Na de eerste verlossende woorden van vorige week was het gisteravond de beurt aan Thijs om zijn coming out met Nederland te delen in KRO’s Uit de kast. Met Arie Boomsma als steuntje in de rug vertelde Theo zijn moeder, de leden van zijn orkest en tot slot zijn vader dat hij “graag oud wil worden met een jongen”. Even wennen, daarna blijdschap en opluchting aan alle kanten.

Ik betwijfel of de deelnemers achteraf nog blij zijn dat ze Arie en cameraploeg hebben meegenomen. Vooral de ouders balanceren zichtbaar ongemakkelijk tussen het oprecht reageren en het verfoeien van de camera’s.

Natuurlijk zijn ze niet boos vanwege hun zoons geaardheid, maar misschien wel omdat hij het hen op deze manier heeft verteld. Maar laat je dat merken voor tv? De moeder van Thijs wist haar gevoel goed te verwoorden: “Als hij maar gelukkig is. Maar waarom moet je dat nou voor die camera’s vertellen?”

Of dat nodig was? Ja, voor Thijs blijkbaar wel. En tegelijkertijd voor anderen die zich afvragen of, hoe en aan wie ze willen vertellen dat ze homoseksueel zijn, en vrezen voor negatieve reacties. Rolmodellen zijn nodig, als is het alleen maar om zelf niet met een camera op je ouders af te hoeven stappen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ze worden door Matthijs achtereenvolgens betiteld als “het nieuwe A-Team”, “het zogenaamd gemiste rechtse geluid op de Nederlandse tv” en “het sterrenteam van WNL”. Bij DWDD aan tafel de commentatoren Huffnagel, Nordholt, Lepeltak en vreemde eend in de bijt Vermeend (PvdA) geflankeerd door presentator Eerdmans.

De op sensatiebeluste kijker hoeft niet lang te wachten. Vrijwel onmiddellijk verzandt de discussie in jij-bakken. DWDD is volgens de heren te links, WNL zou niet objectief zijn. Er wordt met lijstjes politici geschermd. Tafelheer Mulder roept: “Jullie zijn eigenlijk overbodig!” Matthijs schiet in de verdediging.

Het zijn net schooljongens die een spelletje landjepik spelen. Smullen natuurlijk, maar we worden niet echt veel wijzer van het gebekvecht. DWDD is links, WNL nu nog rechtser: wisten we al.

Aan het eind wensen de kemphanen elkaar enigszins spottend succes met hun programmaatje. Mooi zo.

Na dit tv-seizoen wordt aan dezelfde tafel ongetwijfeld de rekening opgemaakt. Tot dan mag de tv-kijker weer zelf bepalen of hij iets links of rechts genoeg vindt. Zo hoort het ook, het blijft per slot van rekening uw Publieke Omroep, van uw belastingcenten.

Dan gaat het vanaf nu hopelijk weer over echt belangrijke zaken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: RTL

Honderdduizend euro verdienen met bellen blazen, bekers stapelen en ballonnen verplaatsen met een plantenspuit. RTL 4 heeft er een nieuw spelletje bij op zaterdagavond: A minute to win it. De kandidaten moeten tien behendigheidsspelletjes spelen met allerlei huis-,tuin- en keukenartikelen. Moeilijkheid is dat ze elk binnen één minuut gespeeld moeten worden.

Het levert hilarische televisie op: een man van dertig staat met zijn billen te draaien om pingpongballetjes uit de tissuedoos te schudden die aan zijn achterste is bevestigd. Vervolgens blaast zijn broer een zeepbel die meters verderop door een hoepel moet zweven. En op het moment dat het lukt zijn de mannen zo blij als een kind. Ik ben het met presentator Gordon eens: “Het is toch eigenlijk bizar als je twee volwassen kerels zo blij ziet met een bellenblaasspelletje.”

Het is dezelfde Gordon die vervolgens een dubbelzinnige opmerking maakt en het hardste lacht om zijn eigen grap: “Je had een grote hangen,” zegt hij over de zeepbel in de lucht.

Mijn ergernis aan Gordon’s platte grappen daargelaten, vind ik het vermakelijke televisie. Niet alleen door de tijdsdruk die me op het puntje van mijn stoel laat zitten, maar bovenal door de deelnemers, die toch echt een béétje prettig gestoord moeten zijn om aan dit programma mee te doen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bianca staat stram voor haar popcornmachine, ze is een beetje zenuwachtig omdat ze tegen een camera praat. Ze verkoopt zoute popcorn omdat ze zoete niet lekker vindt wat in Paramaribo zo’n 700 euro per maand oplevert, een zakcentje voor erbij. Van de inkomsten wil Bianca uiteindelijk een huis kopen met drie slaapkamers. Maar eerst moet de popcornmachine worden afbetaald.

