Ik ben zo’n tv-grijnzer. Je weet wel: dat je je ineens realiseert dat je gelukzalig naar de tv zit te glimlachen. Gisteravond een ultiem grijnsmoment: de eerste aflevering van het nieuwe seizoen Hello Goodbye.

Schiphol. Zwaaiende kindjes, dolblije geliefden, vriendinnen die opgewacht worden na een half jaar buitenland. Ik raak ontroerd, ben verbaasd (Nee! Niemand is blij met zo’n Mickey Mouse-ballon) of ben simpelweg overdonderd door hoe schattig een jongetje ‘papa’ zegt. Daar is de grijns weer.

Zo’n gevoel van ‘wat-maken-we-toch-een-hoop-mee-met-z’n-allen’. En wat houdt iedereen zich sterk. Verbroken liefdes, nieuw gevonden geluk, een oma die afscheid komt nemen van haar kleinzoon, een tienjarig meisje dat haar vader voor het eerst gaat zien. Al het drama komt samen in een enkel moment: de omhelzing.

Een zorgvuldig opgezochte omhelzing – de makers werken ongetwijfeld hard -, maar daarom niet minder bijzonder.

En dat ondanks presentator Joris Linssen. Die grijns ik gemakshalve van het beeldscherm af. Hij stelt te veel vragen, te snel achter elkaar. Laat die mensen rustig hun verhaal doen. Echt, het komt er wel uit!

Als Eyjafjallajökull geweten had welke prachtige ontmoetingen hij (zij?) had verstoord, was die hele aswolk er waarschijnlijk nooit gekomen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts