Het is afgelopen, ook het WK Journaal. En Hugo Borst en Henry Schut leken juist een beetje aan elkaar te wennen. Vaak dacht ik dat Hugo zijn gesprekspartner met z’n provocaties de studio uit probeerde te treiteren.

Maar gisteren was de strijd gestreden en kwam de tijd voor het mooiste doelpunt, het mooiste juichmoment, hét talent en dé speler van het WK in Zuid-Afrika. Natuurlijk kwam ook de laatste Big 5 voorbij. Vervolgens werd er netjes rekening gehouden met onze tere zieltjes: in een compilatiefilmpje over de finale werd alleen de aanzet naar de winnende goal van Iniesta getoond, op het moment dat de bal de doellijn passeerde werd het beeld stemmig zwart. Het hielp een beetje.

Toen deed het toch weer pijn. We zijn gewend het liedje Sunshine te horen terwijl we naar een filmpje van hoogtepunten uit de laatst gespeelde wedstrijd kijken. Gisteren kwamen de beschaafde Deense jongens van Ginger Ninja hun hitje in de WK Journaal-studio spelen. Met het verlies vers in het geheugen kwam hun energie totaal niet binnen.

Toen schakelde de regie heel even naar Hugo en Henry. Gelukkig. Gebroederlijk knikten ze met hun hoofd op de maat van de muziek. Glimlachend. Het maakte alles weer wat dragelijker.

Geschreven in opdracht van Sp!ts