Verbreding van je kennis is altijd wel ergens goed voor. Je leert iets nieuws, kan meepraten over een ander onderwerp of doet onverwachte inspiratie op.

Zoiets moet door m’n hoofd geschoten zijn toen ik bleef kijken naar Giants Live Ukraine 2010 bij Eurosport. Beren van kerels die elkaar laten zien wie de sterkste is; de sterkste van de wereld welteverstaan. Van die mannen in mouwloze shirts waarbij je onder de spieren nog net een arm ziet zitten.

Wat doen ze zoal, die giants? Ze trekken – bijvoorbeeld – aan een touw waar dan weer een blok gewicht (500 kilo) aanhangt, in een wanhopige poging dat ding een paar meter te verslepen. Soms komt daar nog een straaltje bloed aan te pas, als een ader in de neus de spanning niet meer aankan. Prima dat zoiets op tv komt, mannen zijn toch een keer voetbalmoe.

Tijdens het ruwe beeldgeweld van vloekende kleerkasten, uitpuilende spierballen en van inspanning ontploffende gezichten kwam daar als donderslag bij heldere hemel de openbaring: de bevalling. Deze mannen willen bewijzen dat ze net zo veel fysieke ongemakken aankunnen als barende vrouwen.

Kennis verbreed, nieuw inzicht opgedaan, missie geslaagd. Krachtsport meets denksport op Eurosport.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Nederland schreeuwt om cultuur, maar ik fluister al een tijdje om een Nederlandse nieuwszender. Televisie kijken op een vrije dag heeft geen zin als je niet van reclames houdt, geen Fries bent en niks hebt met religie, Lingo of de Teletubbies. CNN en BBC World zijn natuurlijk gaaf, maar het idee van een Nederlandse 24-uurszender vind ik simpelweg nog gaver.

Is het wat voor de NOS? Een budget als dat van CNN zullen ze niet halen. Bovendien is dat een Publieke Omroep, waarbij de euro’s (of dollars, zo je wilt) niet het uitgangspunt zouden moeten zijn. Daarmee verliest zo’n zender z’n urgentie en kom je uit op iets als herhalingszender Journaal 24.

Toch moet het ook met minder mogelijk zijn. Nieuws dat net niet in het journaal te proppen viel (en dat is er genoeg: lees NOS’ weblogs), afgewisseld met analyses waar net iets langer over nagedacht is. En als opvulling natuurlijk gewoon het journaal van elk uur.

Maar van de NOS hoeven we het niet te verwachten. Die moeten al miljoenen inleveren. RTL dan? Waarom niet? Die zijn ooit ook brutaal tegen het grote NOS gaan boksen en zijn niet meer weg te denken. Mij zouden ze elke vrije dag die ik heb in elk geval als kijker hebben. Ik kan toch niet de enige zijn?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het ziekenhuisleven komt in talloze programma’s aan bod. Vooral het leed van de patiënten; vanaf het moment dat iemand op een brancard wordt binnengereden bij de eerste hulp, tot aan het afscheid van de lieve verpleegster. Maar wat zien we van de belevingswereld van de artsen? Weinig, tenzij je de fictieve dramaseries meerekent.

De doktoren kwamen gisteren wel aan bod in de serie De medisch specialist als dokter en als mens. (Met zo’n lange programmatitel weet je tenminste direct wat je voorgeschoteld krijgt.)

In de eerste aflevering moet een arts die al tien jaar in een ziekenhuis werkt euthanasie plegen op een doodzieke patiënt. Verschrikkelijk, maar het hoort inmiddels vast bij je vak – ben je als kijker geneigd te denken. Wat blijkt: voor de arts is dit pas de derde keer dat ze iemand uit z’n lijden gaat verlossen. Geen wonder dat ze na een week nog van slag is.

Natuurlijk weten we dat de dokter ook een mens van vlees en bloed is. Maar na het zien van dit programma, realiseer je je dat toch net even meer.

De komende weken volgt RTL 4 vijf artsen, niet alleen op het werk, maar ook thuis. Een bijzondere kijk in de wereld van de witte jassen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Je bent tien en je hebt een onzichtbaar vriendje. Geen probleem want die verdwijnt vanzelf weer. Kinderen hebben een levendige fantasie. Maar wat nou als je ouders er van overtuigd zijn dat je speciaal bent? Speciaal, zoals in The Sixth Sense: I see dead people? Dan kom je terecht in de kwaliteitshow Paranormale Kinderen op SBS6.

Als je het programma moet geloven – en dat doen vast een hoop mensen – kent ons land honderden jonge Char- en Uri Geller-figuren met bovennatuurlijke krachten. Deze kinderen worden stapelgek, maar is dit door hun ouders of hun gave?

