Dat Fanfares niet tot verbroedering leiden weet iedere Nederlander sinds de film Fanfare. In het fictieve dorpje Lagerwiede vochten beconcurrerende Fanfares elkaar al in 1958 de tent uit. Die film hebben de bestuursleden van de Haagse Fanfare Klein maar Dapper duidelijk niet gezien. Het tanende ledental willen ze in de Schilderswijk compenseren met allochtonen: die wonen daar immers genoeg.

Daarbij maken de Hagenezen een cruciale denkfout. Antillianen zijn niet in de wieg gelegd om Berend Botje te trompetteren. Zo ook de Antilliaan die belicht wordt in Welkom in Nederland. Thuis luistert hij naar muziek in zijn moerstaal, swingend en dampend van benedenwindse feestelijkheid. Daarin zitten óók met trompetten, maar geen dapper bestuurslid die dat snapt.

Diezelfde cultuurblindheid is de reden waarom multicultimeidengroep MaxDaWaxx met een Hollandse, een half-Marokkaanse én een donkere schone het niet gaat redden. Toegegeven, dat komt vooral door de Nederlandse manager met pornosnor die gehuld in glad pak meer aandacht lijkt te hebben voor de goedgevulde, schuddende billen van de dames.

De boodschap is duidelijk. Nederlanders zijn te kneuterig om toe te geven dat er meer op deze wereld is dan Oh Oh Den Haag. De Nederlander is muzikaal dapper, maar dom. Tenenkrommende integratie-tv, om je lekker een halfuur aan te ergeren.

En dat mag. Want het is een herhaling.