Doortje en haar vriend willen bijvoorbeeld een hond. Niet zomaar een hond, maar het liefst een grijze Weimaraner. Kosten voor een puppy: 950 euro. Dan heb je nog geen mand, en die moet er natuurlijk wel komen in “het gezelligste huisje van Eersel”.

Daar wordt onder andere een tafeltje gevonden van ongeveer 250 euro en een stel oude prenten a 200 euro. Een echt schilderij van Willem Knip moet 500 euro opleveren net zoals de Friese staartklok. Maarja, dat is de inschatting van de taxateur, tijdens de veiling kan het nog alle kanten op. Uiteindelijk verdient het stel geen 1500 maar 2550 euro, waarmee hond Sjors makkelijk kan worden aangeschaft.

Het programma is een kopie van het Britse Cash in the attic, met als enig verschil dat daar wel duidelijk wordt gemaakt hoe een veiling precies in elkaar steekt. Bij de Britten is het gezapige middag-tv voor huisvrouwen. De Avro programmeert het ’s avonds voor na de afwas. Prima te kijken als je niets anders hoeft.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: NCRV

Wie net zo’n fan is van Joris Linssen als ik, weet dat hij een ster is in mooie verhalen maken. Niet voor niets dus dat de NCRV hem naar Zuid-Afrika heeft gestuurd om daar vijf kinderen uit Hanover Park (bij Kaapstad) te portretteren. In Joris en de jonge helden van Zuid-Afrika zien we hoe het is om te ‘leven in de schaduw van het stadion’, waar vrijdag het WK losbarst.

“Als je een politieauto ziet dan weet je dat er iemand is neergestoken. Dan is het beter om drie dagen thuis te blijven.” De 14-jarige Ridhaa groeit op in een buurt waar al jaren oorlogen woeden tussen bendes. Voetballen is zijn lust en zijn leven en dé manier om uit handen te blijven van die bendes: “Ik wil voetballer worden, om te laten zien dat je hier ook iets kunt bereiken.”

Hoewel het interviewen van kinderen moeilijk is, lukt het Linssen heel goed om de jongen mooie uitspraken te laten doen. Ik krijg kippenvel als hij hem meeneemt naar het WK-stadion in Kaapstad, om even aan het gras te voelen en te ruiken. De jongen draait rond, met zijn armen in de lucht, alsof hij een overwinning heeft bereikt. Met dit beeld is mijn hart gestolen. Ik kijk woensdagavond naar deel twee.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Stel: je komt te overlijden. Wat moet er dan met je spullen gebeuren? Ik had daar nog nooit over nagedacht tot gisteravond. Ik keek namelijk naar De Nalatenschap, een programma van omroep Max, waarin elke keer een overleden persoon centraal staat die zijn of haar bezittingen heeft nagelaten aan een goed doel. Gisteravond draaide het programma om Antje de Jager, een vrouw die op 96-jarige leeftijd overleed en ruim vijftigduizend euro voor het goede doel Oxfam Novib achterliet.

Al is het onderwerp heel triest, de programmamakers weten het mooi te brengen. Middels foto’s en spulletjes krijgt de kijker een idee van wie Antje was. Antje was een teruggetrokken vrouw, die vroeger in het verzet zat. En als we de verhalen van de enige bekende die nog wel eens bij Antje over de vloer kwam mogen geloven, was ze een beetje de Hannie Schaft van Amsterdam. Ik smul van deze verhalen.

Jammer dat deze mooie speurtocht door het huis van Antje afgewisseld moet worden met informatie over het goede doel en hoe de kijker óók de eigendommen kan nalaten aan dat betreffende doel. Dat stoort me. Maar omdat ik niet tot de beoogde doelgroep behoor, vergeef ik het Max. Het is goed van Max om de kijkers te laten nadenken over de nalatenschap..