Dat is alles wat het programma Wat is jouw paradijs? te bieden heeft. Binnen een halve minuut ben je iets wijzer over iemand die aan de andere kant van de wereld woont, toevallig een camera passeerde, en aangesproken werd door de filmers.

Het gaat om een kunstproject dat deze week in veertig delen wordt uitgezonden op NTR. De makers zijn overal ter wereld geweest om mensen te vragen wat ze doen en wat ze willen. Een prima vakantie en weinig werk voor Martin, Inge en Frederik, denk ik direct.

Korte meningen van mensen – voxpop in het jargon – horen bij televisie en worden meestal gebruikt als vulmiddel voor nieuwsprogramma’s als de verslaggevers echt niet meer weten wat ze moeten uitzenden. Zonder het bijbehorende item komt zo’n losstaande mening helemaal uit de lucht vallen. Van mij hoeft het niet. Gelukkig praten de paradijsvogels niet zo lang.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het televisiemoment van gisteren was de brand in Moerdijk. Terwijl de NOS aan het twijfelen was of Sesamstraat wel onderbroken moest worden voor een giftige rookwolk van hier tot overmorgen, en RTL zichzelf bij Boulevard (!!) veren in de reet stak voor de snelle berichtgeving, zwengelde ik rampenzender RTV Rijnmond aan.

Daar was geen blondgelokte Gooische R te zien, maar bonkige Rotterdammers die met de neus wijd open zo’n gifwolk inrennen. Je ziet Hugo Borst, Jules Deelder en Herman den Blijker op de bank met de mond dicht afstemmen op zo’n zender. ‘Tering.’

Natuurlijk hadden ze bij de lokalen ook weinig nieuws, maar het gaat om het sfeertje bij zo’n nieuwsgebeurtenis. Dat ook op Camping Bruggehof in Dordt (zij mogen Dordt zeggen) de sirenes zijn afgegaan. Dat ze verslag doen vanuit Café de Put.

Ondertussen trekt RTL7 een blikje A-Team open en zendt EenVandaag live beelden van RTL uit. Rijnmond blijft in de rook staan. ‘Een enorme paddestoel die opstijgt!’ ‘Dit is een oneerlijke strijd tegen het vuur!’ ‘We weten nog altijd niet wat het rampennummer is.’

Zo’n live nieuwsmoment duurt uiteraard veel te lang. Zonder informatie blijft zo’n fik gewoon een fik. Maar je ziet die Rotterdammers zich uit de naad werken, omdat ze weten dat de hele regio kijkt. Mooi om te zien.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: NCRV

“Ik ben wel een Surinamer, maar natuurlijk een eersteklas aardappel,” aldus Ramon Beuk, wanneer hij in Suriname over een markt loopt. Beuk, vooral bekend als tv-kok, is 28 jaar niet in zijn geboorteland geweest en vindt het tijd om terug te gaan naar zijn roots. In het programma Terug naar mijn Roti is hij sinds gisteren te volgen in zijn reis.

Beuk zoekt antwoord op de vraag of hij nu weg is van huis of dat hij nu juist thuis aan het komen is. We zien hem worstelen: hij is te lang weggeweest om zich direct thuis te voelen: hij verstaat niet alles wat mensen zeggen en kent niet al het eten meer op de markt. Aan de andere kant is daar zijn familie en ouderlijk huis waar veel herinneringen boven komen.

Bij de start van het programma vroeg ik me even af wie Ramon Beuk nou eigenlijk is om een heel programma aan te wijden, maar tijdens het kijken merk ik dat hij niet alleen een leuke verteller is, maar ook heel open persoon, met een interessante geschiedenis. En dat siert het programma. Als ik er volgende week langs zap, laat ik het staan. Ik ben benieuwd of deze ‘aardappel’ zich nog als ‘roti’ gaat voelen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Na het zien van BNN’s De Beste Slager van 2010 had ik direct zin om een paar vers gesneden koteletjes in de pan te gooien. De zender had gisteravond eens geen zeurmeisjes naar een eng land gestuurd om dingen te laten doen die ze toch niet durven, maar zette de droge Valerio tussen een groepje jonge slagers die wel weten hoe je vlees uitbeent.

Zoektochten naar talent zijn er genoeg op tv, maar “De Beste … van 2010″ is verfrissend. Hier zie je mensen die echt al iets kunnen. Als ware vleeskunstenaars maken ze in een mum van tijd van een schapenpoot een opgemaakte rollade.

In een aantal afvalrondes gaat het van vijf naar één kandidaat, zoals gebruikelijk bij talentenshows. Maar hier geen ellenlange sms- en stemrondes doordrongen van reclames. Het gaat lekker snel. En het leuke van De Beste is dat je ook nog wat leert. Want hoe maak je eigenlijk een goede gehaktbal? Van X-Factor ben ik nog nooit beter gaan zingen.

