Voor de camera zie je het fout gaan. De politie van Duisburg probeert de massale groep feestgangers tegen te houden, maar ze wordt omver gelopen. Iedereen wil naar de Loveparade. En daarom door dé tunnel.

Met zes cameraploegen was het Duitse Spiegel TV in Duisburg aanwezig om een reportage te maken over de Loveparade. Ze wilden de feeststemming vastleggen, maar waren getuigen van een drama. Dat was gisteravond te zien bij Terzake op Canvas.

Een dag van te voren is de organisatie goed gestemd: ‘Het ergste wat kan gebeuren is een flinke onweersbui.’ Ook de veiligheidsdienst is er klaar voor. Net als de staf van het ziekenhuis, die vooral veel alcohol- en drugsoverdoses verwacht.

Tot er een telefoontje komt en iets later de eerste gewonden binnen komen. Hakkelend van de emoties vertelt een arts wat er is gebeurd. ‘Paniek in de menigte. Veel gewonden.’ Een van die gewonden in shock: ‘Ik hoopte dat ik gewoon dood zou gaan.’ Op het festivalterrein vertellen mensen over wat zij zojuist hebben meegemaakt.

Het is een unieke reconstructie, die vanaf verschillende plekken laat zien wat er vorig weekend allemaal heeft afgespeeld. Een reportage die de moeite waard is om terug te kijken via terzake.be of in het Duits op spiegel.tv (deel 1, 2, 3, 4).

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wie denkt dat het programma Ik kom bij je eten draait om Jamai die giechelend bij BN’ers komt gluren of er toevallig een dildo in de kast ligt heeft het mis. Het draait ook niet om medepresentatrice Vivian die in de woonboot van “multi dans- en muziektalent Ellen ten Damme” een openhartig gesprek voert over borstkanker, alhoewel het daar gisteravond wel even op leek.

Nee. Het programma draait om het promoten van een supermarkt die flink heeft betaald voor een primetime reclamespot. Naast een quasi interessante blik in het emotionele leven van Ellen met de “sensationele theatershow”, gaat presentator Koert-Jan langs bij de gewone burgerman die graag barbecuet met supermarktvlees (let op het logo). Dit keer werd er op de familiecamping in Hulsberg (he gezellig) een barbecue aangelegd door “dé barbecue expert” van de supermarkt.

Dat resulteert in totaal nietszeggende keuvel-tv waarmee RTL4 en de adverteerder weinig subtiel de kassa willen laten rinkelen. Niveau verstand op nul en even naar de bewegende plaatjes en praatjes staren dus.

Het enige voordeel is dat RTL het tijdperk van gênante sluikreclames definitief achter zich laat. Volgende zomer wordt het gewoon TelSell om 8 uur ’s avonds. En dan is er écht geen excuus meer om niet te zappen. 

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De Publieke Omroep vertelt jouw verhaal. Die boodschap wordt al een paar weken verkondigd in mooi geproduceerde promo’s die worden gepresenteerd door de Groten van de omroep. Of het nu gaat om muziek, sport, politiek, of entertainment: op onze publieke netten maak je het mee. Met een paar fragmenten wordt de kijker dat ingewreven en je denkt: inderdaad zo is het, ik kijk nóóit meer naar X-factor, ANTM of Gooische Vrouwen.

BNN trapte in dit licht gisteren af met een tot een programma omgedoopt Publieke Omroep-spotje dat paradoxaal genoeg ‘Weg met 3’ heet. Dit programma compileert memorabele fragmenten uit reisprogramma’s die de gezamenlijke omroepen afzonderlijk van elkaar maakten. Daar zitten leuke dingen tussen. Het mystieke continent Afrika stond gisteren centraal. Katja bungeejumpt er ergens van een brug en Marc-Marie Huijbregts verlaat de grond per luchtballon om verderop een dode zebra aan te treffen. Weer een andere presentator leert speerwerpen tegen een boom, dat werk. Niet baanbrekend, maar alle items bezorgen je op z’n minst een glimlach op je gelaat en daarmee biedt ‘Weg met 3’ een prima uitweg in de saaie tv-avonden die de zomer alsvanouds rijk is.

Misschien kunnen de logo’s van de omroepen in de toekomst gewoon verdwijnen bij reisprogramma’s? Lekker samenwerken want die reisprogramma’s vertellen ons verhaal.

Geschreven in opdracht van Spi!ts

Echt grote verwachtingen had ik niet bij Holland’s got Talent op RTL 4. De zoveelste talentenzoektocht waarbij een jury onder leiding van Gordon ‘leuk’ kandidaten mag afzeiken. Met mensen die op het podium staan omdat hun moeder nooit verteld heeft dat ze dat beter konden laten. Maar ik werd verrast, keer op keer.

Paparotti is een werkloze bakker die door zijn dochters het podium op werd gedreven. Arme man, gemene krengen. Maar met hart en ziel liet de man een stukje opera horen waar je u tegen zegt.

Of de jongen die niet zo trots was op zijn duistere verleden. Geen rap over geld, drugs en vrouwen, maar een prachtig klassiek pianostuk. Ook best verrassend: een stel dames dat kunstjes op een lopend paard presenteerde, maar het paard thuis lieten. Of een dame die wel haar paard meenam en deze liet rekenen.

Nu kan het zijn dat Nederland vol met talent zit en dat er geen slechte acts op het podium hebben gestaan. Waarschijnlijker is het dat ze bij Holland’s got Talent vooral de talentvolle audities tonen. Terecht, want mensen afzeiken is te makkelijk. Dit was feel-good-televisie die me kon verbazen. Daar kan ik nog wel een paar keer naar kijken.

Geschreven in opdracht van Spits

Foto: SBS

Die Hans Kraay junior. Hij werd door SBS als een verdrinkend kind aan een haak bij Voetbal International weggetrokken. Daar mocht hij helemaal niet komen, vonden ze bij SBS. We zagen hem dus tijdens het WK voetbal alleen maar in herhalingen van Video’s Waar Je Waarschijnlijk Net Niet Om Kan Lachen. Daarna stond hij bij de net-niet-huldiging van Oranje net niet óp het podium, maar erachter, over winkelen te praten met spelersvrouwen.

Arme kerel.

Maar onze sporttijger staat mooi wel met de poten in de Nijmeegse wandelmodder. Niet in z’n eentje natuurlijk, maar wel de enige presentator van het dagelijks verslag van de Nijmeegse Vierdaagse die in beeld mag van SBS. Logisch, want het wandelfestijn van Groesbeek en omstreken is pas af met zo’n blondgelokt stuk gezelligheid als Kraay junior in beeld. Hans is de ster.

En ach, het is SBS 6. Het is Hans Kraay junior. Het is de Nijmeegse Vierdaagse. Kraay voelt zich nou eenmaal thuis tussen 37.000 volwassen kerels in padvinderspakjes, huisvrouwen die driftig op fluitjes blazen, gekke medailles op mannenborstjes, onnodige cameltoe’s in polonaise en militairen die te dik waren voor Afghanistan. Laat Hans daar maar gewoon blijven. Het is goed zo.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

In Cash op zolder worden mensen geholpen met het veilen van huiselijk antiek om een lang gekoesterde wens te vervullen. Daarvoor wordt taxateur Frederik opgetrommeld die het een en ander op waarde kan schatten.

Doortje en haar vriend willen bijvoorbeeld een hond. Niet zomaar een hond, maar het liefst een grijze Weimaraner. Kosten voor een puppy: 950 euro. Dan heb je nog geen mand, en die moet er natuurlijk wel komen in “het gezelligste huisje van Eersel”.

Daar wordt onder andere een tafeltje gevonden van ongeveer 250 euro en een stel oude prenten a 200 euro. Een echt schilderij van Willem Knip moet 500 euro opleveren net zoals de Friese staartklok. Maarja, dat is de inschatting van de taxateur, tijdens de veiling kan het nog alle kanten op. Uiteindelijk verdient het stel geen 1500 maar 2550 euro, waarmee hond Sjors makkelijk kan worden aangeschaft.

Het programma is een kopie van het Britse Cash in the attic, met als enig verschil dat daar wel duidelijk wordt gemaakt hoe een veiling precies in elkaar steekt. Bij de Britten is het gezapige middag-tv voor huisvrouwen. De Avro programmeert het ’s avonds voor na de afwas. Prima te kijken als je niets anders hoeft.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

“Vrolijke mensen op zoek naar sportieve grenzen”, noemt presentator Fons de Poel hen. Die omschrijving kan ook wat minder idyllisch. Een wandelaar over haar soortgenoten: “Vierdaagse-lopers zijn een beetje gek.”

Het gevoel van de Vierdaagse (KRO) vangt de essentie van de Nijmeegse Vierdaagse met sfeerverslagen en interviews. Het blijkt maar weer dat het simpelweg filmen van de alledaagse waarheid de mooiste verhalen oplevert.

Het wandelechtpaar Mientje en Martien (zo heten ze echt) overleefde zes jaar geleden een gasexplosie in hun huis. Ze herstelden van de brandwonden en langzamerhand ontstond een doel: samen de Vierdaagse lopen – hun ultieme overwinning. Ze waren er klaar voor, maar het lot besliste anders: Mientje werd uitgeloot.

