Ik viel er middenin: Expeditie Robinson. Een paar stoere tweewekenbaardjes kwam net de zee uit lopen met wat luchthappende visjes. Een trosje magere Belgische blondjes met roodverbrande wallen tot op de knieën stond ze verveeld op te wachten. Ik dacht dat het nog wel meeviel met die ontberingen.

Er volgde een onbegrijpelijke opdracht. Ballen, kokers, netten, klimmen.. Ik begreep er geen hout van. Maar het zal aan mij liggen, want de blondjes en de baardjes waren fanatiek alsof hun leven er van afhing. Terwijl het eigenlijk ging om hun verblijf op dat verschrikkelijke stinkeiland waar ze hun eigen giftige besjes moeten plukken en op alle mogelijke manieren elkaar het leven zuur maken – ik zou lekker naar huis gaan. De prijs was nog het achterlijkst: een ontmoeting met de vrouw van één van die Belgen. Werd gewonnen door een Rotterdammert, die het dan ook maar zo-zo vond. Volgt u het nog? Ik was het punt wel zo’n beetje kwijt.

Toen ik dacht alles gezien te hebben, liepen twee van die kerels (vlak voor een van de tachtigduizend reclameblokken van anderhalve week) de zee in en bespraken dat ze zich wel eens alleen voelden. Met zes camera’s in hun nek. Ik besloot me te scheren en dit nooit meer te kijken.

Geschreven in opdracht van Spits