Karma. Natuurlijk krijg je een Oprah-aflevering over afvallen voorgeschoteld op de verregende baaldag dat je een zak marsepeinen dikmakers hebt opgegeten. Maar goed, wie bang is om met verhalen over eetgedrag geconfronteerd te worden, kan sowieso beter nooit naar de Oprah Winfrey Show kijken.

Gelukkig begon Oprah er na een kwartiertje zelf over. Dat ze niet kon geloven dat ze er nog steeds over praat. Afvallen, overgewicht, lijnen, het jojo-effect. Haar jojo-effect. Ik kijk zelden (ok, soms), en toch weet Oprah er dan altijd wel iets in te proppen (tekst, bedoel ik) over eten.

Gisteren zat ze tegenover een lotgenoot. Actrice Kirstie Alley – flink aangekomen – kwam haar verhaal doen. Een kolfje naar Oprah’s hand. “Hoe voel je je? Dik? Ja? Wat is er gebeurd? Ben je boos op jezelf?”

Dan werkt ze geroutineerd toe naar het hoogtepunt, het zinnetje dat eigenlijk toepasbaar is op elke aflevering van haar oneindig lopende talkshow: je inspireert me. Wanneer je het lijnen opgeeft, als je weer begint, er over vertelt en daar dan weer om huilt. You inspire me.

Die Oprah. Ook zij blijft lijnen. En falen, vindt ze. En daar praat ze over. Met iedereen. Ze gaat door, blijft geïnspireerd. En ik blijf kijken. Haar eeuwige strijd verveelt maar niet.

Geschreven in opdracht van Sp!ts