Eigenlijk vind ik elk reisprogramma wel leuk. Zo zapte ik gisteren per ongeluk langs National Geographic waar ze By Any Means hadden. Charly Boorman reist van Londen naar Sydney, en sjokte gisteren door India. Met welk vervoer dan ook. Geinig natuurlijk, want alles gaat mis: de taxichauffeur is maffioos, de weg verdwijnt in de moesson van de eeuw of de trein heeft een vertraging van een slordige anderhalf jaar.

Nou ben ik zelf niet zo’n doorgewinterde backpacknerd die het wel aardig vindt om met een blaasontsteking en beginnende scheurbuik uit het raam van een volgepakte bus in Binnen-Mongolië te hangen. Dus als ik zo”n Boorman met het angstzweet tussen de billen hoor uitroepen hoe eng zijn watermakende boomkano is, denk ik glimlachend: zink jij met je kano, hoef ik het niet te doen.

Toegegeven, wat Boorman doet is natuurlijk al door zes miljoen anderen gedaan, waarvan een hoop waarschijnlijk een stuk interessanter. Wat dat betreft zijn al die reisprogramma”s (met uitzondering van het hemeltergende Camping Life) nogal inwisselbaar, of het nou 3 Op Reis of RTL Travel is. Maar iemand allerlei ontberingen zien doorstaan in de mooiste gebieden ter wereld gaat mij niet vervelen. Vanaf de bank dan.

Geschreven in opdracht van Spits