Je bent zo oud als je je (soms) voelt: gisteren keek ik naar Tijd voor MAX. Van Omroep MAX, speciaal voor mensen van boven de vijftig dus.
Het is te gemakkelijk om dit praatprogramma daarom neer te zetten als ouderwets en traag. Het viel zelfs mee; de gasten waren interessant, de gespreksonderwerpen absoluut niet vijftigplus.

Maar ongemerkt dwalen je gedachten tijdens het kijken af naar allerlei irrelevante en afleidende leeftijdsgebonden zaken. Een greep: zijn de presentatoren de vijftig al gepasseerd? Martine van Os: ja. Sybrand Niessen: nog niet. Het grijze mannetje met vlinderdas dat de gasten met pijnlijk kromme teksten aankondigt: geen twijfel mogelijk.
Wanneer gast Mary-Lou van Steenis (vroeger Ellen in Vrienden voor het leven) er uitflapt dat ze zichzelf te oud vindt om in een kroeg op te treden, denk je: ojee, mag ze dat wel zeggen? Of roept de regisseur nu: ho, stop, opnieuw? Je bent toch nooit te oud bij MAX?

Zoals je tijdens Vrouw & Paard en De tafel van vijf steeds denkt: het zijn wel Allemaal Vrouwen, zo kun je ook hier (als vijftigminner dan) moeilijk neutraal naar kijken. Het is immers Omroep MAX.
Plak een ander omroeplogo bovenin beeld en ik heb nergens meer last van.

Geschreven in opdracht van Sp!ts