Vanavond zit ik dus met een verse gedraaide bal en een prakkie op schoot te kijken naar De Beste Loodgieter van 2010. Mijn vriendin is nu al bang wat ik woensdag met onze badkamer ga doen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het is een soort zelfkastijding om met ons onmenselijke winterweer te kijken naar plekken waar het nog veel kouder is. De CV stond op 11, maar het werd nog kouder met Joanna Lumley in the Land of the Northern Lights, gisteravond bij de Vara.

Naast de rillingen over m’n rug van de megakou was het ook een klein beetje bibberen van truttigheid. Lumley, of Patsy van Absolutely Fabulous, staat bekend als grappenmaakster, maar is tijdens haar zoektocht in het noorden van Noorwegen naar het noorderlicht vooral de oma die alles marvellous en wonderful vindt.

Het moet gezegd: het landschap waar de in Maleisië geboren Lumley rondloopt is ook wel erg marvellous en wonderful. Ze pakt de polar express (die gewoon rijdt met vierendertig meter sneeuw) naar het noorden en zoekt de sprookjes, legendes, verhalen en andere linkse hobby’s van de pool. Ziet er allemaal even prachtig uit.

Tot ze daadwerkelijk het noorderlicht ziet. De oeh’s en ah’s van Lumley waren te verwachten, maar het beeld was een verrassing. Wat gebeurde daar, BBC, of inkoper Vara? Het leek wel nep, met Lumley’s silhouette schokkerig voor een versnelde animatie.

Misschien was het niet nep, maar gewoon heel slecht gefilmd en gemonteerd. Maar als je een programma maakt over een zoektocht naar iets, laat dat iets er dan in elk geval puntgaaf uitzien. Niks voor de BBC dit.

BRON: Max

“Dag lieverd! Hele fijne kerstdagen! We missen je enorm, kom maar gauw terug!” Op de Missie Max dag eind november, een dag speciaal voor familieleden van uitgezonden militairen, konden die familieleden hun geliefden een fijne kerst en gelukkig Nieuwjaar wensen. De boodschappen zijn per DVD aan de soldaten verstuurd, maar deze week ook elke ochtend én elke nacht in het programma Missie Max te zien.

Het programma is leuk voor laatstgenoemde partijen, maar erg spannend voor de rest van Nederland is het niet. Tenenkrommend vond ik het gister zelfs toen een familie een ‘leuk’ zelfverzonnen kerstliedje zong, met kerstmutsen en rendiergeweien op het hoofd. Ik vroeg me bijna af of de soldaat in kwestie wel zo blij zou zijn om deze boodschap te midden van zijn kameraden te ontvangen.

Het idee achter het programma is mooi: er mag best wat extra aandacht zijn voor de mannen en vrouwen die, zoals Ivo Opstelten, minister van Veiligheid en Justitie, gister ook zei, “belangrijk werk verrichten, vaak onder risicovolle omstandigheden.” Daarom was het naar mijn idee goed om op eerste kerstdag een uitzending te wijden aan die Missie Max dag. Maar daarnaast ook nog elke dag twee uitzendingen gevuld met persoonlijke boodschappen, levert saaie televisie op.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Deze week komen 30.000 mensen – voornamelijk jongeren – samen voor een christelijke bijeenkomst in Ahoy in Rotterdam. In Taizé aan de Maas doen de EO en RKK daar gezamenlijk, lekker oecumenisch dus, verslag van. Dat betekent veel stilte, eerbied en zoeken naar woorden die uitdrukken wat God voor de bezoekers betekent. En gelukkig ook mensen die laten doorschemeren dat ze eind van de week wel op een feestje hopen.

Altijd gek, als ineens blijkt dat er relatief dichtbij iets plaatsvindt waar duizenden mensen blijkbaar al maanden naartoe leven. Een soort ‘Vierdaagsegevoel’ dringt zich op: als je de tv aanzet blijkt heel Nederland rondjes om Nijmegen te lopen – maar jij wist nergens van. Een aflevering meepakken is dus niet verkeerd.

Presentator Herman (EO) en Roderick (RKK) volgen de Nederlandse en internationale bezoekers, gastgezinnen, deelnemende kerken en vrijwilligers in en rond Ahoy. En bieden overal een helpende hand; Herman kijkt rond bij een gastgezin en ruimt meteen een kinderkamer op om ruimte te maken voor de logés. Roderick sleept eigenhandig stoelen uit een kerk omdat de Taizé-gangers liefst op de grond te zitten.

Wat een brave mannen. Benieuwd of alle jongeren 2011 ook zo vroom inluiden. Even het verslag van Herman en Roderick afwachten.

Geschreven in opdracht van Sp!ts