Met deze temperaturen permitteer ik het mezelf voor het gemak even om ‘De bankzitters’ te veranderen in ‘De bankhangers’. Want van zitten is bij mij geen sprake meer, wanneer het kwik boven de zevenentwintig graden komt in de woonkamer. En wat is er nu lekkerder bij een middag bankhangen dan de Tour de France? Begrijp me niet verkeerd, ik heb een hekel aan wielrennen. Het concept van iele mannetjes op smalle fietsjes die onder de dope de Alp d’Huez beklimmen heb ik gewoon nooit zo goed begrepen.

Maar wielrennen is wel de sport bij uitstek om midden op de dag bij in slaap te vallen. En dat deed ik gisteren dus ook. Met het gezoem van helikopters en motoren op de achtergrond en het eentonige gezeur van commentatoren Ducrot en Dijkstra, viel ik in een urenlange siësta.

Met een kwijlvlek op de bank en slaapkreukels in mijn gezicht, word ik midden in de sprint wakker en zie ik nog net Mark Cavendish finishen in wat volgens Mart “mag ik dat zeggen, ja dat mag ik” Smeets een prachtige tweede etappe was. Het was inderdaad een heerlijke etappe. Maar gaap, ‘de Tour wacht op niemand’.

Geschreven in opdracht van Sp!ts