In een klein, druk land zoals Nederland gaat er wel eens wat mis. Dat blijkt wel uit het nieuwe RTL-programma “Bonje met de buren”. Hierin proberen Natasja Froger en John Williams als twee kleuterjuffen ruziënde buren met elkaar te verzoenen. En als je dacht dat de vechtende buren allemaal tokkies zijn die vuilniszakken bij elkaar op het balkon parkeren, dan heb je het mis. Het zijn vaak hele “gewone” mensen.

Deze week moet er een langlopende rel worden gesust tussen twee buurvrouwen uit Leiden. De onderbuurvrouw woont op dertig vierkante meter met één hond, zeven vogels, vijftien katten, wat konijnen en een schildpad. En de bovenbuurvrouw zit in de stank. Dus Natas & John gaan bemiddelen en dat doen ze bij RTL met begrijpende blikken en heel veel tranen. Maar dankzij de intense blik van Natas is wel een jarenlange burenruzie in één aflevering bezworen.

Toen ik vanmorgen de deur uit liep begroette ik mijn buurman met een big smile en een welgemeende “goedemorgen”. Want een burenruzie is tot daar aan toe, maar ik moet er toch niet aan denken om een jankende John en Natasja voor mijn deur te hebben staan.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Laat me je wat vertellen over het programma “Buitenhof”. Buitenhof is een politiek praatprogramma dat aan het begin van de middag wordt uitgezonden op Ned 1. Normale mensen kennen dit programma waarschijnlijk niet omdat ze op zondag – als er even geen kranten en crisissen zijn – belangrijkere dingen te doen hebben. Bijvoorbeeld een boswandeling maken, op de thee bij de schoonouders of met een hele nare kater op bed liggen.

Deze zondag heb ik wèl gekeken en voor degenen die de afgelopen dagen in een ei hebben geleefd: het land ligt op zijn gat! Nederland wordt niet bestuurd dus hou ramen en deuren gesloten en kijk naar Buitenhof. Daar sprak voormalig premier Balkenende voor het eerst over de val van zijn kabinet. En als betrokken burger, keek ik daar naar.

En wat heb ik van dit zondagse praatprogramma geleerd? Dat Balkenende zijn handjes netjes boven tafel houdt in plaats van ze in zijn eigen boezem te steken, dat Clairy Polak de beste journalist van Nederland is en dat het moddergooien tussen de PvdA en het CDA officieel is begonnen. Gelukkig zal het kabinet volgende week niet nog eens vallen en kunnen ik en mijn kater – als betrokken burgers – lekker in bed blijven liggen.

Terwijl mijn vriendinnetjes vroeger posters van de Backstreet Boys boven hun bed hadden hangen, had ik een andere idool: Michael Jackson. Dagen lang oefende ik op de originele Jackson moves voor de spiegel en riep kreten als “shamone” (god weet wat het betekent). Toen werd ik uitgelachen om mijn hopeloos ouderwetse idool en mislukte moonwalk, nu besef ik me dat ik niet de enige was.

In de nieuwe RTL-4 show “My name is Michael” zitten namelijk honderden volwassenen en kinderen die zoveel mogelijk op de superster willen lijken. En in tegenstelling tot mij hebben zij wèl de pasjes onder de knie gekregen. In het programma gaat een vierkoppige jury op zoek naar de beste MJ imitator voor een musical. En hoewel ik eigenlijk helemaal niet van talentenshows houd, smelt mijn hart als ik de zevenjarige Mike ” Ben” hoor zingen. Wat een poepie.

En ik zie zaterdagavond wel meer goede wannebe Michael”s voorbij komen. Maar ook een paar exemplaren die zo slecht zijn dat de overleden zanger zich zou omdraaien in zijn graf als hij het kon zien. Want hoeveel de kandidaten ook oefenen, kreetjes als “hee-hee” en “auw” klinken eigenlijk alleen maar lekker uit de mond van één persoon. En zijn naam is Michael.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik had laatst een nachtmerrie. Ik was 34 jaar oud, getrouwd, had vier kinderen, geen carrière en een sociaal leven als dat van een kluizenaar met kerst. Het enige lichtpuntje in mijn bestaan was het Teleac-programma “Vrijetijd tv”. Je snapt dat ik meteen een fles champagne open trok en door mijn studentenkamertje danste toen ik besefte dat het een droom was. Gedeeltelijk een droom, “Vrijetijd tv” bestaat namelijk echt. Brr.

