Een beetje Olympische Spelenkijker bleef maandagnacht veel te lang wakker voor een potje schaatsen. Een zes uur durend debacle, kunnen we wel stellen. Probleem: het ijs was ruk en de ijsdweilmachines (geen ‘zamboni’s’ blijkbaar) waren kapot. Niemand in Vancouver heeft het door, maar gisteravond (onze tijd), kwam daar de oplossing ineens: curling.

Ik kan slecht uitleggen hoe bijzonder weinig ik van die sport begrijp. Het is een soort horizontaal darten met grote sjoelstenen, huurschoenen en swiffers. Op de fantastische site van de NOS schakelde ik tussen vier wedstrijden, maar mijn hersens weigerden er iets van op te steken.

Waarom schreeuwen ze zo? Waarom ren/glijden ze soms wel mee met die bezempjes, en soms niet? Ben ik de enige die er gebiologeerd naar blijft staren? Het was ook ineens voorbij. Althans, voor mij. Het publiek op de volgepakte tribunes begreep wel wie er had gewonnen. Die hadden vast allemaal een hele dikke supergeheime curling-bijbel gelezen.

Maar dat die curlers goed kunnen bezemen werd me duidelijk. En ze hebben er bovendien nogal lol in ook. Daarom een extragratis ideetje voor de organisatie in Canada: laat die gasten ’s ochtends schreeuwend hun Deense zwerfkeien over het ijs ketsen, zodat ze op tijd klaar zijn om de schaatsbaan mooi glad te boenen.

Geschreven in opdracht van Sp!ts