Bron: TROS

Waar kijk ik in godsnaam naar? Dat denk ik al een paar dagen: ik zie veel slechte televisie. (Over Pownews is al genoeg geschreven en ook snap ik niet waarom Joran eergister weer zendtijd kreeg).

Maar het spelprogramma Timboektoe, dat de Tros sinds vorige week ELKE DAG uitzendt, slaat alles. In Timboektoe nemen twee bekende Nederlanders, vergezeld door een zelfgekozen partner, het tegen elkaar op. De bedoeling is om op een digitale landkaart zo snel mogelijk een stad of dorp aan te geven. Hoe minder kilometers je er naast zit, des te beter. Het team dat wint krijgt duizend euro voor een goed doel.

En dat is wat het is. Wat een saai programma. Als je geluk hebt maakt een deelnemer of presentator Victor Reinier (die beter bekend staat als goede acteur) nog een grapje. Gisteravond ontbrak ook dát er nog aan, terwijl Dennis van der Geest (die tegenwoordig in elk televisieprogramma zit omdat ie het zo leuk doet op tv) meedeed.

Je zou verwachten dat het goede doel waarvoor gespeeld wordt wat meer wordt uitgediept maar zelfs dat niet. De makers hebben mazzel dat het programma tijdens etenstijd wordt uitgezonden en daardoor tot nu toe elke dag ruim 600.000 kijkers heeft, maar volgens mij is Timboektoe geen lang leven beschoren.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

bron: KRO

Ik heb zin in december! Dan gaat Boer zoekt Vrouw weer van start. Gisteravond kregen we alvast een voorproefje: maar liefst twaalf boeren werden aan ons voorgesteld. En geloof mij: boer Frank wordt een hit: Frank is pas 26, goodlooking, heeft een passie voor geiten en is eigenlijk geen “echte boer”: Hij komt niet uit een boerengezin, maar uit een groot “burgergezin” en is, in tegenstelling tot de gemiddelde agrariër, een prater! Wat wil een vrouw die een boer zoekt nog meer.

Alhoewel dit al de vijfde serie van Boer zoekt Vrouw wordt, is er niet veel aan veranderd. Dat is ook niet nodig. De ruim 4,5 miljoen mensen die vorig jaar op het hoogtepunt keken, kijken vast ook nu weer heel graag naar dit mooie programma, waarin mensen oprecht over hun gevoelens zijn, waar geen platheid bij komt kijken en waarin we hele mooie plaatjes van Nederland voorgeschoteld krijgen.

En het programma is mede zo goed, dankzij Yvon Jaspers. Zij weet als geen ander mooie woorden uit de doorgaans nuchtere boeren te krijgen, door zichzelf te blijven en te luisteren. Het maakt haar tot een fantastische interviewster.
Ik kan niet wachten tot december. Tot Yvon boer Frank aan het praten brengt.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

In Cash op zolder worden mensen geholpen met het veilen van huiselijk antiek om een lang gekoesterde wens te vervullen. Daarvoor wordt taxateur Frederik opgetrommeld die het een en ander op waarde kan schatten.

Doortje en haar vriend willen bijvoorbeeld een hond. Niet zomaar een hond, maar het liefst een grijze Weimaraner. Kosten voor een puppy: 950 euro. Dan heb je nog geen mand, en die moet er natuurlijk wel komen in “het gezelligste huisje van Eersel”.

Daar wordt onder andere een tafeltje gevonden van ongeveer 250 euro en een stel oude prenten a 200 euro. Een echt schilderij van Willem Knip moet 500 euro opleveren net zoals de Friese staartklok. Maarja, dat is de inschatting van de taxateur, tijdens de veiling kan het nog alle kanten op. Uiteindelijk verdient het stel geen 1500 maar 2550 euro, waarmee hond Sjors makkelijk kan worden aangeschaft.

Het programma is een kopie van het Britse Cash in the attic, met als enig verschil dat daar wel duidelijk wordt gemaakt hoe een veiling precies in elkaar steekt. Bij de Britten is het gezapige middag-tv voor huisvrouwen. De Avro programmeert het ‘s avonds voor na de afwas. Prima te kijken als je niets anders hoeft.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: NCRV

Wie net zo”n fan is van Joris Linssen als ik, weet dat hij een ster is in mooie verhalen maken. Niet voor niets dus dat de NCRV hem naar Zuid-Afrika heeft gestuurd om daar vijf kinderen uit Hanover Park (bij Kaapstad) te portretteren. In Joris en de jonge helden van Zuid-Afrika zien we hoe het is om te “leven in de schaduw van het stadion”, waar vrijdag het WK losbarst.

