De Publieke Omroep vertelt jouw verhaal. Die boodschap wordt al een paar weken verkondigd in mooi geproduceerde promo’s die worden gepresenteerd door de Groten van de omroep. Of het nu gaat om muziek, sport, politiek, of entertainment: op onze publieke netten maak je het mee. Met een paar fragmenten wordt de kijker dat ingewreven en je denkt: inderdaad zo is het, ik kijk nóóit meer naar X-factor, ANTM of Gooische Vrouwen.

BNN trapte in dit licht gisteren af met een tot een programma omgedoopt Publieke Omroep-spotje dat paradoxaal genoeg ‘Weg met 3’ heet. Dit programma compileert memorabele fragmenten uit reisprogramma’s die de gezamenlijke omroepen afzonderlijk van elkaar maakten. Daar zitten leuke dingen tussen. Het mystieke continent Afrika stond gisteren centraal. Katja bungeejumpt er ergens van een brug en Marc-Marie Huijbregts verlaat de grond per luchtballon om verderop een dode zebra aan te treffen. Weer een andere presentator leert speerwerpen tegen een boom, dat werk. Niet baanbrekend, maar alle items bezorgen je op z’n minst een glimlach op je gelaat en daarmee biedt ‘Weg met 3’ een prima uitweg in de saaie tv-avonden die de zomer alsvanouds rijk is.

Misschien kunnen de logo’s van de omroepen in de toekomst gewoon verdwijnen bij reisprogramma’s? Lekker samenwerken want die reisprogramma’s vertellen ons verhaal.

Geschreven in opdracht van Spi!ts

‘Kijk eens even! Sjongejonge, nú zijn ze aan de bak!’ Ex-wielrenner Maarten Ducrot ziet drie wielrenners fietsen voor hun leven, of voor de etappewinst op zijn minst. ‘Want kijk toch eens wát een armada dáár aan komt!’ vervolgt hij opgewonden doelend op een groep wielrenners. Zijn collega-commentator Herbert Dijkstra meldt tussendoor dat het peloton nu in ‘Ax en provens’ fietst en wordt prompt verbeterd door Ducrot: ‘Volgens mij is het ‘Ex an provaance’ zegt hij kort.

Het zijn de smakelijke ingrediënten van elk etappeverslag van de Tour de France dat de NOS uitzendt. Het wielerjargon gemixt met soms wat gekibbel tussen de heren commentatoren. De mannen die in die imposante ‘armada’ een paar minuten later weer ‘een treintje’ herkennen waarin ploegmaats ‘een gat aan het dichtrijden’ zijn. Die gesprekjes over de omgeving voeren, over de stukken van de etappe die Ducrot en Dijkstra zelf hebben ‘verkend’.  

En de ronderijders maar ‘stoempen’ en ‘gekookt worden’ in de hitte op weg naar de finish. Zich zo manoeuvrerend dat die ene ‘erkende brokkenpiloot’ niet ‘mee voorin is’ zodat er heelhuids gefinisht kan worden. Nog ruim twee weken ronduit genieten van die Tour de France dus. Is het niet van de beelden, dan toch van het commentaar.

Lees op wikiquote wat roemruchte quotes van Ducrot en Dijkstra

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Jij dacht dat het warm was vandaag? Wacht maar tot de zon het bijltje er bij neergooit. Want vlak voor ze dat doet gaat de ‘gele vriendelijke dwerg’ die ze nu nog is over in een ‘rode reus’  waardoor de zon tijdelijk veel meer warmte en licht produceert dan nu. En dat heeft desastreuze gevolgen voor mens en dier. Dat kom je allemaal te weten dankzij Aftermath op National Geographic dat een mooi scenario toont van wat gebeurt als ‘de zon ons verraadt’.  Verraadt ja, want zoals zo vaak bij mannen-tv krijgt een natuurverschijnsel menselijke eigenschappen toegedicht en gaat daar voornamelijk dreiging vanuit.

