Op de laatste vrije avond na de feestdagen wilde ik nog een keer watertanden. Want na één januari, met een mond vol paracetamol schansskispringen kijken (of skispringschansen… of springschansskieën), en op twee januari nieuwjaarsborrelen met de left-over-champagne, voelde je op drie januari de baas of docent weer in de nek hijgen.

Gelukkig was er na alle lijstjes en best-of’s nog een overzichtje op tv: de hoogtepunten uit de afgelopen drie seizoenen Klootwijk aan Zee. Ik trok m’n kabeltrui aan en zette een muts op om te zien hoe Wouter Klootwijk bij elke mul, brasem en zalm z’n verbazing en eetlust uitroept: “Moet je zien!”, “Heerlijk”, “Is dat een touw?”

Klootwijk ziet van honderden smakelijke soorten vis en schelpdieren hoe ze gevangen worden, schoongemaakt en op het bord terecht komen. Ik had meteen weer zin in het volgende feestmaal. Maar helaas worden veel van die lekkernijen hier niet verkocht, want de Nederlander gaat liever voor de ‘excellent’ voorverpakte nageboortes in de supermarkt, en verscheept onze fantastische langoustines, brasems, voorntjes en kokkels naar het buitenland. “Wat de boer niet kent, dat vreet ‘ie niet,” zegt een visser tegen Klootwijk.

Hoe kan dit overzicht van hoogtepunten maar een uur duren? Ik ben benieuwd naar Klootwijks nieuwe programma: De Wilde Keuken, dat vanaf woensdag op tv komt.

Geschreven in opdracht van Spits