Ik houd van tradities. Ik vond het dan ook fijn dat de VPRO als enige omroep tenminste nog een béétje geprobeerd heeft haar programmering op moederdag af te stemmen. Ze zond de documentaire “Supermam” uit, een documentaire over de verkiezing van de beste moeder van het jaar: iets typisch Amerikaans.

De ingrediënten die de beste moeder in Amerika moet hebben: getrouwd zijn met een man, actief bezig zijn met het geloof en zoveel mogelijk je moederschap willen verbeteren. Dus als lesbische of ongelovige vrouw val je al buiten de boot. Ook als werkende moeder ben je eigenlijk niet goed genoeg. Want, zo zegt één van de deelnemers overdreven huilend: “Ik wil de moeder zijn die altijd in de buurt is, en niet vanaf haar werk belt en vraagt hoe het met ze gaat.”

Deze documentaire deed me maar weer mooi beseffen dat ik gezegend ben met een moeder die elk jaar weer opnieuw roept: “Ach schat! Dat had je nou niét hoeven doen!”, als ik haar een cadeautje geef. En dat meent ze oprecht. Ìk weet dat zij weet dat ik haar waardeer. Daar is geen verkiezing voor nodig.

Geschreven in opdracht van Sp!ts