Het duurt nog miljarden jaren voor de zon haar laatste restje brandstof verbruikt en opzwelt om zo de aarde te verzengen. Wat de aarde en aardbewoners dán te wachten staat wordt een uur lang voortreffelijk in beeld gebracht in Aftermath. Dramatische beelden en animaties van overstromingen, overhitte mensen, brandende vliegtuigen en een verdampende atmosfeer zorgen even voor een verkoelende gruwelrilling. Overleven zullen ‘we’ het niet, maar de optimist in me zegt dat ‘we’ dan allang op een handdoekje aan het strand liggen op planeet Greorth in het 18e kwadrant. Bij een nieuwe zon die ons weer een paar miljard jaar goedgezind is.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Mooie mensen verdienen meer en worden aardiger gevonden dan lelijke of gewone mensen. Onbaatzuchtig geven ze daarbij het leven van anderen voor langere of kortere tijd zin en invulling. Zo kent iedereen een mooiste meisje van de klas. Dat meisje waar je af en toe weemoedig aan terugdenkt en stiekem zoekt op Hyves. Om haar draait het gave TROS-programma ‘Het mooiste meisje van de klas’. Het focust op zo’n meisje dat inmiddels een vrouw is met een leven en een geschiedenis. Oud-klasgenoten blikken terug op de tijd toen er nog vooral toekomst was. Toekomst met haar misschien. Iedereen is nieuwsgierig naar hoe ze het nu heeft. En Lisenka heeft het nu niet makkelijk. Vroeger een stoot die alles meehad: vrienden, uitgaan, fotomodel zijn en ook nog makkelijk leren. Een gouden toekomst voor de boeg.
Tot ze een jaar geleden een dwarslaesie opliep. Dat brengt veel moeilijkheden en geen zorgeloos vooruitzicht helaas. Er zijn ook afleveringen die positieve verrassingen brengen, maar eigenlijk moet je helemaal niet op zoek naar dat mooiste meisje. Dan kun je daar fijn over wegdromen zonder dat de realiteit in de weg zit. Zo mijmer ik een beetje over Mirjam, hoe zou het met haar gaan?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

In dit land waar ‘bejáárden worden áángevallen‘ is veel vraag naar duurzame gerechtigheid. Naar politiemensen die weer gezag krijgen. Naar recht dat gedaan moet worden. In Florida leeft een man die daar wel kaas van gegeten heeft. Het is een als politieman bijklussende seriemoordenaar met de naam Dexter.

De VPRO zendt momenteel deel drie uit van de gelijknamige, bloedstollende serie. Als kijker ga je af en toe bij jezelf te rade: Waarom leef ik zo fanatiek mee met deze gek? Is het omdat zijn moordlust een morele twist heeft? Hij snijdt, zaagt of boort tenslotte alleen maar in ‘bad guys’ die door de mazen van de wet glippen.

Dexter lik-op-stukt om zich heen. Niet zachtzinnig -veel bloed-, wel meeslepend en gaat daarbij zo geraffineerd te werk dat hij onaantastbaar lijkt. Als kijker wil je natuurlijk niet dat hij gepakt wordt. Ik vind het zelfs jammer dat hij allerlei relaties heeft die om aandacht vragen. Rita bijvoorbeeld houdt hem soms danig van z’n werk. Moet dat nou? Laat Dexter lekker klussen zeg, denk je dan. En tegelijk: nee dit kán toch niet. De komende twee weken niet knikkebollen met P&W op 1, maar lekker eng dromen na heerlijk griezelen op 3.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Mensen reageren vaak nogal heftig op nieuwsberichten op internet over dierenleed. Als je die reacties leest, merk je dat een heleboel mensen moeilijk met dat verschijnsel in ons bestaan om kunnen gaan. Doodsverwensingen en verminkingsvoorstellen aan het adres van de leedveroorzaker, maar ook uitingen van diep verdriet vliegen je om de oren. Ik ben natuurlijk geen voorstander van dierenleed, maar ik lees berichten daarover graag om de reacties. Ik ben gefascineerd door die emotionele uitspattingen.

Daarom vind ik dat een tv-programma als Animal Cops Houston (AnimalPlanet) er op de buis een beetje bekaaid vanaf komt. Want het is niet mals wat sommige Texanen beesten aandoen. De dierenagent treft een overbevolkt kennel aan waarin magere honden lopen. Zwerfhonden die zijn opgevangen door een welwillende burger die niet genoeg geld heeft om ze optimaal te verzorgen. En meer: Vechthanen die verwaarloosd of dood zijn. Magere paarden in een buitengebied. Eenzame honden en andere ellende, en je blijft er maar mee zitten. Mijn advies aan Animal Planet: breng dit programma op internet, gooi de reactievelden open en geef mensen zo de kans hun gevoelens te kanaliseren. Het hoort bij dit soort nieuws, je wíl er schande van spreken. En je kat daarna wat extra lekkers geven.

Het is een slechte week voor het luchttransport. Na de dramatische crash in Rusland vorige week is het nu de aswolk uit IJsland die het nieuws beheerst. Vandaar dat ik weer eens naar Air Crash Investigation (NatGeo) keek. Dat is die serie dramatische documentaires die precies weergeeft hoe een bepaalde vliegramp zich voltrok.

Hoewel vliegen de veiligste manier blijft om je te verplaatsen lijkt dit soort programma’s een zekere vliegangst toch te rechtvaardigen. Zeker omdat er in de documentaire van gisteren niet eens iets neerstortte. Dat was wel de bedoeling van de kapers die in 1994 een Airbus kaapten in Algerije. Ze wilden het toestel laten ontploffen boven de Eiffeltoren en zo een ramp in Parijs veroorzaken.
 
