wil je natuurlijk niet dat hij gepakt wordt. Ik vind het zelfs jammer dat hij allerlei relaties heeft die om aandacht vragen. Rita bijvoorbeeld houdt hem soms danig van z’n werk. Moet dat nou? Laat Dexter lekker klussen zeg, denk je dan. En tegelijk: nee dit kán toch niet. De komende twee weken niet knikkebollen met P&W op 1, maar lekker eng dromen na heerlijk griezelen op 3.

Geschreven in opdracht van Sp!ts