Vrijetijd TV is een programma waar je iedere week iets creatiefs kunt doen met bijvoorbeeld kurk. Een kleine greep uit het creatieve aanbod van de afgelopen weken: “taarten versieren”, “meubels opknappen” en een “stoere tuintafel maken”. Afgelopen aflevering ging over schilderen en dus heb ik ruim een half uur zitten kijken naar het creëren van perspectief in een schilderij.

En laat ik daar nou niet goed in zijn. Na een half uur tekenen stond mijn horizon nog steeds scheef en waren de bomen even groot als de auto”s. Tekenen in perspectief heb ik dus nooit geleerd. Wat ik wel van het programma geleerd heb is dat ik nooit, maar dan ook nooit zoveel vrije tijd moet krijgen dat ik dit programma vrijwillig ga kijken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

3300 voor Chr. waren daar de Egyptenaren die de kunst van het landbouwen uitvonden. Later kwamen de Grieken met de democratie en dan hebben we nog de Romeinen die de eerste echte toiletten bouwden (bedankt Romeinen). Kortom, duizenden jaren van beschaving en evolutie en waar heeft dat ons gebracht? Nergens geloof ik, na het zien van “Wipeout” op RTL 5. Want dat programma is verreweg het ergste wat de beschaving is overkomen na Robert Jensen.

Bij “Wipeout” racen 18 kandidaten (lees: randdebielen) over een stormbaan tegen elkaar. De winnaar krijgt vijfduizend euro. En daar zou ik mijn bed niet voor uitkomen gezien die idiote stormbaan. Het parcours staat vol met vernederende hindernissen die zorgen voor de groots mogelijke uitglijders met gebroken nekwervels en ribben tot gevolg. En de kijker thuis kan lekker lachen als een van de randdebielen zichzelf een klaplong valt.

Het programma doet een beetje denken aan het eveneens belachelijke SBS 6 programma “Hole in de Wall”. En ik moet toegeven: ik zou er vijfduizend euro voor over hebben om Beau van Erven Doorns voor de Wipeout hindernis te zetten, waarbij bokshandschoenen uit de muur komen. En dan zou ik heel hard gaan lachen. Dat is beschaving, toch?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De Vlaamse “Man Bijt Hond” heeft kabouter (GODMILJAAR!) Wesley en de Nederlandse versie heeft sinds gisteren een echte soap uit het immer gezellige Urk. Even wat goed nieuws uit het zwaar gereformeerde dorpje dat de afgelopen dagen in de media was vanwege een brute moord.

Want waar zijn mensen uit Urk -naast bidden tot god- goed in? Juist ja: vissen.
Daar gaat dus ook deze nieuwe soap over. We varen mee met de viskotter “De Kornelis-Jan” met aan boord zes grote, ruige Urkers met namen als Klaas-Jelle en Klaas Urk (serieus). En voor wie denkt dat deze Urker zeerotten een lekker lui leventje hebben heeft het mis. Want het leven op de Kornelis-Jan is koud, nat en vooral ruig. Bepaald geen cruiseschip dus.

En wat is daar zo leuk aan hoor ik je zeggen? Nou, de mannen zijn zo lekker zichzelf. En daar draait het om bij “Man Bijt Hond”: “echte” mensen laten zien. En “echter” dan de vissers uit Urk krijg je ze niet in Nederland. Ze zijn net zo authentiek en lomp als de vuurtoren van Urk zelf. Bovendien hoop ik dat de soap voor een beetje goede vibraties kan zorgen in het dorp. Dat hebben ze wel verdiend daar.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Geheugenverlies. Ik ken niemand, maar dan ook niemand die aan geheugenverlies lijdt. Ja, ikzelf lijd geregeld aan korte termijn geheugenverlies als ik mijn sleutels weer eens niet kan vinden, verjaardagen van vriendinnen vergeet of werkgerelateerde zaken (vooral dat laatste). Toch is geheugenverlies op televisie een veelvoorkomende aandoening. In soaps komt het dagelijks voor, in ziekenhuisseries wekelijks en zo nu en dan komt er een film voorbij waarin het geheugen verdwenen is. Het zorgt namelijk voor bizarre situaties. En dat vinden wij leuk.

In het Net 5 programma “Samantha who?” is het zelfs als basisingrediënt gebruikt. En je raadt het al. Samantha herinnert zich niets meer. Geen jeugdherinneringen van zand eten in de zandbak of van haar eerste tongzoen in het fietsenhok. Maar gelukkig voor Samantha komen er zo nu en dan herinneringen terug. Deze aflevering komt ze tot de ontdekking dat ze allergisch is voor oregano, herinnert ze zich weer dat ze geadopteerd is en komt er een verloren ex-vriendje binnen wandelen.

