Ik kijk naar het Kinderziekenhuis op Nederland 1, maar mijn gedachten dwalen continu af naar Ruben, het negenjarige kind dat in Tripoli als enige de vliegtuigramp heeft overleefd en nu wereldberoemd is. Het ouderloze kind ligt in een ziekenhuis met doktoren die een vreemde taal spreken. Met hem vergeleken hebben de kinderen die gisteravond in het televisieprogramma van de Avro te zien waren het heel goed.

Maar op het moment dat ik mezelf “ach gos” hoor roepen, besef ik dat mijn aandacht naar het programma is verplaatst. Schattig toch, hoe blij kleine kindjes na een doktersbezoek kunnen zijn met een ballon van stripfiguur Dora en ook hoe stoer ze zijn ook al moeten ze bijna onder het mes. En neem dan die artsen, die geduldig en stap voor stap uitleggen wat er met het kind aan de hand is en wat het staat te gebeuren.

Ik houd niet zo van de meeste ziekenhuisprogramma”s, want ik hoef niet zo nodig met operaties mee te kijken. Maar het Kinderziekenhuis houdt het beschaafd. En niet alleen door die lieve kindjes maar ook door die geduldige artsen blijf ik kijken. Een ontroerend programma, dat een kijkje in de keuken van een ziekenhuis geeft. Hopelijk heeft Ruben net zulke lieve artsen als die ik gisteravond in het programma zag.

geschreven in opdracht van Sp!ts