Houd je van soaps en van dieren, dan kijk je Meerkat Manor. Animal Planet zendt het programma over een familie stokstaartjes die in de Kalahari woestijn leeft uit. Stokstaartjes zijn die grappige beesten die zo mooi rechtopzitten in de ochtendzon terwijl ze het leven als woestijndier koesteren. In de als soap vermomde documentaire wordt het leven en welzijn van de ‘Whiskers’ gevolgd.

De leidster van die groep, Flower, is voornamelijk bezig met zwanger zijn en baren. Daarnaast leidt ze de groep bij de dagelijkse voedseltochten. Om onverklaarbare redenen wordt de dramatische muziek die alle beelden vergezelt daarbij steeds weggedraaid als een stokstaartje een sappige worm of schorpioen oppeuzelt. Dat smakt en knispert aan alle kanten je huiskamer binnen. Niet prettig.

De Whiskers moeten onzachtzinnig concurreren met andere families Stokstaart. Gevonden jonkies van de concurrent worden opgegeten en Flower zal zonder pardon overspel plegen met de buurman. Gelukkig worden alle verwikkelingen uitgebreid uit de doeken gedaan door de voice-over zodat je geen moment vragen hebt over de verhaallijn. Wel logisch want de stokstaartjes praten weinig. Meerkat Manor bedient zich van sterke cliffhangers waardoor je aan het eind van elke aflevering op het puntje van je stoel zit. Met rechte rug.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Zien is geloven. Om deze drie woorden bouwen Jamie Hyneman en Adam Savage al jaren een prachtprogramma op Discovery Channel. In Myth Busters zoeken ze met een hele bult aan techniek uit of de gekste mythes misschien een kern van waarheid bevatten. Gisteren was een van mijn favoriete mythes aan de beurt. Als ik in een lift sta vraag ik me namelijk altijd af hoe ik zou overleven als ‘ie onverhoopt neerstort.

Mijn geniale oplossing: Spring vlàk voor het moment dat de cabine de grond raakt op zodat je eigenlijk maar een heel klein stukje valt. Snapt u? Op verjaardagsfeestjes konden slimmere mensen me vertellen dat het niet zo was, maar ik geloofde dat gewoon.

Gisteren werd mijn geloof op de proef gesteld. Met het hun kenmerkende kinderlijke plezier lieten Jamie en Adam een lift van 28 meter hoogte vallen. Buster, de crashtestdummy sprong dankzij een ingenieus veersysteem kort voor de landing een eindje op. Eventjes daalde hij minder snel dan de liftkooi. Meteen raakte hij het plafond met een klap en minder dan een seconde later knalde hij met 80 km/u op de inmiddels verpletterde cabine. Busted. Weer een gespreksonderwerp minder op saaie feestjes.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wat een plan: een superreis van Engeland naar Australië met behulp van zoveel mogelijk lokale transportmiddelen. Maar hoe pak je dat aan? Ongetwijfeld dacht avonturier Charley Boorman: “We moeten samenwerken met UNICEF. Die organisatie doet belangrijke dingen voor kinderen over de hele wereld in allerlei onherbergzame gebieden. Een pracht-excuus voor die fantastische reis!”

Dat gevoel bekruipt je als kijker van By Any Means van National Geographic tenminste. Gisteren reisde Charly van Nepal naar Vietnam met behulp van een olifant, een aftandse jeep, een helikopter en een cementboot. In Nepal kwam UNICEF even in beeld. Niet nader omschreven vaccinaties moesten naar een vaag dorp worden gebracht. Daarna het huilende kind na de prik en een serieus kijkende Boorman die ernstig beseft dat het kind nu ‘de rest van zijn leven beschermd is’. Verder is het: bergweggetje hier, dorpje daar waardoor het programma inhoudelijk sterk lijkt op een strak gemonteerde vakantiefilm.

Spannend wordt het pas als Boorman -what’s in a name- een ontstoken kies heeft en ergens in China een tandarts moet vinden. Dat zijn wortelkanaalbehandeling en een tijdelijke vulling die het helemaal tot Hanoi moet volhouden het enige spannende zijn in dit programma zegt veel. Idee: zou de Internationale Vereniging voor Tandheelkundigen nog een programma willen sponsoren?

