Jorian, 11 jaar oud en 77 kilo, is woedend. Zijn zusje mag wel een frikadel van zijn moeder en hij niet. “Ik stop er mee, met dit programma!” Jorian heeft obesitas en is deelnemer aan het televisieprogramma Help, Ons Kind Is Te Dik (RTL), waarin vier gezinnen drie maanden lang gevolgd worden in de strijd tegen overgewicht. En dat het probleem grotendeels bij de ouders ligt werd gisteren pijnlijk duidelijk.

De gezinnen worden geholpen door coach Marije. Zij wil dat de ouders de televisie weghalen van de kinderkamers, maar van medewerking is nauwelijks sprake. Vorige week zagen we hoe Jorian werd omgekocht door zijn vader: “Als jij nu die tv weghaalt, krijg je straks een computer.” Gisteren zagen we dat ook de vader van Enrico, die 12 is en maar liefst 129 kilo weegt, moeilijk doet: “Ik ga niet zeggen, ik haal nu jouw televisie van je kamer, dat vind ik ronduit schofterig.”

Het is aandoenlijk om de kinderen te zien worstelen. Niet alleen met hun overgewicht, maar vooral met hun ouders die volgens de kinderen “makkelijk te bespelen” zijn. Help, Ons Kind Is Te Dik had wat mij betreft beter kunnen heten:“Help, mijn ouders kunnen geen nee tegen me zeggen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wat hebben Ali B, rapper Negativ en Stef Bos met elkaar gemeen? Niet veel, behalve dat ze alle drie gisteren te zien waren in het TROS-programma Ali B op volle toeren. Iedere week gaat Ali met een bevriende rapper op bezoek bij de grootste Nederlandstalige artiesten ooit. Niet op de koffie, maar om een nummer uit te wisselen. Ali en zijn vriend rapten gisteren een eigen versie van ‘Papa’, en een rap van Negativ werd omgetoverd tot een echt Stef Bos-nummer.

In het begin is het programma zo luchtig als een reallifesoap van Jan Smit. Maar al snel verandert de show en krijgt het een serieuze inslag. Stef Bos praat over zijn liedje ‘Papa’ en goede jeugd, terwijl rapper Negativ, die nooit een vader heeft gekend, vertelt over ‘dingen die hij op straat heeft gedaan’. Twee werelden zouden bijna niet verder uit elkaar kunnen liggen.

Juist dat grote contrast maakt van Ali B op volle toeren wel echt een mooi programma. Het laat ook zien dat de drie veel meer met elkaar gemeen hebben dan je op het eerste gezicht zou denken. Allen zijn het geweldige artiesten die op magische wijze met woorden kunnen spelen. Ieder in hun eigen stijl.

Geschreven in opdracht van Spits

Ik twijfel aan de vooruitgang. Ik twijfel aan nerds op televisie die me de ene dag een supersonisch afstandbedienbaar scheerapparaat met ingebouwde cloudtools aansmeren in DWDD. Aan dezelfde nerds die me de volgende dag vertellen dat alles in dit leven te hacken valt. Van je bankpas tot de ingebouwde camera in je computer tot aan je OV-chipkaart waarmee je zo fijn kunt reizen. Ik twijfel aan de overheid die niet luistert naar deze slimme jongens die gewoon -omdat het kan- miljardenoperaties naar de prullenbak verwijzen. In een paar uurtjes wordt er een ‘programmaatje’ geschreven door wizzkids en OV-chipkaarten gevuld met euro’s. Deze fraude dient uiteraard niets anders dan een hoger nobel doel: het falen van de overheid blootleggen.

Maar het is ook mijn falen. Ik heb al die jaren geloofd in vooruitgang. Ik dacht dat het juist goed was om te automatiseren. Ik ben bijvoorbeeld gestopt met brieven schrijven omdat er e-mail is uitgevonden. Ik dacht dat het internet grote welvaart zou brengen en gelijkheid, zelfs in landen die geen Alexander Klöpping op de televisie te zien krijgen. Nu blijkt dat idee van verlichting op een leugen gebaseerd. De droom is geworden tot een nachtmerrie: Matthijs van Nieuwkerk kan mijn OV-chipkaart hacken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Als de zoemer gaat om aan te geven dat ze vierentwintig uur in een klein hokje met Wilfried de Jong opgesloten heeft gezeten, schrikt ze zich kapot. Dat lijkt ze de hele aflevering te hebben gedaan. Fleur Agema, Rechterhand van Geert Wilders.

Elke keer als De Jong ineens scherp vingers op zere plekken legt, of stiltes weg grapt, lijkt ze op te schrikken. Af en toe een ontwapenende lach, soms hard het anti-islam pad op. De ogen van De Jong tintelen op die momenten. Wat gaat ze doen? Laat ze zichzelf zien? De kijker weet het evenmin.

