Er is één programma op de Nederlandse televisie waarbij ik meteen in een onbedaarlijke huilbui uitbarst. Gisteren was het weer zover tijdens Hello Goodbye van de NCRV. Compleet met snottebellen en schokkende ademhaling zat ik voor de buis.

Het concept is simpel: presentator Joris Linssen (die ook in het programma Taxi de mooiste verhalen uit mensen wist te trekken) staat op Schiphol en vraagt toevallige passanten wat ze daar doen. De mensen, die argeloos op hun geliefde staan te wachten, vertellen voor de gate hun meeslepende levensverhaal aan Joris en aan heel televisiekijkend Nederland.

Zo trof Joris deze week twee Iraanse broers die na vijftien jaar hun zus weer terug zouden zien. Zelf waren ze jaren geleden vanuit Teheran naar Nederland gevlucht. Werkend in een tapijtenzaak kwam de ene broer de liefde van zijn leven tegen. Samen met haar en zijn kinderen stonden ze vol verwachting in de terminal.

De climax van het gesprek is natuurlijk – het ultieme Schiphol moment – waarin dierbaren elkaar met bloemen, ballonnen en spandoeken in de armen vallen. Zo ook bij de broers die hun gesluierde zus na jaren uit elkaar te zijn geweest in de armen sloten. Als dan ook nog het zoetsappige en gelijknamige nummer Hello Goodbye van de Beatles wordt ingezet kan je me opvegen.

Tijd om te zappen, goodbye.

Geschreven in opdracht van Sp!ts