BRON: NCRV

“Ik ben wel een Surinamer, maar natuurlijk een eersteklas aardappel,” aldus Ramon Beuk, wanneer hij in Suriname over een markt loopt. Beuk, vooral bekend als tv-kok, is 28 jaar niet in zijn geboorteland geweest en vindt het tijd om terug te gaan naar zijn roots. In het programma Terug naar mijn Roti is hij sinds gisteren te volgen in zijn reis.

Beuk zoekt antwoord op de vraag of hij nu weg is van huis of dat hij nu juist thuis aan het komen is. We zien hem worstelen: hij is te lang weggeweest om zich direct thuis te voelen: hij verstaat niet alles wat mensen zeggen en kent niet al het eten meer op de markt. Aan de andere kant is daar zijn familie en ouderlijk huis waar veel herinneringen boven komen.

Bij de start van het programma vroeg ik me even af wie Ramon Beuk nou eigenlijk is om een heel programma aan te wijden, maar tijdens het kijken merk ik dat hij niet alleen een leuke verteller is, maar ook heel open persoon, met een interessante geschiedenis. En dat siert het programma. Als ik er volgende week langs zap, laat ik het staan. Ik ben benieuwd of deze ‘aardappel’ zich nog als ‘roti’ gaat voelen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: Max

“Dag lieverd! Hele fijne kerstdagen! We missen je enorm, kom maar gauw terug!” Op de Missie Max dag eind november, een dag speciaal voor familieleden van uitgezonden militairen, konden die familieleden hun geliefden een fijne kerst en gelukkig Nieuwjaar wensen. De boodschappen zijn per DVD aan de soldaten verstuurd, maar deze week ook elke ochtend én elke nacht in het programma Missie Max te zien.

Het programma is leuk voor laatstgenoemde partijen, maar erg spannend voor de rest van Nederland is het niet. Tenenkrommend vond ik het gister zelfs toen een familie een ‘leuk’ zelfverzonnen kerstliedje zong, met kerstmutsen en rendiergeweien op het hoofd. Ik vroeg me bijna af of de soldaat in kwestie wel zo blij zou zijn om deze boodschap te midden van zijn kameraden te ontvangen.

Het idee achter het programma is mooi: er mag best wat extra aandacht zijn voor de mannen en vrouwen die, zoals Ivo Opstelten, minister van Veiligheid en Justitie, gister ook zei, “belangrijk werk verrichten, vaak onder risicovolle omstandigheden.” Daarom was het naar mijn idee goed om op eerste kerstdag een uitzending te wijden aan die Missie Max dag. Maar daarnaast ook nog elke dag twee uitzendingen gevuld met persoonlijke boodschappen, levert saaie televisie op.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Presentator Ron Brandsteder
BRON: Max

Terug van jaren weggeweest en meteen weer een grote hit op televisie: Wie van de drie. Een panel, bestaande uit Ernst Daniël Smid, Martine Bijl, Arjan Ederveen en dit keer ook Karin Bloemen, moet raden wie van de drie mensen werkelijk is wie hij of zij beweert te zijn. Wie van de drie is de echte glazenwasser?

De komende weken zendt omroep Max elke vrijdag- én zaterdagavond een aflevering uit. “Nogal overdreven” was mijn eerste reactie, maar het bleek een goede beslissing van de ouderenomroep. Ruim tweeënhalf miljoen mensen keken dit weekeinde naar het spel.

Een groot succes dus. Waarschijnlijk omdat het programma voor de gemiddelde Max-kijkers een feest van herkenning was met het onveranderde format. De kijkers worden mee teruggenomen naar de jaren zeventig toen het programma op haar hoogtepunt was.

En ik geef toe: ook ik vind het ouderwetse spel wel vermakelijk. Ik betrap mezelf op verbazing wanneer niet kandidaat één, maar kandidaat drie de glazenwasser blijkt te zijn. Maar meer dan vermakelijk is het programma niet. Ik vraag me dan ook af of die tweeënhalf miljoen andere kijkers de komende weekenden weer voor de buis zitten of dat Max toch met een vernieuwend programma moet komen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Youssef
BRON: EO

“Ik mis de natuur. Als het nu regent of sneeuwt merk ik niets, omdat ik binnen ben. Vroeger genoot ervan: regen is net muziek.” Ex-verslaafde Youssef vertelt in het programma Geloof en een Hoop Liefde over zijn tijd als dakloze.