Menig psycholoog of hersenchirurg zou moeten lachen om haar onmogelijke diagnose, maar dat vinden ze bij “Samantha Who?” niet erg. Geloofwaardig is het namelijk niet, maar het is wel bizar. En dat vinden wij leuk.

Er zijn bladen vol over geschreven. Het is zowat het best bekeken programma op de Nederlandse televisie en toch wil ik er nog even wat over kwijt: “Boer zoekt vrouw”. Wat het geheim van het programma is snap ik wel. Agrarische authenticiteit en spruitjeslucht doen het nou eenmaal goed in Nederland.

Wat ik alleen niet snap zijn de vroegtijdige liefdesverklaringen van de boerinnen in spe. Zoals van Jo gisteren. “Als ik aan boer Hans denk, krijg ik gewoon een beetje de kriebels.” Ja, dan breekt mijn klomp. Als ik naar Hans kijk voel ik nog geen vlinder vliegen. Sterker nog, het enige waar ik kriebels van krijg zijn de pollen die door de lucht zweven op de boerderij.

Ik snap de charme van een boer eigenlijk niet. Het laatste wat je als vrouw toch wil is een zwijgzame vent die de hele dag stront staat te scheppen en iedere middag bij zijn moeder eet? Daarom wil ik een oproepje doen aan de KRO. Zoek voor mij een spraakzame man, die niet in een schuur leeft en het liefst maar één keer per maand bij zijn moeder eet. En dan noemen we dat programma: Vrouw zoekt allesbehalve een boer. Lijkt me perfect.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Terwijl steeds meer Amerikanen door de crisis hun huis uit moeten, bouwt het team van het programma Extreme Makeover Home Edition er huizen bij! “And that is great!” In dit programma is alles “extreme”; de gebleekte tanden van de bouwvakkers, de afschuwelijke gordijnen en de Amerikaanse blijdschap achteraf. “Awesome!”

Iedere uitzending bouwt het “team extreme” een nieuw huis voor een gezin dat het moeilijk heeft. De problemen van de gezinnen variëren van natuurrampen tot geamputeerde Irak-veteranen. Het gezin in deze aflevering was echt heel sneu. Tien jaar oude Job houdt van marshmallows, bowlen en hamburgers. Het probleem: Job heeft leukemie en geen huis. Need I say more?!

Binnen zeven dagen stampt het super enthousiaste make-over team een kartonnen droomhuis uit de grond. (Serieus, dacht je echt dat een huis van steen binnen een week gebouwd kon worden?) En wanneer aan het einde van de aflevering het gezin er weer bij wordt gehaald, gaat dit gepaard met gillende kinderen, brullende ouders en jankende presentatoren. En het programma is nog lang niet klaar. Volgens de voorspellingen zouden nog eens twee miljoen zielige Amerikaanse gezinnen dakloos worden door de crisis. Er is dus nog extremly veel te bouwen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Nooit gedacht dat ik een programma leuk zou vinden uitsluitend over vis. Maar het is mogelijk met “Klootwijk aan Zee”. Dat ligt niet naast Katwijk trouwens, maar is de naam van het programma en de presentator, Wouter Klootwijk. De aflevering van gisteren ging over paling. En dan niet over die halfgare zangers uit Volendam. Nee, lange en glibberige paling. (Nogmaals, niet over Volendam!)

In het midden van Ierland speelt zich namelijk een bijzonder tafereel af. In een zwart meer op kleine bootjes vist een pastoor samen met zijn werknemers naar paling. Dit alles met de zegen van God. In Ierland zelf zal je nooit een “eel” tegenkomen, die eten ze simpelweg niet. Levend wordt de paling (nu wordt de Partij voor de Dieren waarschijnlijk wakker) naar Nederland verscheept waar het gerookt wordt. Daar zijn wij dan weer goed in.

Ik deel mijn fascinatie voor vis met de presentator Wouter Klootwijk (“waar de vis is, moet je “m vangen”). Hij en ik vinden het mieters interessant om te zien waar het vandaan komt, hoe het gevangen wordt en natuurlijk: hoe je het moet eten. Want laten we wel wezen, vis die niet gegeten wordt is ook maar gewoon vis.

Geschreven in opdracht van Sp!ts