“Als je een politieauto ziet dan weet je dat er iemand is neergestoken. Dan is het beter om drie dagen thuis te blijven.” De 14-jarige Ridhaa groeit op in een buurt waar al jaren oorlogen woeden tussen bendes. Voetballen is zijn lust en zijn leven en dé manier om uit handen te blijven van die bendes: “Ik wil voetballer worden, om te laten zien dat je hier ook iets kunt bereiken.”

Hoewel het interviewen van kinderen moeilijk is, lukt het Linssen heel goed om de jongen mooie uitspraken te laten doen. Ik krijg kippenvel als hij hem meeneemt naar het WK-stadion in Kaapstad, om even aan het gras te voelen en te ruiken. De jongen draait rond, met zijn armen in de lucht, alsof hij een overwinning heeft bereikt. Met dit beeld is mijn hart gestolen. Ik kijk woensdagavond naar deel twee.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Stel: je komt te overlijden. Wat moet er dan met je spullen gebeuren? Ik had daar nog nooit over nagedacht tot gisteravond. Ik keek namelijk naar De Nalatenschap, een programma van omroep Max, waarin elke keer een overleden persoon centraal staat die zijn of haar bezittingen heeft nagelaten aan een goed doel. Gisteravond draaide het programma om Antje de Jager, een vrouw die op 96-jarige leeftijd overleed en ruim vijftigduizend euro voor het goede doel Oxfam Novib achterliet.

Al is het onderwerp heel triest, de programmamakers weten het mooi te brengen. Middels foto”s en spulletjes krijgt de kijker een idee van wie Antje was. Antje was een teruggetrokken vrouw, die vroeger in het verzet zat. En als we de verhalen van de enige bekende die nog wel eens bij Antje over de vloer kwam mogen geloven, was ze een beetje de Hannie Schaft van Amsterdam. Ik smul van deze verhalen.

Jammer dat deze mooie speurtocht door het huis van Antje afgewisseld moet worden met informatie over het goede doel en hoe de kijker óók de eigendommen kan nalaten aan dat betreffende doel. Dat stoort me. Maar omdat ik niet tot de beoogde doelgroep behoor, vergeef ik het Max. Het is goed van Max om de kijkers te laten nadenken over de nalatenschap..

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: Canvas

Fantastisch! Het programma Zonde van de zendtijd . Voor wie het nog niet weet: het is een humoristisch programma dat elke maandagavond op de zender Canvas te zien is. Presentatoren Henk en Bert, van oorsprong stand-up comedians, maken satirische sketches en filmpjes en halen hun inspiratie uit de media. “U ziet tegenwoordig dat alles streng beveiligd is”, aldus één van de twee, “maar met een camera kun je je véél permitteren.” En dat bewijzen de mannen: ze doen alsof ze een item maken over de beveiliging in winkels en lopen al presenterende met dure spullen de winkel uit.

Ook laten ze zien dat reporters ter plaatse eigenlijk nooit ter plaatse staan, maar dat ze moeten doen alsof. “Ik sta hier voor de Sagrada Familia in Barcelona,” zegt Bert terwijl hij voor een kathedraal in Antwerpen staat. Het klinkt heel flauw, maar het tegenovergestelde is waar. In een half uurtje tijd vallen we van de ene goede grap in de andere.

Niet alleen die grappen zelf, maar ook de manier waarop de twee het brengen maken het programma zo briljant. De twee comedians laten geen enkele minuut van hun zendtijd onbenut. Het moet gezegd: Zonde van de zendtijd is alles behalve zonde van de zendtijd. Kijken dus, volgende week maandag.

geschreven in opdracht van Sp!ts

Foto: NCRV

“Dit is een zéér dramatische scène mag ik wel zeggen,” aldus Maarten van Rossem die zijn best doet een meneer niet in het moeras weg te laten zakken. In het programma Op reis met van Rossem van de NCRV, trekt de (immer-droge-opmerkingen-makende) historicus door heel Nederland en vertelt hij over de geschiedenis van het landschap.