Het programma portretteert iedere week drie bijzondere mensen die elk voor één van de drie hoofdonderwerpen van het geloof staan: geloof, hoop en liefde. Gisteren draaide de uitzending om Youssef die weer een dak boven zijn hoofd heeft en een paar keer per week een pan soep met ‘een hele hoop liefde’ maakt voor dak- en thuislozen. Ook was het programma op bezoek bij broeder Hugo, die als kluizenaar zijn dagen doorbrengt in een klein kerkje in Groningen, waar het naar eigen zeggen ‘een gezellige boel is met alle heiligen’.

Het is een mooi programma, ook voor mensen die net als ik niet vaak naar de EO kijken. Ik houd heel erg van portretjes van aparte mensen. Zeker als er geen vragen van de interviewer inzitten maar wél mooie stiltes en fijne plaatjes van details. Zoals dovende kaarsjes, terwijl broeder Hugo vertelt: “Hopelijk blijf ik hier tot ik omval op een dag.” Een zin waarin de drie elementen samenkomen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Anneke met jeugdliefde John
BRON: KRO

“Na een half uur kreeg ik een huwelijksaanzoek en zei ik ja”. Bij het horen van die zin werd ik nieuwsgierig en bleef ik gister rond half zeven hangen op Nederland 2, waar Goudmijn begon. En in die nieuwsgierigheid, schuilt volgens mij het succes van het programma dat “bijzondere verhalen van gewone mensen” vertelt.

De KRO heeft het slim bedacht: op een speciale website kan iedereen die dat wil zijn of haar meest bijzondere, waargebeurde belevenissen kwijt, waardoor er een Goudmijn aan mooie verhalen ontstaat. De mooiste worden op radio en televisie uitgezonden.

Zoals het verhaal van Tamara die door haar ziekte geen clown meer kan zijn. Iets waar ze zó verzot op is dat ze haar clownspak ooit haar grafkist mee in zal nemen. Of het verhaal van Evelien die bij toeval meer over haar Chinese adoptiekind te weten kwam.

Goudmijn is dan wel het zoveelste programma dat op de markt wordt gezet als programma over het leven van ‘gewone’ mensen, maar dat maakt het er niet minder leuk door. Heerlijk is het om aan te horen dat Anneke na 46 jaar haar jeugdliefde uit Australië terugvond en vrijwel meteen het huwelijksbootje instapte: een gouden verhaal.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: NCRV

“Lieve mensen. Ik hoop dat het jullie goed gaat, mij is het ook goed gegaan. Tot ziens. Oh nee, ik kan niet zeggen tot ziens, want tegen die tijd ben ik er niet meer!” Het zijn de woorden van de gister overleden Nel Veerkamp, die blijkbaar al eerder eens een afscheidsboodschap heeft achtergelaten in de camera van Man Bijt Hond, het programma waarin de nuchtere en humorvolle Nel zes jaar geleden bekendheid kreeg in haar eigen docusoap ‘De Veerkampjes’.

De uitzending van Man Bijt Hond stond gister geheel in het teken van het overlijden van Nel. Een mooie uitzending, met een afscheidsboodschap van de dame zelf, stukken waarin ze over de dood praat en een compilatie van de leukste fragmenten van de Amsterdamse die er op 82-jarige leeftijd en met haar platte accent nog woorden als ‘oprotten’ en ‘kut’ uitfloepte.

Man Bijt Hond staat bekend om de prachtigste reportages over de ‘gewone’ mens. Knap vind ik het hoe dichtbij de makers bij mensen en hun levensverhalen kunnen komen. En de familie Veerkamp was daar een goed voorbeeld van: slechts enkele uren na het overlijden van Nel was het programma al meer dan welkom voor een afscheid. Dichterbij kun je als televisiemaker niet komen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

BRON: RTL

Wat was dat een marteling elke herfst in de jaren negentig; als klein meisje het programma Snowmagazine kijken met mijn ouders. Na een half uur televisiekijken was ik altijd vreselijk gefrustreerd: ik moest nog wéken wachten voor wij eindelijk zelf de sneeuw zouden trotseren.

Toen ik gister de onveranderde tune van het programma uit de televisie hoorde schallen, sloeg mijn hart over: een nieuw seizoen Snowmagazine begon bij RTL! Presentatoren Sander Janson, Pauline de Wilde en Koert-Jan de Bruijn, de mazzelaars, nemen de kijker vanaf deze week elk weekend mee naar een andere wintersportbestemming. Ze gaan er op pad met vakantiegangers en inwoners en vertellen ons alle ins en outs over het dorp.