Ze willen nog een gebouw tekenen, architectenbureau Agema en De Jong. Een moskee, vraagt hij. Zij laat het idee bezinken. Vindt ze dat grappig, een moskee tekenen? Nee. Ze is even stil, lacht dan hard: nouuujaaaazeg nee! De Rechterhand van Geert Wilders strekt de vingers langzaam en knijpt de ruimte uit het gesprek.

De Jong en z’n vierentwintig uren hebben die ruimte niet nodig. Doelloos zoals het hoort loopt hij tegen de muren die Fleur Agema optrekt. Hij probeert wat stenen los te trekken en tekent er gezichtjes op. Bijna vijftien uur lang zit hij op een bank met een lepel in zijn hand. Maar de muur houdt lachend stand. Hij blijft alleen achter.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Man Bijt Hond, een programma dat grofweg iedereen aanspreekt, maar uitgezonden wordt op een tijdstip (vijf voor zeven) waarop alleen mensen die stipt om zes uur eten het kunnen zien. Ik mis het – altijd.

Daarom: hulde voor de Man Bijt Hond zondag-editie. De beste fragmenten van de week, te zien op een tijdstip (kwart voor acht) dat ik niet noodzakelijkerwijs met koken of eten associeer.

Een half uurtje kijken naar een schijnbaar onuitputtelijke bron bijzonder doodgewone mensen. Een strandjutter op Terschelling probeert de dood van zijn vrouw wat draaglijker te maken door in zijn tuin een groot monument van lege wijnflessen voor haar te maken. Ooit zagen ze iets soortgelijks samen op Ibiza, vandaar.

In ‘De flat’ een kort portret van een over-de-top geïntegreerde Iraanse vrouw, die in zowat elke meepraat-raad zit die je maar kunt bedenken. Bijzonder geslaagde items die in andere programma’s eens in de zoveel tijd voorbijkomen; Man Bijt Hond heeft er een abonnement op.

Zelfs met een hoogtepuntenuitzending mis je waarschijnlijk de hoogtepunten; alle andere filmpjes. Dus als deze zondageditie als stiekeme reclame voor de doordeweekse edities is ingezet: het werkt. Voortaan vaker met het bord op schoot.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Koken is topsport. Tenminste, wel bij Iron Chef UK op Discovery. De keuken heet er stadion en de presentatoren zijn commentatoren. Hoog boven kitchen stadium staat een soort Frank Snoeks op de toon van “komt die bal” enthousiast verslag te doen over de werkzaamheden in de keuken: “Nu komt die oranje saus… ja daar is dieeeee!”

In Iron Chef nemen vier extreem goede hobbykoks het op tegen een pro: de Iron Chef. Iedere dag koken ze gerechten en de jury geeft ze daar punten voor. Wie aan het eind van de week de meeste punten heeft, wint. Een niet al te uniek concept, maar briljant uitgewerkt.

Tijdens de show schiet de camera van links naar rechts en schakelt het beeld om de paar seconden van kandidaat. De tijd tikt weg terwijl de koks hun meesterlijke gerechten afronden. Prachtig opgemaakte borden presenteren ze waarvan je alleen maar kan dromen dat je ze zelf zou kunnen maken. Nadoen zit er niet in, daar gaat de show te snel voor. Maar dat maakt ook niet uit. Van dat soort educatieve kookshows zijn er al honderd op tv. Nee, Iron Chef is anders. Het maakt van koken weer topsport, iets wat niet voor elke sterveling is weggelegd.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Vorige week legde VVD-coryfee Hans Wiegel nog aan WNL-presentator Joost Eerdmans uit slecht het tegenwoordig gesteld is met links Nederland. Uiteraard ondersteund met beelden van hippie-protesten uit de jaren ‘60.

Gisteravond bleek die setting geschrapt en kon Wiegel zich, recht in de camera kijkend, direct tot het volk wenden. Iets dat je zelden ziet op de Nederlandse kijkbuis, maar wel een typisch Wiegel-trucje dat hem nu weer goed van pas komt.

Wederom moet de PvdA het ontgelden. De partij is onvolwassen, terwijl ze vroeger nog zo verantwoordelijk was. “Dat valt me tegen”, aldus de nestor. En die Obama? “Een nogal linkse man die door de PvdA werd toegejuicht.” Wikileaks? “Gewoon een linkse actiegroep.” In de gelekte documenten staat niets bijzonders en toch is de pers erop gedoken “als een stel hyena’s”. Daar doet WNL dus niet aan mee.

