Echt grote verwachtingen had ik niet bij Holland”s got Talent op RTL 4. De zoveelste talentenzoektocht waarbij een jury onder leiding van Gordon “leuk” kandidaten mag afzeiken. Met mensen die op het podium staan omdat hun moeder nooit verteld heeft dat ze dat beter konden laten. Maar ik werd verrast, keer op keer.

Paparotti is een werkloze bakker die door zijn dochters het podium op werd gedreven. Arme man, gemene krengen. Maar met hart en ziel liet de man een stukje opera horen waar je u tegen zegt.

Of de jongen die niet zo trots was op zijn duistere verleden. Geen rap over geld, drugs en vrouwen, maar een prachtig klassiek pianostuk. Ook best verrassend: een stel dames dat kunstjes op een lopend paard presenteerde, maar het paard thuis lieten. Of een dame die wel haar paard meenam en deze liet rekenen.

Nu kan het zijn dat Nederland vol met talent zit en dat er geen slechte acts op het podium hebben gestaan. Waarschijnlijker is het dat ze bij Holland”s got Talent vooral de talentvolle audities tonen. Terecht, want mensen afzeiken is te makkelijk. Dit was feel-good-televisie die me kon verbazen. Daar kan ik nog wel een paar keer naar kijken.

Geschreven in opdracht van Spits