Alhoewel ik niet echt van dit soort programma”s dacht te houden, zat ik gisteravond met open mond te kijken. Achter élk plasje water of achter iédere rij struiken lijkt wel een verhaal te zitten. Ooit geweten dat men al sinds tweeduizend jaar geleden heggen vlecht van jonge bomen? Of dat deze zogenaamde “maasheggen” met uitsterven bedreigd zijn door de komst van prikkeldraad? En dat er trouwens veel prikkeldraad gebruikt werd dat over was uit de Eerste Wereldoorlog? Ik ook niet. Gelukkig voor deze heggen schijnt er elk jaar het Nederlands Kampioenschap Maasheggenvlechten te zijn.

Ik verwonder me niet alleen over deze verhalen, maar ook over de mooie natuurgebieden die in het programma te zien zijn. Maarten van Rossem, met zijn immer uitgestreken gezicht en monotone commentaar, doet dat gelukkig ook: “Dit is een fijn luguber landschap. Als ik ooit de aanvechting krijg om mezelf te verdrinken, dan ga ik dat hier doen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Zet twee exen een heel weekend bij elkaar in een luxe hotel, laat ze leuke dingen doen en kijk wat voor een effect dat heeft op de voormalige tortelduiven: dat is het idee van het (hoe kan het ook anders) Amerikaanse programma The X-Effect, dat op (hoe kan het ook anders) MTV uitgezonden wordt.

Een reality-show? Ik betwijfel het, want wie doet hier nou aan mee? Fijne relatie heb je als je je huidige vriend of vriendin op deze manier wilt testen. Maar, ik geef toe, vermákelijk is het wél.

De huidige partners kunnen namelijk volgen wat de exen uitspoken. De rode lamp, die telkens brandt wanneer zij elkaar aanraken, zorgt voor heel wat frustraties. Gister werd ie zelfs kapot gesmeten. Nog mooier is de plattegrond van de hotelkamer waarop middels twee kruisjes te volgen is hoe de exen zich verplaatsen. Heerlijk, die gezichten van de partners als de kruisjes op één bed belanden. Afgeluisterde gesprekken als “Ik heb nog nooit met je oren gespeeld” en “Van mij mag je dat vaker doen”, maken de stemming er niet beter op.

The X-Effect. is vermakelijk en toch vreselijk. Iedereen wil wel weten of zijn of haar partner trouw is, maar om dat nou via een wereldwijd publiek te testen? Typisch Amerikaans. Hoe kan het ook anders.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Het moet de droom zijn van elke agent: uitverkoren worden door Leo de Haas en de zijnen om te figureren in ‘Blik op de weg’ (AVRO). Als het zover is zwiep je behendig je gordel om, zet met een slicke move je functionele zonnebril op en wrijft over je keurig bijgewerkte snor. Aan het werk, op zoek naar overtreders.

Want het is een jungle dat verkeer in Nederland en jij bent de ranger die daar wat orde in kan scheppen. Gas d’r op en boeven vangen. Zo gaat het in dromen. De werkelijkheid is al achttien jaar(!) een stuk minder spannend. Je ziet een auto op het fietspad, een fietser die ineens uit moet wijken omdat een automobilist niet uitkijkt.

Niks schokkends eigenlijk, de dagelijkse dingen dus die overal gebeuren. Maar dan rijdt midden in de dorpskern van Schubbekutteveen een groep jongetjes met z’n drieën naast elkaar. Stop die wagen! Je stapt uit en spreekt het grut vermanend toe. Ze knikken. Ze begrijpen je: dit wás ook gevaarlijk. Je knijpt in je arm en beseft dat dit echt was. De wereld is veiliger nu. De kijker leeft mee, maar die knijpt in z’n arm om wakker te blijven.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Emiel en Roland zijn in opdracht van Rethinking Media en De Nieuwe Reporter bezig met het maken van een korte videoserie.

Daarin draait het om de vraag: waar is het geld en hoe verdien je het online? Relevante vragen in het licht van het aanstaande RethinkingMedia-event ‘Show me the Money’ dat op 10 december plaatsvindt.

De reporters gaan langs bij mensen die misschien wel een antwoord hebben op die vraag. Als er geen antwoord lijkt te zijn is er altijd wel een interessante visie. Zoals Sander Koppelaar van Next2News, Jan Slagter van Omroep Max en veel meer.