Een aantal weken geleden zat ik in de forenzentrein naar huis vanuit de hoofdstad richting mijn Vinex-verdrietige woonplaats toen zich iets hoogst opmerkelijks voor deed. De trein vulde zich met ongeschoren mannen met blikken bier. Toch was het overduidelijk geen voetbalpubliek en Ajax speelde niet op die dag. Iemand in de coupé merkte op dat het om een vreemde mix van kantoorlui en hillbillies ging. Niet veel later werd duidelijk dat Jiskefet een optreden gaf in de welbekende bierhal.

De Lullo’s van toen zijn de braveriken van nu. Waar vele corpsballen tien jaar geleden zich maar al te goed met dit illustere drietal wisten te identificeren, zijn ze nu sneue kantoorvulling geworden. Studie opgegeven na jarenlang zuipen en brallen. Een lelijke vrouw getrouwd die weer een beetje structuur bracht in het lamlendige leven. Uiteindelijk gaan solliciteren, hypotheek in een Vinex-verdrietige stad en vooral heel gefrustreerd zijn.

Maar niet die avond. Het scheermes bleef een paar dagen onaangeroerd, de stropdas mocht nonchalant gedragen en blikken bier gingen mee in de aktetas. De hele week werden de grappen over de mail gedeeld: ‘He Van Binsbergen, nog geneukt?’

A trip down memory lane over de mooiste tijd van je leven. Maar wat is de reis terug lang en zwaar.

Geschreven in opdracht van Sp!ts