Geschreven in opdracht van Spits

Dat reclamemaken levensgevaarlijk kan zijn weten we als sinds de formule 1. De Volvo Ocean Race doet er nog een schepje bovenop. De zeilrace rond de wereld is er een vol gevaren. Deelnemende teams bevaren zo’n 45.000 kilometer open zee. Daar kan het danig spoken. Dat merkt ook de bemanning van het zeilschip Delta Lloyd en wij leven met ze mee. Dat kan dankzij het programma ‘Stoere Mannen, Hoge Golven’ van RTL7.

Aan boord zit een heuse mediaman die met handycam het reilen en zeilen van het schip en haar bemanning vastlegt. Denk dagboekkamerscenes benedendeks van crewleden die het tijdens een zware storm allemaal niet meer zien zitten. Denk ruzies in het team en gezagsondermijning van de schipper met alle frustraties van dien. Hoewel, zo leerde ik, zeilen geen democratie is maar een dictatuur.

Het zit er allemaal in. Vandaag heeft de Delta Lloyd een gat in de romp en moet schuilen voor zwaar weer voor de kust van de Filipijnen. Zo goed en zo kwaad als het kan wordt er gerepareerd zodat het ruime sop weer snel gekozen kan worden. Waar ongetwijfeld een volgend extreem probleem opdoemt. We zien het in de volgende aflevering vol bombastische muziek. Vol schokkerige beelden van waterspetters, grote golven en wapperende zeilen. TV voor stoere mannen. Geen zee te hoog.

Geschreven in opdracht van Spits

Bloed, pijn en auw! EHBO-programma”s kijken is altijd een klein beetje pijn lijden. Bij Trauma Centrum van SBS6 komt de mini-masochist wel aan z’n trekken.

Want wat kan er veel mis gaan op een dag. Voor je het weet heb je een tand door je tong omdat een deur dichtklapte en lig je in een bed bij de eerstehulp. Het valt me op dat je daar aangekomen heel vaak moet vertellen wat er nu precies gebeurd is. Dus ook de kijker hoort wéér van die brommer die er ineens was en frontaal op Elsie botste. Van haar pijn overal en daarna vloeien haar tranen.

De coassistent -altijd de coassistent- legt ons uit dat die er bij horen. De spanning moet er uit. Waarom mensen zich laten filmen in zo’n ongemakkelijke periode van hun leven is me een raadsel eigenlijk. Gelukkig valt het achteraf allemaal reuze mee met de betrokkenen. Ook Elsie heeft niets ernstigs zo blijkt. Dat maakt deze programma’s en ook Trauma Centrum meteen wel een beetje voorspelbaar.

Net zo voorspelbaar als de maandelijkse zorgpremie die van mijn bankrekening verdwijnt. Het geld gaat zo dat ziekenbed in bij wijze van spreken. Toch leuk om te zien wat daarmee gebeurt!

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bord Op Schoot. Een begrip voor voetballiefhebbers op zondag, maar zij hebben er niet het alleenrecht op. Deze bankzitter dineert doordeweeks met ‘Wie is de Chef‘.

Vier hobby-koks koken voor elkaar en moeten op die manier zien uit te vinden wie van hen in het dagelijks leven een echte chefkok is. De kijker weet dat normaal wel, maar deze week is dat anders. Ook die blijft in het ongewisse. Mario is zeker geen pro. Wel is hij een kookfanaat met een flinke dosis kantoorhumor.

Zo volgde hij ooit zeven jaar een Japanse snijtechniekcursus en glijden worteltjes in, jawel, vierdubbel-gekookt water. Om zoveel mogelijk moleculen te doden. Aan tafel trapt kandidate Sil er met open ogen in, terwijl ‘chef’ Pascal al lang door heeft dat ‘ie gedold wordt.

De wereld om Mario heen verdwijnt als hij kookt, zegt hij. Maar dat kun je niet proeven. Hoewel: Achter zijn rug vinden de anderen slechts zijn sauzen echt goed. Verklaarbaar, want die kookt Mario altijd ‘heel ver terug naar de essentie van de smaken’.

Ik kauw nog eens goed op de essentie van mijn opgewarmde studentenprak en zet al mijn geld op chef Pascal.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

In het kader van mijn stage bij de v-academy ben ik betrokken geweest bij de productie van afleveringen van de ‘KINKfm Album top 5′. In totaal zijn er tien afleveringen gemaakt, die zijn voorlopig hier terug te vinden. In het programma presenteren twee dj’s van het alternatieve radiostation hun lievelingsplaten van dat moment aan het publiek.

Vanaf 14 januari gaat KINKtv van start, het online videokanaal van KINKfm. Voor een aantal van de programma’s die daar straks te zien zijn heb ik me filmend en monterend ingezet.