Er lopen in Nederland duizenden, misschien zelfs tienduizenden mensen rond die zich elk jaar weer opgeven voor Expeditie Robinson. Want dat is waar vinexverdrietig Nederland naar verlangt: leven op een bounty-eiland in de zon. Ik ben er zelf geen uitzondering op. Al heb ik als lid van het Sterke Geslacht nog meer het verlangen om mezelf te testen tegen de elementen van de natuur. Dat oergevoel wat kennelijk nog ergens zit. Je eigen eten vangen, een hut van bamboe in elkaar knutselen, vuur maken met de blote handen en ‘s avonds hele sterke verhalen onder het genot van eigen gebrouwde rum.
Helaas voor de mannelijke kijkers, die zich al te graag identificeren met die ene stoere vuurmakende schoenenverkoper, zijn er dit jaar enkel vrouwen op dat idyllische Thaise eilandje. De enige man die er rondloopt is een cocktaildrinkende en woest bebaarde Eddy Zoëy die het programma aan elkaar praat.
Mannelijk Nederland is in zijn eer aangetast. Hoe hebben ze dit nou kunnen doen?
Maar niet getreurd. Dat bevestigt alleen maar meer het mannelijke vooroordeel dat vrouwen geen vis van een haakje kunnen halen, vuur met stenen kunnen maken of uren op een paal kunnen staan in de ongenadige zon. Of toch wel?

Geschreven in opdracht van Sp!ts