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: Canvas

Fantastisch! Het programma Zonde van de zendtijd . Voor wie het nog niet weet: het is een humoristisch programma dat elke maandagavond op de zender Canvas te zien is. Presentatoren Henk en Bert, van oorsprong stand-up comedians, maken satirische sketches en filmpjes en halen hun inspiratie uit de media. “U ziet tegenwoordig dat alles streng beveiligd is”, aldus één van de twee, “maar met een camera kun je je véél permitteren.” En dat bewijzen de mannen: ze doen alsof ze een item maken over de beveiliging in winkels en lopen al presenterende met dure spullen de winkel uit.

Ook laten ze zien dat reporters ter plaatse eigenlijk nooit ter plaatse staan, maar dat ze moeten doen alsof. “Ik sta hier voor de Sagrada Familia in Barcelona,” zegt Bert terwijl hij voor een kathedraal in Antwerpen staat. Het klinkt heel flauw, maar het tegenovergestelde is waar. In een half uurtje tijd vallen we van de ene goede grap in de andere.

Niet alleen die grappen zelf, maar ook de manier waarop de twee het brengen maken het programma zo briljant. De twee comedians laten geen enkele minuut van hun zendtijd onbenut. Het moet gezegd: Zonde van de zendtijd is alles behalve zonde van de zendtijd. Kijken dus, volgende week maandag.

geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: NCRV

“Dit is een zéér dramatische scène mag ik wel zeggen,” aldus Maarten van Rossem die zijn best doet een meneer niet in het moeras weg te laten zakken. In het programma Op reis met van Rossem van de NCRV, trekt de (immer-droge-opmerkingen-makende) historicus door heel Nederland en vertelt hij over de geschiedenis van het landschap.

Alhoewel ik niet echt van dit soort programma’s dacht te houden, zat ik gisteravond met open mond te kijken. Achter élk plasje water of achter íédere rij struiken lijkt wel een verhaal te zitten. Ooit geweten dat men al sinds tweeduizend jaar geleden heggen vlecht van jonge bomen? Of dat deze zogenaamde ‘maasheggen’ met uitsterven bedreigd zijn door de komst van prikkeldraad? En dat er trouwens veel prikkeldraad gebruikt werd dat over was uit de Eerste Wereldoorlog? Ik ook niet. Gelukkig voor deze heggen schijnt er elk jaar het Nederlands Kampioenschap Maasheggenvlechten te zijn.

Ik verwonder me niet alleen over deze verhalen, maar ook over de mooie natuurgebieden die in het programma te zien zijn. Maarten van Rossem, met zijn immer uitgestreken gezicht en monotone commentaar, doet dat gelukkig ook: “Dit is een fijn luguber landschap. Als ik ooit de aanvechting krijg om mezelf te verdrinken, dan ga ik dat hier doen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Zet twee exen een heel weekend bij elkaar in een luxe hotel, laat ze leuke dingen doen en kijk wat voor een effect dat heeft op de voormalige tortelduiven: dat is het idee van het (hoe kan het ook anders) Amerikaanse programma The X-Effect, dat op (hoe kan het ook anders) MTV uitgezonden wordt.

Een reality-show? Ik betwijfel het, want wie doet hier nou aan mee? Fijne relatie heb je als je je huidige vriend of vriendin op deze manier wilt testen. Maar, ik geef toe, vermákelijk is het wél.

De huidige partners kunnen namelijk volgen wat de exen uitspoken. De rode lamp, die telkens brandt wanneer zij elkaar aanraken, zorgt voor heel wat frustraties. Gister werd ie zelfs kapot gesmeten. Nog mooier is de plattegrond van de hotelkamer waarop middels twee kruisjes te volgen is hoe de exen zich verplaatsen. Heerlijk, die gezichten van de partners als de kruisjes op één bed belanden. Afgeluisterde gesprekken als “Ik heb nog nooit met je oren gespeeld” en “Van mij mag je dat vaker doen”, maken de stemming er niet beter op.

The X-Effect. is vermakelijk en toch vreselijk. Iedereen wil wel weten of zijn of haar partner trouw is, maar om dat nou via een wereldwijd publiek te testen? Typisch Amerikaans. Hoe kan het ook anders.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Want het is een jungle dat verkeer in Nederland en jij bent de ranger die daar wat orde in kan scheppen. Gas d’r op en boeven vangen. Zo gaat het in dromen. De werkelijkheid is al achttien jaar(!) een stuk minder spannend. Je ziet een auto op het fietspad, een fietser die ineens uit moet wijken omdat een automobilist niet uitkijkt. 