Met treurige gezichtjes doen ze hun verhaal aan kinderredder Liesbeth van Dijk. In de aflevering gisteren werd Sam, die een lieve geest ziet als ze buiten aan het spelen is, gerust gesteld door het SBS-medium.

Ook met het tweede paranormale patiëntje gaat het beter. Hij werd ontzettend onrustig en presteerde slecht op school door zijn paranormale krachten. ADHD? Nee, dat heeft iedereen al, Mickey is speciaal.

SBS, laat die kinderen met rust! Dat kinderen en ouders geloven in paranormale dingen, prima. Maar moet dat zo uitgebreid op TV? Ik krijg er hoofdpijn van. Of is dat de kater van mijn huisgenoot die paranormaal doorkomt?

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Als het goed is blaast er na het dichttrekken van de voordeur morgenochtend een uiterst gure wind door uw haren. De volgende ijstijd staat voor de deur, voorspeld door onheilsboden die wij tegenwoordig metereologen noemen. De gezichten van de weerorakels stonden vanavond dan ook op onweer.

Helga van Leur kijkt op RTL 4 ernstig in de camera en legt de nadruk op “gevóélstemperaturen” die oplopen tot min vijftien graden. “Kouderecords kunnen gebroken gaan worden”, luidt de waarschuwing. Dit alles met een bezorgde maar strenge moederlijke blik die lijkt te zeggen: muts op en denk aan je sjaal!

Bij onze zuiderburen zijn de problemen ernstiger. VRT-weerman Frank kondigt met frons op het voorhoofd bijkans de apocalyps aan. November in Vlaanderen was een “supersombere maand”. Dat is niet alles: gruwelijke kou, diepvrieskou, bitterkou en transportkoude komen langs gevolgd door “wind die aan de ribben blijft kleven”. Het wordt dan ook “zeer minnetjes”. Zijn advies: ga eens langs bij de minder bedeelden om te kijken of ze het allemaal wel overleven.

Marco Verhoef krijgt bij de NOS een voorzetje voor een positieve wending aan zijn bericht. “Goed nieuws voor de schaatsers?”, probeert anchor Rob Trip tevergeefs. Ook de schaatsers hebben voorlopig pech.

Van mij mag het nog even ijzig blijven. In ieder geval totdat ik alle superlatieven uit de weertaal heb gehoord.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Op televisie is er voor kinderen van alles. Je kan het zo gek niet bedenken, of volwassen hebben het voor peuters en kleuters bedacht. Kinderseries, kinderfilms (uit Zweden), kinderpraatprogramma’s, kindermuziekprogramma’s, kinderprogramma’s met alleen maar bewegende kleuren, waar volgens mij alleen jointrokende volwassen naar kijken, enzovoorts.

Maar één genre kende ik nog niet: de kinderdocu. Gisteren was er een bij Nederland 1. Hij heet ‘Kathleen hakt hout’ en duurt twee-en-een-halve minuut.

Eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel in die kleuterdocu. Kathleen is een guitig meisje met vlechtjes, een rood overalletje en een knuffeltje. Haar vader is een flinke kerel met snor en baard en klompen. Kathleen pakt een blok hout, dat per ongeluk op haar knuffel rolt. Gilletje, zeurtje, papa zegt: ‘niks aan de hand,’ en er is ook niks aan de hand. Een soort onschuldig Tik Tak-filmpje zoals je die vroeger zag.

Ik kan mij nauwelijks verplaatsen in de belevingswereld in een kleuter. Dat maakt het in mijn ogen des te knapper dat mensen, zoals de regisseur van deze docu Wilma Fritsma, dat wel kunnen. Hoe boei je een kind? Misschien is het wel heel makkelijk, maar ik zou niet weten hoe ik moest beginnen. Ik heb bewondering voor makers van mooie documentaires voor volwassenen, maar niet minder voor mensen die ze voor kinderen maken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bekijk de kleuterdocu hier

Kleuterdocs-Kathleen hakt hout from Het Barre Noorden on Vimeo.

Zondagmiddag, vijf uur. De schemering zet in, de nootjes komen op tafel en de kaarsjes en televisie kunnen aan: borreltijd. Tijd voor een goed glas wijn. RTL heeft geen beter moment uit kunnen kiezen voor een programma over deze heerlijke drank: Wereldwijnen.

RTL-kok en -presentator Ramon Beuk heeft vermoedelijk een leuke zomer gehad, want voor het programma is hij de wereld over gereisd om ons meer te kunnen vertellen over wijn. Gisteren stonden twee Franse exemplaren centraal: de Bordeaux en de Bourgogne, uit de gelijknamige streken.

Leuk om meer over de druivendrank te leren, bijvoorbeeld dat wijn een goede wijn is als hij lang in de mond blijft hangen en dat het hout van een vat veel smaak aan de wijn toevoegt bij het rijpen. Maar andere zinvolle informatie heb ik niet gekregen. Meer dan leuke plaatjes van wijngaarden, lekkere Franse kaasjes en Ramon die samen met wat experts enkele wijnen proeft, was het niet.

