De Centrale Huisartsenpost bij de Avro. Ik ging er eens goed voor zitten, want dat zou geinig worden: krijg je Sjors met een ingeklapte hersenschors, Tanja met jeuk op plekken waar geen zalf komt en Fons met z’n geslachtsdeel muurvast in de kruimeldief. En dan zo’n arts-in-opleiding even bellen met een chirurg-assistent om te vragen wat die van Fons’ blauwgeworden lid denkt.

Nou ja. Niks van dat alles. Weinig spectaculair zelfs, hoewel de man met een pols-fixator – een stukje technisch lego naar de pols toe – waar flink wat rotzooi uitkwam, mij wel even deed wegkijken. Maar de meesten waren gewone mensen met gewone klachten. En eigenlijk verbaasde het me ook niet dat er niemand kwam met een megagênant probleem waar ik ook niet mee met m’n hoofd op televisie zou willen. Toch is dat jammer, want eigenlijk hoop je dat je niet de enige bent met rare pukkeltjes op gekke plekjes, en dat je dan ook nog zonder gezichtsverlies hoort hoe je er weer af komt.

Dat gebrek aan bloedspuiten daargelaten, ik moet toegeven (en dit blijft tussen ons), ik heb wel een zwak voor die dokters die zo voor anderen zorgen. “Dit kan wat gemeen voelen”, draaiend aan een half afgebroken vingertje. Dat heeft iets geruststellends waar ik week van word. Shh.

Geschreven in opdracht van Spits