Niks schokkends eigenlijk, de dagelijkse dingen dus die overal gebeuren. Maar dan rijdt midden in de dorpskern van Schubbekutteveen een groep jongetjes met z’n drieën naast elkaar. Stop die wagen! Je stapt uit en spreekt het grut vermanend toe. Ze knikken. Ze begrijpen je: dit wás ook gevaarlijk. Je knijpt in je arm en beseft dat dit echt was. De wereld is veiliger nu. De kijker leeft mee, maar die knijpt in z’n arm om wakker te blijven.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Daarin draait het om de vraag: waar is het geld en hoe verdien je het online? Relevante vragen in het licht van het aanstaande RethinkingMedia-event ‘Show me the Money’ dat op 10 december plaatsvindt.

De reporters gaan langs bij mensen die misschien wel een antwoord hebben op die vraag. Als er geen antwoord lijkt te zijn is er altijd wel een interessante visie. Zoals Sander Koppelaar van Next2News, Jan Slagter van Omroep Max en veel meer.

Mensen zijn verslaafd aan zout én mensen vertonen graag kuddegedrag. Als u wilt weten hoe dat komt, moet u even het programma Weet wat je koopt op uitzending gemist kijken, dat gisteravond op Nederland 2 werd uitgezonden. Een leuk, nog redelijk nieuw consumentenprogramma van de VARA, vlotter en hipper dan het vergelijkbare programma Kassa.

Mensen zijn net olifanten. Althans, zoiets suggereert bioloog Midas Dekkers in een item over gehoorschade door te harde muziek op mp3-spelers. Ik ben meteen geboeid. Ik wil wel eens weten wat de overeenkomst is tussen mensen en olifanten. Volgens Midas gebruiken olifanten een hele lage toon om elkaar te roepen als ze elkaar kwijt zijn. Die lage toon wordt niet gehoord door de kudde, maar via trillingen gevóéld via de grond. En dat is niet alleen wat olifanten, maar ook jongeren zo lekker schijnen te vinden en daarom hun mp3-speler zo hard zetten.

De makers van Weet wat je koopt brengen het leuk. Door de snelle montage, het gebruik van grappige filmpjes én door de onderwerpskeuze krijg ik het idee dat de VARA een publiek probeert te bereiken dat het programma Kassa overslaat. En als ik voor mijzelf spreek dan lukt dat de omroep erg goed.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Wist u dat rijst in het Spaans niet riz maar arroz is? Ik nu wel, dankzij het programma ‘Op z’n Spaans’. Mijn hart sloeg over toen ik gister aan het einde van de middag langs het Teleac programma zapte, met un vaso de vino (glaasje wijn) in mijn hand. Een leuk programma, of vond ik dat alleen maar omdat ik een kleine voorliefde voor Spanje heb ontwikkeld?

Het programma is namelijk niet heel erg informatief. Harm Edens en Loretta Schrijver reizen langs alle grote Spaanse steden om op die manier de taal, de mensen en het goede leven te leren kennen. In deze aflevering neemt Harm een kijkje in de olijfgaard van een Nederlands stel en leert Loretta paella (spreek uit pa-è-ja) maken in Valencia. Omdat het een Teleac programma is leert de kijker natuurlijk óók een woordje Spaans. “Hoe vraagt u hoeveel kost dat?”. Iets wat wij Hollanders meteen willen weten.

Het blijft bij een stuk of vijf vragen. Zóveel leren we dus niet. Toch krijg ík er in ieder geval een goed gevoel bij. Niet alleen omdat ik door de zomerse beelden nú alweer verlang naar de zon, maar ook omdat ik geleerd heb hoe ik volgende zomer een wijntje moet bestellen… Dank je wel Teleac.

Geschreven in opdracht van Sp!ts