Ik wist al dat RTL uitblonk in zendtijd vullen rond koffietijd, maar dat dat ook het geval is rond borreltijd, is nu een feit. Maar ach, soms wil een mens onzin zien en daarvoor gun ik Ramon best een leuke zomer.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

De finale van Expeditie Robinson is bekend: één Nederlander en één Belg. Een TV-spel waarmee we eindelijk eens onze zuiderburen kunnen verslaan. Vroeger moest ik altijd lijdzaam toezien hoe de Belgen ons keer op keer wisten te verslaan met bijvoorbeeld Tien voor Taal. Een spel waarbij verdorie de Nederlandse taal centraal staat. Niet de Belgische taal, want die bestaat niet. Of het moet dat vreselijk zachte, belachelijke taaltje zijn wat ze doorgaans uitbezigen. Later kreeg je Het Groot Dictee der Nederlandse Taal wat erg leuk was, totdat die verschrikkelijke Belgen ook mee gingen doen. U raadt het al, we speelden vanaf dat moment de spreekwoordelijke tweede viool. We kwamen er totaal niet aan te pas, nog niet op dezelfde foto.

Co-producties op televisie met onze zuiderburen probeer ik dan ook te vermijden met de afstandbediening, bang voor de gebruikelijke teleurstelling. Weer een te grote bek gehad, te dom gespeeld of teveel de nek uitgestoken; typisch Nederlandse trekjes. En toch gaan we ook nu weer verliezen. Twee Nederlanders gaan die ene knappe Belgische Tatiana niet verslaan. Nonchalant staat ze minutenlang op een evenwichtsbalk met d’r hoedje op. Ik ga zeker kijken volgende week, maar tegen beter weten in. Want Belgen winnen altijd.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Ik dacht dus dat ik The Kardashians succesvol ontlopen had. De serie over drie rijke zussen zou nogal geestdodend en inhoudsloos zijn, hoorde ik. Blijkt dat ik al twee keer vrij geboeid naar een spin-off heb gekeken: Kourtney and Khloé Take Miami (NET 5). Oeps.

Dat dit leden van de familie K waren, had ik trouwens best wat eerder door kunnen hebben: weinig intelligente uitspraken als ‘Ik ben misselijk, misschien ben ik zwanger?’ en ‘We rijden in de middle of nowhere, stel je voor dat de benzine opraakt?’ vliegen je om de oren. De ironie: dat het dan steeds nog waar blijkt te zijn ook. Verlaten in de wildernis en zwanger, in één enkele aflevering. En natuurlijk gaat het ook nog regenen.

Dat is logisch. Want als je een serie maakt rondom zussen die een winkel hebben in Miami en daar in werken (dat meen je niet!), moet er vanzelfsprekend wel iets extra’s gebeuren.

Voor de leek geeft het stof tot nadenken. Dat de makers de zussen met opzet laten verdwalen in een moerasgebied is duidelijk, maar is die zwangerschap dan ook nep? En daar ga je: filosoferen over een serie die je helemaal niet wilde zien. Toch benieuwd naar de volgende aflevering.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het koninklijk huis blijft fascineren. Daarom probeert de NCRV zijn camera’s te richten op de Prinsen van Oranje. Dat is lastig want die prinsen zitten helemaal niet te wachten op cameraploegen en lastige vragen.

In Heren van Oranje wordt duidelijk dat de prinsen tot de netwerkgeneratie behoren. In tegenstelling tot hun moeder houden ze wél van Twitter en LinkedIn. En ook offline netwerken gaat ze makkelijk af. Titels openen immers deuren. “De vriendschappen en contacten zijn verweven met elkaar”, concludeert presentatrice Jetske van den Elzen. Goh!

Het programma blijft een hoop gespeculeer met journalisten, royalty watchers en vage kenissen die af en toe wel eens iets te maken hebben gehad met Bernhard Jr, Friso en Pieter Christiaan. Bij gebrek aan beter materiaal passeren oude koeien als Mabelgate en de Lockheed-affaire van opa Bernhard de revu.

Hou je vast: slechts één vraag wordt er voor deze netwerkaflevering gesteld aan een prins. Of hij een beetje een leuke avond gaat hebben op een première? Zijn kort samengevatte dieptequote luidt ‘ja’.

Doordat ze zo onbereikbaar zijn word ik door Heren van Oranje nou niet direct wijzer over de bloem der koninklijke natie. Het blijft bij speculeren over onbenaderbare mensen. Misschien kan Jetske voor wat meer diepgang eens de beproefde kikkerprinsmethode uit de kast halen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts