Er zijn een hoop grappen te maken over Marc-Marie Huijbregts. Z”n verdwenen kapsel, z”n hoge stemmetje, z”n rare maniertjes, z”n naam. Echt. Geef me tien minuten en een avondvullend programma met grappen over Marc-Marie Huijbregts is geboren. Maar nu even niet. Want ik sta op het punt de loftrompet te steken over z”n nieuwe programma, Marc-Marie in “t Wild (NCRV).

Het is ten eerste een mooi plaatje: Marc-Marie, met al z”n voor heel het land wijd gesperde angsten en fobieën, plus een uit de Canadese wouden gestroopte Bart de Haas (de Haas! Haha) die in alles het tegenovergestelde is. Bart maakt vuurtjes (lukt trouwens niet), ruikt gnoe”s, voelt de wind en ziet olifantenbulletjes. Marc-Marie vindt gewoon alles eng. Water en vuur, zou je denken. Bij elk hoog piepje verwacht je dat Bart uit z”n legerkist schiet en bij Marc-Marie de zebrapoep over z”n schedel smeert. Maar niets is minder waar.

En dáárom vind ik dit programma charmant. Niet vanwege het goede concept (is het niet: Marc-Marie moet op zoek naar een wild dier en daarmee op de foto. Leuk, maar niet briljant), of de Beekse Bergen-beelden uit hartje Kenia. Nee, het geinige is dat Bart en Marc-Marie Huijbregts op die savanne oprecht lekker kunnen lachen met elkaar. Bert en Ernie op safari.

Geschreven in opdracht van Spits