Voor eenieder die het stille verlangen koestert ooit in een Antwerpse kroeg zich in de armen te sluiten van een omfloerst fluisterend Wommelgems’ meisje, lijkt het programma Mag ik u kussen? geschapen. Een verleidingsshow waarin de fine fleur van de Vlaamse vrouwenfluisteraars alleen met woorden het hart van een Belgische deerne proberen te veroveren.

Dat is in dit geval Sofie Lemaire, radiopresentatrice bij Studio Brussel, die direct na opkomst het woord pijpen in de mond neemt en houdt van het woord ‘verhip’. De intellectuele datingshow blijkt alleszins verstoken van erotisch getinte onderbroekenlol.

Met een verhaal over het inspuiten van vloeistof die het hartje van Sofie transparant maakt, komt de moderne casanova er in ieder geval niet. Ook niet met het op grappig bedoelde wijze zingen van Sofie-liedjes.

Eigenlijk was Sofie al vanaf de eerste ronde verknocht aan cabaretier Wim Helsen. Hij zou op haar graf beitelen: “In elk graf ligt er iemand, dat is onbetwist, maar hier ligt er niemand, want ze mag niet gemist.”

Een dagdroom over een lethargische zondag waarop ze samen in ‘één zetel niets denken, maar wel keiveel goesting hebben, én een op zachte toon voorgedragen Franse chanson doen Sofie uiteindelijk bezwijken voor de vraag: “Mag ik u kussen?” Ze verzucht glimlachend: “Ik dacht dat u het nooit zou vragen.”

Geschreven in opdracht van Sp!ts