Het programma zit flitsend in elkaar. Het ene onderwerp loopt soepel in het andere over, door het gebruik van een ‘splitscreen’: twee schermpjes naast elkaar in beeld. Mooie shots van ski’s die over de sneeuw razen worden afgewisseld met prachtige beelden van witte bergen en vallende presentatoren.

Watertandend zit ik te kijken. Ik betrap mezelf er op weer dat ongeduldige kleine meisje te zijn. Ik kan niet wachten tot ik zelf weer op de latten mag staan. Tot die tijd moet ik het met Snowmagazine doen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Presentatrice Nikki Plessen.
BRON: RTL

Pak zoveel mogelijk oude stoffen van de stapel en maak daar twee kledingstukken van die bij het merk Björn Borg passen. Het was de eerste opdracht in ‘Holland’s Best Fashion Designers’, gisteren te zien bij RTL. In het nieuwe programma strijden negen designerduo”s tegen elkaar. De prijs: een eigen modelijn bij Björn Borg en een groot geldbedrag.

Een leuk programma dat door het competitie-element en de beoordeling door een vakjury Amerikaans aandoet, maar heel Nederlands blijft: niet over de top en met humor. Zo zeggen deelnemers Giovanni en Joan “niet zo hysterisch te zijn” en zien we het duo vervolgens gillen van blijdschap als het te horen krijgt door te zijn in de wedstrijd.

En bij die strijd hoort natuurlijk ook venijnigheid tussen de deelnemers, wat het programma om te smullen maakt. Vooral Giovanni en Joan, die in de eerste aflevering dus nogal uitblinken, hebben veel kritiek: deelneemster Cleo loopt volgens hen in een “blauwe pamper” rond en ook irriteren ze zich aan het duo Chantal en Viola die ze daarom “totaal niet zouden missen”.

Heerlijk die onderlinge kritiek, maar nog bijna leuker is te zien hoeveel creativiteit er in Nederland is. Goed idee van RTL om na “Project Catwalk” met een gelijkend, maar toch vernieuwend programma te komen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Nieuw onderdeel is dit jaar het “swoppen”: twee families die elkaar niet kennen bepalen voor elkaar hoe ze hun dag gaan doorbrengen. Niet heel origineel, volgens mij is het afgekeken van “Jouw vakantie, mijn vakantie”, maar wel vermakelijk: want natuurlijk moet de familie die graag wil relaxen bungeejumpen en gaan de actievelingen een dagje rustig vissen. En de presentatoren doen lekker mee.

Jammer dat dit nieuwe onderdeel zoveel naar voren komt en dat daardoor de kampeertips een beetje naar achter worden geschoven. Laat mij me maar meer verbazen over de nieuwste caravans met uitgebreide keukens, badkamers, sfeerverlichting, muziekinstallaties en flatscreens.

Hoe dan ook is het wél een fijn weekendprogramma rond borreltijd waar je op herfstige dagen bij kunt wegdromen over volgende zomer…

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bron: AVRO

Je bent op vakantie en natuurlijk word je dan nét ziek. Of word je gebeten door een vreemd insect. Of drink je teveel, neem je “s nachts een duik in het zwembad en klap je met je hoofd op de bodem. Dat laatste overkwam Bernard, die met zijn vrienden op vakantie is in de Portugese Algarve.

Maar gelukkig hoeft Bernard (die er waarschijnlijk “alleen maar” een gebroken neus aan over heeft gehouden) niet in stuntelig Engels zijn verhaal te doen: de Nederlandse huisarts Heino Folmer woont en werkt in de Algarve en staat centraal in het nieuwe seizoen van AVRO-programma De vakantiedokter.

Alwéér een soort ziekenhuisprogramma van de AVRO zou je denken, maar dit programma wijkt gelukkig wel van de anderen af: De doktersverhalen worden afgewisseld met een kijkje bij de toeristen en met een kijkje in het leven van Heino buiten de praktijk. Maar ook met rubriekjes als “wat vindt u van het lijf naast u op het strand?” en met heerlijke zomerse beelden.

Al deze ingrediënten maken het tot een aardig programma. Ik gruwel zelfs even als Bernard toevoegt hoe hij zijn neus nog hoorde kraken toen deze de bodem raakte en hoe het bloed er uit stroomde. Een thuisblijver is het programma zeker niet, maar vermakelijk is het wel.

Geschreven in opdracht van Sp!ts