Het is alsof de kijker iedere week bij zijn rechtse opa op de koffie gaat. Vroeger was alles beter. Vroeger kon je nog een beetje lachen met die linkse rakkers. Vroeger stelden ze tenminste nog wat voor.

Ook theedrinkend links Nederland mag dan aanschuiven. Wordt het vast een dolle boel.

Tot volgende week meneer Wiegel!

Wiegels praatje vanaf 17.55 minuten

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: RTL

Bied acht werklozen weer een toekomst door ze een hotel te laten verbouwen en opleidingen te geven zodat ze het hotel uiteindelijk ook kunnen gaan runnen. Het is kort gezegd de essentie van het programma Hotel de Toekomst (RTL).

Vorige week konden we zien hoe de acht deelnemers voor maar liefst drie maanden afscheid van huis en haard namen en met volle moed de uitdaging aangingen. Gisteren zagen we de eerste spanningen al voorbijkomen.

Je zou verwachten dat de deelnemers zeer gemotiveerd zijn na maanden van werkloosheid. Maar iedereen worstelt duidelijk met het werk. Het is ook niet niks om “uit het niets nu opeens de volle honderd procent te geven,” aldus deelnemer Jan.

Deelneemster Sanne besluit zonder overleg een weekend naar huis te gaan en wordt bij terugkomst uit de groep gegooid. Patty komt te laat, weigert de wc’s schoon te maken en wekt irritaties op bij de anderen, doordat ze zoveel met haar uiterlijk bezig is.

Hotel de Toekomst is een interessant programma. Niet alleen doordat je ziet hoe moeilijk het is om na maanden van werkloosheid weer aan de bak te gaan, maar vooral de onderlinge irritaties en keiharde oordelen maken het programma om te smullen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Op visite bij Wilfried de Jong. Acteur Pierre Bokma weet van tevoren dat zijn gastheer iets bijzonders, iets veelzeggends uit hem wil krijgen. Hoewel in de uitzending de kalmte overheerst, moet de druk op gast en interviewer groot zijn.

Het vierde seizoen van 24 uur met… (VPRO) is al bijna op de helft, de serie telt slechts vijf afleveringen. Slechts ja, want dit soort televisie zou zich net zo goed kunnen lenen voor een dagelijkse uitzending.

Relaxt hangen, onbeperkt praten, zwijgen, lezen, afwachten, provoceren. Vriendelijk tast Wilfried de grenzen af. Te privé? Of iets waar de gast eigenlijk wel over wil verder filosoferen? Want hoe vaak maak je mee dat iemand urenlang naar je luistert, doorvraagt, meedenkt? Maar goed, wil je dat dan op tv?

In deze aflevering vertelde een charmant nukkige Pierre over vroege herinneringen, desillusies en het acteurschap. De eerste dag werd opgeleukt door de slapstick van het bereiden van een voortreffelijke Boeuff Bourgignon. Uren en uren zijn de mannen er mee bezig, om kwart voor elf is hun kindje klaar. Bij het proeven glimlacht Pierre – voor het eerst.

De aandacht van Wilfried en de verhalen van de gasten maken een prima programma, de kleine interacties tussen de twee geven 24 uur met… een gouden randje.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wat u niet weet, als u niet naar Max’ Meldpunt hebt gekeken, is dat de omgeving van station Leeuwarden vol met damesurine ligt. Dat is al gek, maar waar die urine vandaan komt is nog gekker.

Ja, uit dames. Maar die dames laten die urine niet zonder reden overal slingeren. Wat blijkt: in Leeuwarden moet je een betaalnummer bellen voordat de toiletdeur opengaat. Dat lukt niet elke Max-kijker. Zo was er een dame uit Leeuwarden die haar urine netjes in het riool kwijt wilde, maar uiteindelijk de Friese rodondendrons moest kiezen.

Nu kunnen we lacherig doen over Max. Die dame in Leeuwarden zal wel zo’n bakelieten draaischijfmonster in haar binnenzak meesjouwen, en daarom de plee niet opkomen. Ik moet toegeven dat ik dit ook een beetje dacht. Maar het blijkt dat die dame een chique, modern telefoontje had. Met een lege batterij. En toen voelde ik nattigheid.

Want ook ik heb een telefoon met een eindige batterij. En ook mijn blaas kent z’n grenzen. Dus als ik na zeseneenhalf uur uit een toiletloze trein stap aan het einde van het land, zal ook mijn waanzin wel bereikt zijn. En dan ben ik nog een man, waarbij de uitgang wat beter staat aangegeven.

Nee, we kunnen lacherig doen over Max. Maar zeg niet dat ze niet hebben gewaarschuwd voor natte voeten in Friesland.

Geschreven in opdracht van Sp!ts