Na de schreeuwchef, de topchef, de jongensachtige chef, de amateurchef en de huis-tuin-en-keuken-chef zou je toch zeggen dat alle ideeën voor een kookprogramma zo langzamerhand wel uitgeput zijn. Wie dat denkt heeft het mis, bewijst Iron Chef.

De Iron Chef is een soort Chinese kung fu overlord gehuld in zwarte buis die de strijd aan gaat met vier karate kids in witte kleding. De meester van de keukenarena kondigt het ingrediënt van de dag aan: biefstuk! Als dat maar goed gaat! Zoiets is nog nooit vertoond!

En wat gaat onze Iron Chef maken? “Gewoon een simpele biefstuk.” Oeoeoeoeh, spannend. De commentator hóudt het bijna niet meer terwijl hij als een oorlogsverslaggever in de loopgraven heen en weer snelt tussen de kandidaten. De camera wiebelt overdreven zenuwachtig heen en weer. De muziek zwelt aan. De gerechten worden geproefd. De uitdagers winnen, zonder dat we weten waarom.

Iron Chef is een continu doordraaiende, absurde paniekfabriek. Als kijker ga je zelf haast peentjes zweten omdat je niet doorhebt wat er precies op de fornuizen gebeurt. Van mij hoeft het niet. Als ik een combinatie van rugby en Takeshi’s Castle wil kijken dan koop ik wel een extra tv. Ik zap Discovery weg voordat ik zelf oververhit raak.

Geschreven in opdracht van Sp!ts