Hun commentaar op deze domper vormt een instant tv-klassieker. Mientje: “Nou vind ik het jammer dat ik ben uitgeloot en dat jij bent ingeloot.” Martien knikt: “Ik vind het ook jammer dat ik ben ingeloot en dat jij uitgeloot bent.”

Een optocht van wonderlijke verhalen, waar nodig met humor verteld. Martien wandelt noodgedwongen alleen – met een foto van Mientje op zak. Twee jonge verliefden vieren hun huwelijksreis met vijftig kilometer per dag. Ene Sylvia, “een optimistische doorzetter”, barst voor de eerste kilometers gelopen zijn al in tranen uit. Waarom? De KRO geeft meer dan een antwoord.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voor de eerste keer van die vegetarische Valess-schnitzels. Dat was wat Bertie kookte op de avond dat haar Hans vertrok omdat hij het gezinsleven met drie kinderen niet meer aankon en gevoelens kreeg voor andere vrouwen. Na vijf jaar is Hans terug bij Bertie en zitten ze weer aan dezelfde keukentafel, beiden weten inmiddels dondersgoed dat De Liefde soms veel weg heeft van een etterende steenpuist waarvan de pus nooit helemaal opdroogt.

En zij niet alleen. Het zal je maar overkomen dat je trouwt met een man die toch liever een vrouw wil zijn, die verliefd wordt op zijn renfiets of die toch de oorlogsverslaggeving niet wil opgeven. Wat moet je dan? Elkaar leren accepteren, laat VPRO’s Café de liefde zien. In reportages die bij vlagen tenenkrommend gênant zijn, maar een eerlijke kijk geven op het leven van geliefden.

De Liefde is een gevecht. Het is smachten, wachten, pijn lijden en eindeloos geduld oefenen. Dat laatste had Bertie, die wederom wordt omhelsd door Hans als ze achter haar fornuis weer zijn dagelijkse prak bereidt. “Liefde gaat door de maag”, giechelt ze. Maar de pot schaft dit keer geen Valess-schnitzels, die zullen nooit meer op het menu staan.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is afgelopen, ook het WK Journaal. En Hugo Borst en Henry Schut leken juist een beetje aan elkaar te wennen. Vaak dacht ik dat Hugo zijn gesprekspartner met z’n provocaties de studio uit probeerde te treiteren.

Maar gisteren was de strijd gestreden en kwam de tijd voor het mooiste doelpunt, het mooiste juichmoment, hét talent en dé speler van het WK in Zuid-Afrika. Natuurlijk kwam ook de laatste Big 5 voorbij. Vervolgens werd er netjes rekening gehouden met onze tere zieltjes: in een compilatiefilmpje over de finale werd alleen de aanzet naar de winnende goal van Iniesta getoond, op het moment dat de bal de doellijn passeerde werd het beeld stemmig zwart. Het hielp een beetje.

Toen deed het toch weer pijn. We zijn gewend het liedje Sunshine te horen terwijl we naar een filmpje van hoogtepunten uit de laatst gespeelde wedstrijd kijken. Gisteren kwamen de beschaafde Deense jongens van Ginger Ninja hun hitje in de WK Journaal-studio spelen. Met het verlies vers in het geheugen kwam hun energie totaal niet binnen.

Toen schakelde de regie heel even naar Hugo en Henry. Gelukkig. Gebroederlijk knikten ze met hun hoofd op de maat van de muziek. Glimlachend. Het maakte alles weer wat dragelijker.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Voetbal is oorlog, maar ik betwijfel of oud-Dutchbatters die Srebrenica dienden het daar mee eens zullen zijn. Geen tranen van vreugde, maar intens verdriet werden gisteravond uitgezonden door de NOS. Een uur lang werd er stil gestaan bij de val van de Bosnische moslim-enclave.

“Ik ben zo blij dat ook jullie ons niet vergeten zijn,” zegt een vrouw in wit gewaad en tranen in haar ogen tegen de verslaggever. Beelden van honderden groene kisten en duizenden namen worden getoond. Mannen die zich afvragen waarom zij het wel overleefden en hun broer niet. Nederlandse VN-soldaten die zich jaren lang niet begrepen hebben gevoeld.

Het zijn verhalen en beelden die ik al tientallen keren hebt gehoord en gezien, maar toch word ik er elke keer stil van. Het contrast met de jubelstemming buiten kan bijna niet groter zijn. Het gebrul van vuvazela’s klinkt door de straat, auto’s rijden toeterend langs.

Met een brok in mijn keel stap ik op de fiets, richting het centrum van de stad om de WK-finale te kijken. Hopend op winst. Maar de westrijd met oorlog vergelijken? Na het horen van de verhalen uit Bosnië laat ik dat maar even uit mijn hoofd.

Geschreven in opdracht van Spits