Op televisie is er voor kinderen van alles. Je kan het zo gek niet bedenken, of volwassen hebben het voor peuters en kleuters bedacht. Kinderseries, kinderfilms (uit Zweden), kinderpraatprogramma’s, kindermuziekprogramma’s, kinderprogramma’s met alleen maar bewegende kleuren, waar volgens mij alleen jointrokende volwassen naar kijken, enzovoorts.

Maar één genre kende ik nog niet: de kinderdocu. Gisteren was er een bij Nederland 1. Hij heet ‘Kathleen hakt hout’ en duurt twee-en-een-halve minuut.

Eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel in die kleuterdocu. Kathleen is een guitig meisje met vlechtjes, een rood overalletje en een knuffeltje. Haar vader is een flinke kerel met snor en baard en klompen. Kathleen pakt een blok hout, dat per ongeluk op haar knuffel rolt. Gilletje, zeurtje, papa zegt: ‘niks aan de hand,’ en er is ook niks aan de hand. Een soort onschuldig Tik Tak-filmpje zoals je die vroeger zag.

Ik kan mij nauwelijks verplaatsen in de belevingswereld in een kleuter. Dat maakt het in mijn ogen des te knapper dat mensen, zoals de regisseur van deze docu Wilma Fritsma, dat wel kunnen. Hoe boei je een kind? Misschien is het wel heel makkelijk, maar ik zou niet weten hoe ik moest beginnen. Ik heb bewondering voor makers van mooie documentaires voor volwassenen, maar niet minder voor mensen die ze voor kinderen maken.

Geschreven in opdracht van Sp!ts

Bekijk de kleuterdocu hier

Kleuterdocs-Kathleen hakt hout from Het Barre Noorden on Vimeo.