Zover kwam het niet. De Airbus werd aan de grond gehouden en ’slechts’ vier van de 220 passagiers stierven. De terroristen executeerden hen om te laten zien dat het ze menens was. Bij de bevrijdingsactie door Franse special forces werden alleen gijzelnemers gedood. 

De docu is spannend want er zijn veel belangen. Veiligheid, landsbelang en puur lijfsbehoud. Dat loopt door elkaar en leidt tot een gelukkige uitkomst. Een andere uitzending dan gewoonlijk, maar het gegeven blijft dat je met z’n allen in dat blik met vleugels zit. En niets anders doen kunt dan hopen en bidden. Daar naar te kijken blijft boeiend.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Dit is waar de tv ooit voor is uitgevonden. Het venster op de wereld. De blik op landschappen die je nog nooit in het echt zag. Weg met de beelden van mensen die zich in de kijker willen spelen. Weg soaps, weg beelden van oorlogen en honger. Ruim baan voor landschappen en een trein die zich daar als een rivier doorheen beweegt. Van station naar station en van brug naar tunnel en terug. Dit is een voorschot op vakantie.

Rail Away (EO) geeft het je al vijftien jaar, dat gevoel. Het is een simpel programma. Ergens ter wereld rijdt een trein en die wordt gevolgd door camera’s. Het beeld voorzien van informatief commentaar over de route.
Gisteren railde een ‘Class 170 diesel’ de prachtige route van Aberdeen in het noorden van Schotland zuidwaarts langs de kust naar Dundee met eindhalte Edinburgh.

Op mij heeft het programma dezelfde aantrekkingskracht als die webcambeelden van half besneeuwde skigebieden in Oostenrijk op de Belg. Ze zijn nog niet klaar en liggen al op jou te wachten. Dat brengt ze dichtbij. Even zit ik dan in die stoeltjeslift en ben ik daar. Nu rijd ik mee door tunnels, langs bergen met die trein en kom helemaal tot rust. Geen mens te zien.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Een complot van de linkse Tros-visagistes zorgde er voor dat Geert Wilders er gisteren als enige werkelijk beroerd uit zag bij het EenVandaag verkiezingsdebat. Lijstrekkers van een paar grote partijen mochten er hun zegje doen over lokale thema’s. Volstrekt logisch dat Wilders er bij was, want hij doet al in twee hele gemeenten mee. Met een grauw gezicht en donkere kringen onder z’n ogen stond hij daar. Het vermoeide gelaat van de gewone man.

Maar goed, daar ging het debat niet over. Waar het debat ook niet over ging waren die gemeenteraadsverkiezingen. Het ging over rekeningrijden, het ging over miljardenbezuinigingen en over grote projecten die de overheid maar niet goed lijkt aan te kunnen. Over de JSF, over failliete banken en meer van die thema’s die bij u in het dorp dringend aandacht verdienen.

Nog lokaler werd het toen Wilders en Bos de degens kruisten over de stelling: ‘De islam vormt een bedreiging voor de Nederlandse samenleving’. Bos vindt van niet en Wilders vindt van wel. Punt. Er is geen verrassing, het gaat zelden om ‘de inhoud’. Uit armoede let je dus op de visagie, op vuiltjes tussen tanden op wijzende vingertjes. Zucht. Was het maar vast juni, want overmorgen gaat het in tv-debatten ineens over landelijke thema’s.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Over de hele wereld staan de Nederlanders bekend als het volk dat al eeuwen dapper en met wisselend succes vecht tegen de zee en haar verwoestende kracht. Maar elk succes kent zijn schaduwkanten. Dat ontdekt filosoof Dirk van Weelden in de tweede aflevering van Van Weelden over Water (Llink). Hij vaart op verschillende boten door Nederland om zo ‘op zoek te gaan naar het typische Hollandse waterlandschap’.

Nu bevaart hij het Haringvliet dat door grote sluizen compleet van de zee is afgesloten bij voltooiing van de Deltawerken. Een behoorlijk technisch verhaal over de scheiding van zout en zoet water volgt. Vroeger was het water in het Haringvliet zout, nu is het zoet. Dat is niet optimaal voor de natuur. Er moet een overgangsgebied komen en daarvoor gaan de sluizen op een kier om zeewater binnen te laten. Het brakke water dat ontstaat levert problemen op voor de landbouw rond het Haringvliet.

Een verhaal dat me boeit en soms te snel gaat en meer uitdieping verdient. Maar dit is geen Klokhuis, dit is een beschouwing op ons leven met water. Het programma doet denken aan een aardrijkskundeles. Mijn lievelingsvak op school ooit, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar zin in heeft om half acht ’s avonds.

Geschreven in opdracht van Sp!ts